Klryz

Scripture · Sanskrit Bible with the King James Version · the Pāli Canon

Luke 22 लूकलिखितः सुसंवादः 22

Chapter: 123456789101112131415161718192021222324

Verse: 1234567891011121314151617181920212223242526272829303132333435363738394041424344454647484950515253545556575859606162636465666768697071 · Hide pronunciation

Each verse: the King James English, then the Sanskrit, its transliteration (IAST) and how to say it, syllable by syllable (ṃ = nasal hum, ḥ = soft breath echoing the vowel).
Tap any word to see it in the other language: a Sanskrit word shows its English meaning; an English word underlined shows matching Sanskrit words.

  1. 1

    अपरञ्चa·pa·rañ·ca किण्वशून्यपूपोत्सवस्यkiṇ·va·śūn·ya·pū·pot·sa·vas·ya कालkā·la उपस्थितेu·pas·thi·te

    aparañca kiṇvaśūnyapūpotsavasya kāla upasthite

    Now the feast of unleavened bread drew nigh, which is called the Passover.

  2. 2

    प्रधानयाजकाpra·dhā·na·yā·ja·kā अध्यायकाश्चadh·yā·ya·kāś·ca यथाya·thā तंtaṃ हन्तुंhan·tuṃ शक्नुवन्तिśak·nu·van·ti तथोपायाम्ta·tho·pā·yām अचेष्टन्तa·ceṣ·ṭan·ta किन्तुkin·tu लोकेभ्योlo·kebh·yo बिभ्युःbibh·yuḥ।

    pradhānayājakā adhyāyakāśca yathā taṁ hantuṁ śaknuvanti tathopāyām aceṣṭanta kintu lokebhyo bibhyuḥ|

    And the chief priests and scribes sought how they might kill him; for they feared the people.

  3. 3

    एतस्तिन्e·tas·tin समयेsa·ma·ye द्वादशशिष्येषुdvā·da·śa·śiṣ·ye·ṣu गणितga·ṇi·ta ईष्करियोतीयरूढिमान्īṣ·ka·ri·yo·tī·ya·rū·ḍhi·mān योyo यिहूदास्तस्यान्तःकरणंyi·hū·dās·tas·yān·taḥ·ka·ra·ṇaṃ शैतानाश्रितत्वात्śai·tā·nāś·ri·tat·vāt

    etastin samaye dvādaśaśiṣyeṣu gaṇita īṣkariyotīyarūḍhimān yo yihūdāstasyāntaḥkaraṇaṁ śaitānāśritatvāt

    Then entered Satan into Judas surnamed Iscariot, being of the number of the twelve.

  4. 4

    सsa गत्वाgat·vā यथाya·thā यीशुंyī·śuṃ तेषांte·ṣāṃ करेषुka·re·ṣu समर्पयितुंsa·mar·pa·yi·tuṃ शक्नोतिśak·no·ti तथाta·thā मन्त्रणांman·tra·ṇāṃ प्रधानयाजकैःpra·dhā·na·yā·ja·kaiḥ सेनापतिभिश्चse·nā·pa·ti·bhiś·ca सहsa·ha चकारca·kā·ra।

    sa gatvā yathā yīśuṁ teṣāṁ kareṣu samarpayituṁ śaknoti tathā mantraṇāṁ pradhānayājakaiḥ senāpatibhiśca saha cakāra|

    And he went his way, and communed with the chief priests and captains, how he might betray him unto them.

  5. 5

    तेनte·na तेte तुष्टास्तस्मैtuṣ·ṭās·tas·mai मुद्रांmud·rāṃ दातुंdā·tuṃ पणंpa·ṇaṃ चक्रुःcak·ruḥ।

    tena te tuṣṭāstasmai mudrāṁ dātuṁ paṇaṁ cakruḥ|

    And they were glad, and covenanted to give him money.

  6. 6

    ततःta·taḥ सोङ्गीकृत्यsoṅ·gī·kṛt·ya यथाya·thā लोकानामगोचरेlo·kā·nā·ma·go·ca·re तंtaṃ परकरेषुpa·ra·ka·re·ṣu समर्पयितुंsa·mar·pa·yi·tuṃ शक्नोतिśak·no·ti तथावकाशंta·thā·va·kā·śaṃ चेष्टितुमारेभेceṣ·ṭi·tu·mā·re·bhe।

    tataḥ soṅgīkṛtya yathā lokānāmagocare taṁ parakareṣu samarpayituṁ śaknoti tathāvakāśaṁ ceṣṭitumārebhe|

    And he promised, and sought opportunity to betray him unto them in the absence of the multitude.

  7. 7

    अथa·tha किण्वशून्यपूपोत्मवदिनेkiṇ·va·śūn·ya·pū·pot·ma·va·di·ne, अर्थात्ar·thāt यस्मिन्yas·min दिनेdi·ne निस्तारोत्सवस्यnis·tā·rot·sa·vas·ya मेषोme·ṣo हन्तव्यस्तस्मिन्han·tav·yas·tas·min दिनेdi·ne

    atha kiṇvaśūnyapūpotmavadine, arthāt yasmin dine nistārotsavasya meṣo hantavyastasmin dine

    Then came the day of unleavened bread, when the passover must be killed.

  8. 8

    यीशुःyī·śuḥ पितरंpi·ta·raṃ योहनञ्चाहूयyo·ha·nañ·cā·hū·ya जगादja·gā·da, युवांyu·vāṃ गत्वास्माकंgat·vās·mā·kaṃ भोजनार्थंbho·ja·nār·thaṃ निस्तारोत्सवस्यnis·tā·rot·sa·vas·ya द्रव्याण्यासादयतंdrav·yāṇ·yā·sā·da·ya·taṃ।

    yīśuḥ pitaraṁ yohanañcāhūya jagāda, yuvāṁ gatvāsmākaṁ bhojanārthaṁ nistārotsavasya dravyāṇyāsādayataṁ|

    And he sent Peter and John, saying, Go and prepare us the passover, that we may eat.

  9. 9

    तदाta·dā तौtau पप्रच्छतुःpap·rac·cha·tuḥ कुचासादयावोku·cā·sā·da·yā·vo भवतःbha·va·taḥ केच्छाkec·chā?

    tadā tau papracchatuḥ kucāsādayāvo bhavataḥ kecchā?

    And they said unto him, Where wilt thou that we prepare?

  10. 10

    तदाta·dā सोवादीत्so·vā·dīt, नगरेna·ga·re प्रविष्टेpra·viṣ·ṭe कश्चिज्जलकुम्भमादायkaś·cij·ja·la·kum·bha·mā·dā·ya युवांyu·vāṃ साक्षात्sāk·ṣāt करिष्यतिka·riṣ·ya·ti सsa यन्निवेशनंyan·ni·ve·śa·naṃ प्रविशतिpra·vi·śa·ti युवामपिyu·vā·ma·pi तन्निवेशनंtan·ni·ve·śa·naṃ तत्पश्चादित्वाtat·paś·cā·dit·vā निवेशनपतिम्ni·ve·śa·na·pa·tim इतिi·ti वाक्यंvāk·yaṃ वदतंva·da·taṃ,

    tadā sovādīt, nagare praviṣṭe kaścijjalakumbhamādāya yuvāṁ sākṣāt kariṣyati sa yanniveśanaṁ praviśati yuvāmapi tanniveśanaṁ tatpaścāditvā niveśanapatim iti vākyaṁ vadataṁ,

    And he said unto them, Behold, when ye are entered into the city, there shall a man meet you, bearing a pitcher of water; follow him into the house where he entereth in.

  11. 11

    यत्राहंyat·rā·haṃ निस्तारोत्सवस्यnis·tā·rot·sa·vas·ya भोज्यंbhoj·yaṃ शिष्यैःśiṣ·yaiḥ सार्द्धंsār·ddhaṃ भोक्तुंbhok·tuṃ शक्नोमिśak·no·mi सातिथिशालााsā·ti·thi·śā·lā·ā कुत्रkut·ra? कथामिमांka·thā·mi·māṃ प्रभुस्त्वांpra·bhus·tvāṃ पृच्छतिpṛc·cha·ti।

    yatrāhaṁ nistārotsavasya bhojyaṁ śiṣyaiḥ sārddhaṁ bhoktuṁ śaknomi sātithiśālāा kutra? kathāmimāṁ prabhustvāṁ pṛcchati|

    And ye shall say unto the goodman of the house, The Master saith unto thee, Where is the guestchamber, where I shall eat the passover with my disciples?

  12. 12

    ततःta·taḥ सsa जनोja·no द्वितीयप्रकोष्ठीयम्dvi·tī·yap·ra·koṣ·ṭhī·yam एकंe·kaṃ शस्तंśas·taṃ कोष्ठंkoṣ·ṭhaṃ दर्शयिष्यतिdar·śa·yiṣ·ya·ti तत्रtat·ra भोज्यमासादयतंbhoj·ya·mā·sā·da·ya·taṃ।

    tataḥ sa jano dvitīyaprakoṣṭhīyam ekaṁ śastaṁ koṣṭhaṁ darśayiṣyati tatra bhojyamāsādayataṁ|

    And he shall shew you a large upper room furnished: there make ready.

  13. 13

    ततस्तौta·tas·tau गत्वाgat·vā तद्वाक्यानुसारेणtad·vāk·yā·nu·sā·re·ṇa सर्व्वंsar·vaṃ दृष्द्वाdṛṣ·dvā तत्रtat·ra निस्तारोत्सवीयंnis·tā·rot·sa·vī·yaṃ भोज्यमासादयामासतुःbhoj·ya·mā·sā·da·yā·mā·sa·tuḥ।

    tatastau gatvā tadvākyānusāreṇa sarvvaṁ dṛṣdvā tatra nistārotsavīyaṁ bhojyamāsādayāmāsatuḥ|

    And they went, and found as he had said unto them: and they made ready the passover.

  14. 14

    अथa·tha कालkā·la उपस्थितेu·pas·thi·te यीशुyī·śu र्द्वादशभिःrdvā·da·śa·bhiḥ प्रेरितैःpre·ri·taiḥ सहsa·ha भोक्तुमुपविश्यbhok·tu·mu·pa·viś·ya कथितवान्ka·thi·ta·vān

    atha kāla upasthite yīśu rdvādaśabhiḥ preritaiḥ saha bhoktumupaviśya kathitavān

    And when the hour was come, he sat down, and the twelve apostles with him.

  15. 15

    ममma·ma दुःखभोगात्duḥ·kha·bho·gāt पूर्व्वंpūr·vaṃ युभाभिःyu·bhā·bhiḥ सहsa·ha निस्तारोत्सवस्यैतस्यnis·tā·rot·sa·vas·yai·tas·ya भोज्यंbhoj·yaṃ भोक्तुंbhok·tuṃ मयातिवाञ्छाma·yā·ti·vāñ·chā कृताkṛ·tā।

    mama duḥkhabhogāt pūrvvaṁ yubhābhiḥ saha nistārotsavasyaitasya bhojyaṁ bhoktuṁ mayātivāñchā kṛtā|

    And he said unto them, With desire I have desired to eat this passover with you before I suffer:

  16. 16

    युष्मान्yuṣ·mān वदामिva·dā·mi, यावत्कालम्yā·vat·kā·lam ईश्वरराज्येīś·va·ra·rāj·ye भोजनंbho·ja·naṃ नna करिष्येka·riṣ·ye तावत्कालम्tā·vat·kā·lam इदंi·daṃ नna भोक्ष्येbhok·ṣye।

    yuṣmān vadāmi, yāvatkālam īśvararājye bhojanaṁ na kariṣye tāvatkālam idaṁ na bhokṣye|

    For I say unto you, I will not any more eat thereof, until it be fulfilled in the kingdom of God.

  17. 17

    तदाta·dā सsa पानपात्रमादायpā·na·pāt·ra·mā·dā·ya ईश्वरस्यīś·va·ras·ya गुणान्gu·ṇān कीर्त्तयित्वाkīr·ta·yit·vā तेभ्योtebh·yo दत्वावदत्dat·vā·va·dat, इदंi·daṃ गृह्लीतgṛh·lī·ta यूयंyū·yaṃ विभज्यvi·bhaj·ya पिवतpi·va·ta।

    tadā sa pānapātramādāya īśvarasya guṇān kīrttayitvā tebhyo datvāvadat, idaṁ gṛhlīta yūyaṁ vibhajya pivata|

    And he took the cup, and gave thanks, and said, Take this, and divide it among yourselves:

  18. 18

    युष्मान्yuṣ·mān वदामिva·dā·mi यावत्कालम्yā·vat·kā·lam ईश्वरराजत्वस्यīś·va·ra·rā·jat·vas·ya संस्थापनंsaṃ·sthā·pa·naṃ नna भवतिbha·va·ti तावद्tā·vad द्राक्षाफलरसंdrāk·ṣā·pha·la·ra·saṃ नna पास्यामिpās·yā·mi।

    yuṣmān vadāmi yāvatkālam īśvararājatvasya saṁsthāpanaṁ na bhavati tāvad drākṣāphalarasaṁ na pāsyāmi|

    For I say unto you, I will not drink of the fruit of the vine, until the kingdom of God shall come.

  19. 19

    ततःta·taḥ पूपंpū·paṃ गृहीत्वाgṛ·hīt·vā ईश्वरगुणान्īś·va·ra·gu·ṇān कीर्त्तयित्वाkīr·ta·yit·vā भङ्क्ताbhaṅ·ktā तेभ्योtebh·yo दत्वावदत्dat·vā·va·dat, युष्मदर्थंyuṣ·ma·dar·thaṃ समर्पितंsa·mar·pi·taṃ यन्ममyan·ma·ma वपुस्तदिदंva·pus·ta·di·daṃ, एतत्e·tat कर्म्मkar·ma ममma·ma स्मरणार्थंsma·ra·ṇār·thaṃ कुरुध्वंku·rudh·vaṃ।

    tataḥ pūpaṁ gṛhītvā īśvaraguṇān kīrttayitvā bhaṅktā tebhyo datvāvadat, yuṣmadarthaṁ samarpitaṁ yanmama vapustadidaṁ, etat karmma mama smaraṇārthaṁ kurudhvaṁ|

    And he took bread, and gave thanks, and brake it, and gave unto them, saying, This is my body which is given for you: this do in remembrance of me.

  20. 20

    अथa·tha भोजनान्तेbho·ja·nān·te तादृशंtā·dṛ·śaṃ पात्रंpāt·raṃ गृहीत्वावदत्gṛ·hīt·vā·va·dat, युष्मत्कृतेyuṣ·mat·kṛ·te पातितंpā·ti·taṃ यन्ममyan·ma·ma रक्तंrak·taṃ तेनte·na निर्णीतनवनियमरूपंnir·ṇī·ta·na·va·ni·ya·ma·rū·paṃ पानपात्रमिदंpā·na·pāt·ra·mi·daṃ।

    atha bhojanānte tādṛśaṁ pātraṁ gṛhītvāvadat, yuṣmatkṛte pātitaṁ yanmama raktaṁ tena nirṇītanavaniyamarūpaṁ pānapātramidaṁ|

    Likewise also the cup after supper, saying, This cup is the new testament in my blood, which is shed for you.

  21. 21

    पश्यतpaś·ya·ta योyo मांmāṃ परकरेषुpa·ra·ka·re·ṣu समर्पयिष्यतिsa·mar·pa·yiṣ·ya·ti सsa मयाma·yā सहsa·ha भोजनासनbho·ja·nā·sa·na उपविशतिu·pa·vi·śa·ti।

    paśyata yo māṁ parakareṣu samarpayiṣyati sa mayā saha bhojanāsana upaviśati|

    But, behold, the hand of him that betrayeth me is with me on the table.

  22. 22

    यथाya·thā निरूपितमास्तेni·rū·pi·ta·mās·te तदनुसारेणाta·da·nu·sā·re·ṇā मनुष्यपुुत्रस्यma·nuṣ·ya·pu·ut·ras·ya गतिga·ti र्भविष्यतिrbha·viṣ·ya·ti किन्तुkin·tu यस्तंyas·taṃ परकरेषुpa·ra·ka·re·ṣu समर्पयिष्यतिsa·mar·pa·yiṣ·ya·ti तस्यtas·ya सन्तापोsan·tā·po भविष्यतिbha·viṣ·ya·ti।

    yathā nirūpitamāste tadanusāreṇā manuṣyapuुtrasya gati rbhaviṣyati kintu yastaṁ parakareṣu samarpayiṣyati tasya santāpo bhaviṣyati|

    And truly the Son of man goeth, as it was determined: but woe unto that man by whom he is betrayed!

  23. 23

    तदाta·dā तेषांte·ṣāṃ कोko जनja·na एतत्e·tat कर्म्मkar·ma करिष्यतिka·riṣ·ya·ti तत्tat तेte परस्परंpa·ras·pa·raṃ प्रष्टुमारेभिरेpraṣ·ṭu·mā·re·bhi·re।

    tadā teṣāṁ ko jana etat karmma kariṣyati tat te parasparaṁ praṣṭumārebhire|

    And they began to enquire among themselves, which of them it was that should do this thing.

  24. 24

    अपरंa·pa·raṃ तेषांte·ṣāṃ कोko जनःja·naḥ श्रेष्ठत्वेनśreṣ·ṭhat·ve·na गणयिष्यतेga·ṇa·yiṣ·ya·te, अत्रार्थेat·rār·the तेषांte·ṣāṃ विवादोभवत्vi·vā·do·bha·vat।

    aparaṁ teṣāṁ ko janaḥ śreṣṭhatvena gaṇayiṣyate, atrārthe teṣāṁ vivādobhavat|

    And there was also a strife among them, which of them should be accounted the greatest.

  25. 25

    अस्मात्as·māt कारणात्kā·ra·ṇāt सोवदत्so·va·dat, अन्यदेशीयानांan·ya·de·śī·yā·nāṃ राजानःrā·jā·naḥ प्रजानामुपरिpra·jā·nā·mu·pa·ri प्रभुत्वंpra·bhut·vaṃ कुर्व्वन्तिkur·van·ti दारुणशासनंdā·ru·ṇa·śā·sa·naṃ कृत्वापिkṛt·vā·pi तेte भूपतित्वेनbhū·pa·tit·ve·na विख्याताvikh·yā·tā भवन्तिbha·van·ti चca।

    asmāt kāraṇāt sovadat, anyadeśīyānāṁ rājānaḥ prajānāmupari prabhutvaṁ kurvvanti dāruṇaśāsanaṁ kṛtvāpi te bhūpatitvena vikhyātā bhavanti ca|

    And he said unto them, The kings of the Gentiles exercise lordship over them; and they that exercise authority upon them are called benefactors.

  26. 26

    किन्तुkin·tu युष्माकंyuṣ·mā·kaṃ तथाta·thā नna भविष्यतिbha·viṣ·ya·ti, योyo युष्माकंyuṣ·mā·kaṃ श्रेष्ठोśreṣ·ṭho भविष्यतिbha·viṣ·ya·ti सsa कनिष्ठवद्ka·niṣ·ṭha·vad भवतुbha·va·tu, यश्चyaś·ca मुख्योmukh·yo भविष्यतिbha·viṣ·ya·ti सsa सेवकवद्भवतुse·va·ka·vad·bha·va·tu।

    kintu yuṣmākaṁ tathā na bhaviṣyati, yo yuṣmākaṁ śreṣṭho bhaviṣyati sa kaniṣṭhavad bhavatu, yaśca mukhyo bhaviṣyati sa sevakavadbhavatu|

    But ye shall not be so: but he that is greatest among you, let him be as the younger; and he that is chief, as he that doth serve.

  27. 27

    भोजनोपविष्टपरिचारकयोःbho·ja·no·pa·viṣ·ṭa·pa·ri·cā·ra·ka·yoḥ कःkaḥ श्रेष्ठःśreṣ·ṭhaḥ? योyo भोजनायोपविशतिbho·ja·nā·yo·pa·vi·śa·ti सsa किंkiṃ श्रेष्ठोśreṣ·ṭho नna भवतिbha·va·ti? किन्तुkin·tu युष्माकंyuṣ·mā·kaṃ मध्येऽहंmadh·ye·haṃ परिचारकइवास्मिpa·ri·cā·ra·ka·i·vās·mi।

    bhojanopaviṣṭaparicārakayoḥ kaḥ śreṣṭhaḥ? yo bhojanāyopaviśati sa kiṁ śreṣṭho na bhavati? kintu yuṣmākaṁ madhye'haṁ paricāraka̮ivāsmi|

    For whether is greater, he that sitteth at meat, or he that serveth? is not he that sitteth at meat? but I am among you as he that serveth.

  28. 28

    अपरञ्चa·pa·rañ·ca युयंyu·yaṃ ममma·ma परीक्षाकालेpa·rīk·ṣā·kā·le प्रथममारभ्यpra·tha·ma·mā·rabh·ya मयाma·yā सहsa·ha स्थिताsthi·tā

    aparañca yuyaṁ mama parīkṣākāle prathamamārabhya mayā saha sthitā

    Ye are they which have continued with me in my temptations.

  29. 29

    एतत्कारणात्e·tat·kā·ra·ṇāt पित्राpit·rā यथाya·thā मदर्थंma·dar·thaṃ राज्यमेकंrāj·ya·me·kaṃ निरूपितंni·rū·pi·taṃ तथाहमपिta·thā·ha·ma·pi युष्मदर्थंyuṣ·ma·dar·thaṃ राज्यंrāj·yaṃ निरूपयामिni·rū·pa·yā·mi।

    etatkāraṇāt pitrā yathā madarthaṁ rājyamekaṁ nirūpitaṁ tathāhamapi yuṣmadarthaṁ rājyaṁ nirūpayāmi|

    And I appoint unto you a kingdom, as my Father hath appointed unto me;

  30. 30

    तस्मान्tas·mān ममma·ma राज्येrāj·ye भोजनासनेbho·ja·nā·sa·ne चca भोजनपानेbho·ja·na·pā·ne करिष्यध्वेka·riṣ·yadh·ve सिंहासनेषूपविश्यsiṃ·hā·sa·ne·ṣū·pa·viś·ya चेस्रायेलीयानांces·rā·ye·lī·yā·nāṃ द्वादशवंशानांdvā·da·śa·vaṃ·śā·nāṃ विचारंvi·cā·raṃ करिष्यध्वेka·riṣ·yadh·ve।

    tasmān mama rājye bhojanāsane ca bhojanapāne kariṣyadhve siṁhāsaneṣūpaviśya cesrāyelīyānāṁ dvādaśavaṁśānāṁ vicāraṁ kariṣyadhve|

    That ye may eat and drink at my table in my kingdom, and sit on thrones judging the twelve tribes of Israel.

  31. 31

    अपरंa·pa·raṃ प्रभुरुवाचpra·bhu·ru·vā·ca, हेhe शिमोन्śi·mon पश्यpaś·ya तितउनाti·ta·u·nā धान्यानीवdhān·yā·nī·va युष्मान्yuṣ·mān शैतान्śai·tān चालयितुम्cā·la·yi·tum ऐच्छत्aic·chat,

    aparaṁ prabhuruvāca, he śimon paśya tita̮unā dhānyānīva yuṣmān śaitān cālayitum aicchat,

    And the Lord said, Simon, Simon, behold, Satan hath desired to have you, that he may sift you as wheat:

  32. 32

    किन्तुkin·tu तवta·va विश्वासस्यviś·vā·sas·ya लोपोlo·po यथाya·thā नna भवतिbha·va·ti एतत्e·tat त्वदर्थंtva·dar·thaṃ प्रार्थितंprār·thi·taṃ मयाma·yā, त्वन्मनसिtvan·ma·na·si परिवर्त्तितेpa·ri·var·ti·te चca भ्रातृणांbhrā·tṛ·ṇāṃ मनांसिma·nāṃ·si स्थिरीकुरुsthi·rī·ku·ru।

    kintu tava viśvāsasya lopo yathā na bhavati etat tvadarthaṁ prārthitaṁ mayā, tvanmanasi parivarttite ca bhrātṛṇāṁ manāṁsi sthirīkuru|

    But I have prayed for thee, that thy faith fail not: and when thou art converted, strengthen thy brethren.

  33. 33

    तदाta·dā सोवदत्so·va·dat, हेhe प्रभोहंpra·bho·haṃ त्वयाtva·yā सार्द्धंsār·ddhaṃ कारांkā·rāṃ मृतिञ्चmṛ·tiñ·ca यातुंyā·tuṃ मज्जितोस्मिmaj·ji·tos·mi।

    tadā sovadat, he prabhohaṁ tvayā sārddhaṁ kārāṁ mṛtiñca yātuṁ majjitosmi|

    And he said unto him, Lord, I am ready to go with thee, both into prison, and to death.

  34. 34

    ततःta·taḥ सsa उवाचu·vā·ca, हेhe पितरpi·ta·ra त्वांtvāṃ वदामिva·dā·mi, अद्यad·ya कुक्कुटरवात्kuk·ku·ṭa·ra·vāt पूर्व्वंpūr·vaṃ त्वंtvaṃ मत्परिचयंmat·pa·ri·ca·yaṃ वारत्रयम्vā·rat·ra·yam अपह्वोष्यसेa·pah·voṣ·ya·se।

    tataḥ sa uvāca, he pitara tvāṁ vadāmi, adya kukkuṭaravāt pūrvvaṁ tvaṁ matparicayaṁ vāratrayam apahvoṣyase|

    And he said, I tell thee, Peter, the cock shall not crow this day, before that thou shalt thrice deny that thou knowest me.

  35. 35

    अपरंa·pa·raṃ सsa पप्रच्छpap·rac·cha, यदाya·dā मुद्रासम्पुटंmud·rā·sam·pu·ṭaṃ खाद्यपात्रंkhād·ya·pāt·raṃ पादुकाञ्चpā·du·kāñ·ca विनाvi·nā युष्मान्yuṣ·mān प्राहिणवंprā·hi·ṇa·vaṃ तदाta·dā युष्माकंyuṣ·mā·kaṃ कस्यापिkas·yā·pi न्यूनतासीत्nyū·na·tā·sīt? तेte प्रोचुःpro·cuḥ कस्यापिkas·yā·pi नna।

    aparaṁ sa papraccha, yadā mudrāsampuṭaṁ khādyapātraṁ pādukāñca vinā yuṣmān prāhiṇavaṁ tadā yuṣmākaṁ kasyāpi nyūnatāsīt? te procuḥ kasyāpi na|

    And he said unto them, When I sent you without purse, and scrip, and shoes, lacked ye any thing? And they said, Nothing.

  36. 36

    तदाta·dā सोवदत्so·va·dat किन्त्विदानींkin·tvi·dā·nīṃ मुद्रासम्पुटंmud·rā·sam·pu·ṭaṃ खाद्यपात्रंkhād·ya·pāt·raṃ वाvā यस्यास्तिyas·yās·ti तेनte·na तद्ग्रहीतव्यंtad·gra·hī·tav·yaṃ, यस्यyas·ya चca कृपाणोेkṛ·pā·ṇo·e नास्तिnās·ti तेनte·na स्ववस्त्रंsva·vas·traṃ विक्रीयvik·rī·ya सsa क्रेतव्यःkre·tav·yaḥ।

    tadā sovadat kintvidānīṁ mudrāsampuṭaṁ khādyapātraṁ vā yasyāsti tena tadgrahītavyaṁ, yasya ca kṛpāṇoे nāsti tena svavastraṁ vikrīya sa kretavyaḥ|

    Then said he unto them, But now, he that hath a purse, let him take it, and likewise his scrip: and he that hath no sword, let him sell his garment, and buy one.

  37. 37

    यतोya·to युष्मानहंyuṣ·mā·na·haṃ वदामिva·dā·mi, अपराधिजनैःa·pa·rā·dhi·ja·naiḥ सार्द्धंsār·ddhaṃ गणितःga·ṇi·taḥ सsa भविष्यतिbha·viṣ·ya·ti। इदंi·daṃ यच्छास्त्रीयंyac·chās·trī·yaṃ वचनंva·ca·naṃ लिखितमस्तिli·khi·ta·mas·ti तन्मयिtan·ma·yi फलिष्यतिpha·liṣ·ya·ti यतोya·to ममma·ma सम्बन्धीयंsam·ban·dhī·yaṃ सर्व्वंsar·vaṃ सेत्स्यतिset·sya·ti।

    yato yuṣmānahaṁ vadāmi, aparādhijanaiḥ sārddhaṁ gaṇitaḥ sa bhaviṣyati| idaṁ yacchāstrīyaṁ vacanaṁ likhitamasti tanmayi phaliṣyati yato mama sambandhīyaṁ sarvvaṁ setsyati|

    For I say unto you, that this that is written must yet be accomplished in me, And he was reckoned among the transgressors: for the things concerning me have an end.

  38. 38

    तदाta·dā तेte प्रोचुःpro·cuḥ प्रभोpra·bho पश्यpaś·ya इमौi·mau कृपाणौkṛ·pā·ṇau। ततःta·taḥ सोवदद्so·va·dad एतौe·tau यथेष्टौya·theṣ·ṭau।

    tadā te procuḥ prabho paśya imau kṛpāṇau| tataḥ sovadad etau yatheṣṭau|

    And they said, Lord, behold, here are two swords. And he said unto them, It is enough.

  39. 39

    अथa·tha सsa तस्माद्वहिtas·mād·va·hi र्गत्वाrgat·vā स्वाचारानुसारेणsvā·cā·rā·nu·sā·re·ṇa जैतुननामाद्रिंjai·tu·na·nā·mād·riṃ जगामja·gā·ma शिष्याश्चśiṣ·yāś·ca तत्पश्चाद्tat·paś·cād ययुःya·yuḥ।

    atha sa tasmādvahi rgatvā svācārānusāreṇa jaitunanāmādriṁ jagāma śiṣyāśca tatpaścād yayuḥ|

    And he came out, and went, as he was wont, to the mount of Olives; and his disciples also followed him.

  40. 40

    तत्रोपस्थायtat·ro·pas·thā·ya सsa तानुवाचtā·nu·vā·ca, यथाya·thā परीक्षायांpa·rīk·ṣā·yāṃ नna पतथpa·ta·tha तदर्थंta·dar·thaṃ प्रार्थयध्वंprār·tha·yadh·vaṃ।

    tatropasthāya sa tānuvāca, yathā parīkṣāyāṁ na patatha tadarthaṁ prārthayadhvaṁ|

    And when he was at the place, he said unto them, Pray that ye enter not into temptation.

  41. 41

    पश्चात्paś·cāt सsa तस्माद्tas·mād एकशरक्षेपाद्e·ka·śa·rak·ṣe·pād बहिba·hi र्गत्वाrgat·vā जानुनीjā·nu·nī पातयित्वाpā·ta·yit·vā एतत्e·tat प्रार्थयाञ्चक्रेprār·tha·yāñ·cak·re,

    paścāt sa tasmād ekaśarakṣepād bahi rgatvā jānunī pātayitvā etat prārthayāñcakre,

    And he was withdrawn from them about a stone’s cast, and kneeled down, and prayed,

  42. 42

    हेhe पितpi·ta र्यदिrya·di भवान्bha·vān सम्मन्यतेsam·man·ya·te तर्हिtar·hi कंसमेनंkaṃ·sa·me·naṃ ममान्तिकाद्ma·mān·ti·kād दूरयdū·ra·ya किन्तुkin·tu मदिच्छानुरूपंma·dic·chā·nu·rū·paṃ नna त्वदिच्छानुरूपंtva·dic·chā·nu·rū·paṃ भवतुbha·va·tu।

    he pita ryadi bhavān sammanyate tarhi kaṁsamenaṁ mamāntikād dūraya kintu madicchānurūpaṁ na tvadicchānurūpaṁ bhavatu|

    Saying, Father, if thou be willing, remove this cup from me: nevertheless not my will, but thine, be done.

  43. 43

    तदाta·dā तस्मैtas·mai शक्तिंśak·tiṃ दातुंdā·tuṃ स्वर्गीयदूतोsvar·gī·ya·dū·to दर्शनंdar·śa·naṃ ददौda·dau।

    tadā tasmai śaktiṁ dātuṁ svargīyadūto darśanaṁ dadau|

    And there appeared an angel unto him from heaven, strengthening him.

  44. 44

    पश्चात्paś·cāt सोत्यन्तंsot·yan·taṃ यातनयाyā·ta·na·yā व्याकुलोvyā·ku·lo भूत्वाbhūt·vā पुनर्दृढंpu·nar·dṛ·ḍhaṃ प्रार्थयाञ्चक्रेprār·tha·yāñ·cak·re, तस्माद्tas·mād बृहच्छोणितबिन्दवbṛ·hac·cho·ṇi·ta·bin·da·va इवi·va तस्यtas·ya स्वेदबिन्दवःsve·da·bin·da·vaḥ पृथिव्यांpṛ·thiv·yāṃ पतितुमारेभिरेpa·ti·tu·mā·re·bhi·re।

    paścāt sotyantaṁ yātanayā vyākulo bhūtvā punardṛḍhaṁ prārthayāñcakre, tasmād bṛhacchoṇitabindava iva tasya svedabindavaḥ pṛthivyāṁ patitumārebhire|

    And being in an agony he prayed more earnestly: and his sweat was as it were great drops of blood falling down to the ground.

  45. 45

    अथa·tha प्रार्थनातprār·tha·nā·ta उत्थायut·thā·ya शिष्याणांśiṣ·yā·ṇāṃ समीपमेत्यsa·mī·pa·met·ya तान्tān मनोदुःखिनोma·no·duḥ·khi·no निद्रितान्nid·ri·tān दृष्ट्वावदत्dṛṣ·ṭvā·va·dat

    atha prārthanāta utthāya śiṣyāṇāṁ samīpametya tān manoduḥkhino nidritān dṛṣṭvāvadat

    And when he rose up from prayer, and was come to his disciples, he found them sleeping for sorrow,

  46. 46

    कुतोku·to निद्राथnid·rā·tha? परीक्षायाम्pa·rīk·ṣā·yām अपतनार्थंa·pa·ta·nār·thaṃ प्रर्थयध्वंprar·tha·yadh·vaṃ।

    kuto nidrātha? parīkṣāyām apatanārthaṁ prarthayadhvaṁ|

    And said unto them, Why sleep ye? rise and pray, lest ye enter into temptation.

  47. 47

    एतत्कथायाःe·tat·ka·thā·yāḥ कथनकालेka·tha·na·kā·le द्वादशशिष्याणांdvā·da·śa·śiṣ·yā·ṇāṃ मध्येmadh·ye गणितोga·ṇi·to यिहूदानामाyi·hū·dā·nā·mā जनतासहितस्तेषाम्ja·na·tā·sa·hi·tas·te·ṣām अग्रेag·re चलित्वाca·lit·vā यीशोश्चुम्बनार्थंyī·śoś·cum·ba·nār·thaṃ तदन्तिकम्ta·dan·ti·kam आययौā·ya·yau।

    etatkathāyāḥ kathanakāle dvādaśaśiṣyāṇāṁ madhye gaṇito yihūdānāmā janatāsahitasteṣām agre calitvā yīśoścumbanārthaṁ tadantikam āyayau|

    And while he yet spake, behold a multitude, and he that was called Judas, one of the twelve, went before them, and drew near unto Jesus to kiss him.

  48. 48

    तदाta·dā यीशुरुवाचyī·śu·ru·vā·ca, हेhe यिहूदाyi·hū·dā किंkiṃ चुम्बनेनcum·ba·ne·na मनुष्यपुत्रंma·nuṣ·ya·put·raṃ परकरेषुpa·ra·ka·re·ṣu समर्पयसिsa·mar·pa·ya·si?

    tadā yīśuruvāca, he yihūdā kiṁ cumbanena manuṣyaputraṁ parakareṣu samarpayasi?

    But Jesus said unto him, Judas, betrayest thou the Son of man with a kiss?

  49. 49

    तदाta·dā यद्यद्yad·yad घटिष्यतेgha·ṭiṣ·ya·te तदनुमायta·da·nu·mā·ya सङ्गिभिरुक्तंsaṅ·gi·bhi·ruk·taṃ, हेhe प्रभोpra·bho वयंva·yaṃ किki खङ्गेनkhaṅ·ge·na घातयिष्यामःghā·ta·yiṣ·yā·maḥ?

    tadā yadyad ghaṭiṣyate tadanumāya saṅgibhiruktaṁ, he prabho vayaṁ ki khaṅgena ghātayiṣyāmaḥ?

    When they which were about him saw what would follow, they said unto him, Lord, shall we smite with the sword?

  50. 50

    ततta·ta एकःe·kaḥ करवालेनाहत्यka·ra·vā·le·nā·hat·ya प्रधानयाजकस्यpra·dhā·na·yā·ja·kas·ya दासस्यdā·sas·ya दक्षिणंdak·ṣi·ṇaṃ कर्णंkar·ṇaṃ चिच्छेदcic·che·da।

    tata ekaḥ karavālenāhatya pradhānayājakasya dāsasya dakṣiṇaṁ karṇaṁ ciccheda|

    And one of them smote the servant of the high priest, and cut off his right ear.

  51. 51

    अधूनाa·dhū·nā निवर्त्तस्वni·var·tas·va इत्युक्त्वाit·yuk·tvā यीशुस्तस्यyī·śus·tas·ya श्रुतिंśru·tiṃ स्पृष्ट्वाspṛṣ·ṭvā स्वस्यंsvas·yaṃ चकारca·kā·ra।

    adhūnā nivarttasva ityuktvā yīśustasya śrutiṁ spṛṣṭvā svasyaṁ cakāra|

    And Jesus answered and said, Suffer ye thus far. And he touched his ear, and healed him.

  52. 52

    पश्चाद्paś·cād यीशुःyī·śuḥ समीपस्थान्sa·mī·pas·thān प्रधानयाजकान्pra·dhā·na·yā·ja·kān मन्दिरस्यman·di·ras·ya सेनापतीन्se·nā·pa·tīn प्राचीनांश्चprā·cī·nāṃ·śca जगादja·gā·da, यूयंyū·yaṃ कृपाणान्kṛ·pā·ṇān यष्टींश्चyaṣ·ṭīṃ·śca गृहीत्वाgṛ·hīt·vā मांmāṃ किंkiṃ चोरंco·raṃ धर्त्तुमायाताःdhar·tu·mā·yā·tāḥ?

    paścād yīśuḥ samīpasthān pradhānayājakān mandirasya senāpatīn prācīnāṁśca jagāda, yūyaṁ kṛpāṇān yaṣṭīṁśca gṛhītvā māṁ kiṁ coraṁ dharttumāyātāḥ?

    Then Jesus said unto the chief priests, and captains of the temple, and the elders, which were come to him, Be ye come out, as against a thief, with swords and staves?

  53. 53

    यदाहंya·dā·haṃ युष्माभिःyuṣ·mā·bhiḥ सहsa·ha प्रतिदिनंpra·ti·di·naṃ मन्दिरेऽतिष्ठंman·di·re·tiṣ·ṭhaṃ तदाta·dā मांmāṃ धर्त्तंdhar·taṃ नna प्रवृत्ताःpra·vṛt·tāḥ, किन्त्विदानींkin·tvi·dā·nīṃ युष्माकंyuṣ·mā·kaṃ समयोन्धकारस्यsa·ma·yon·dha·kā·ras·ya चाधिपत्यमस्तिcā·dhi·pat·ya·mas·ti।

    yadāhaṁ yuṣmābhiḥ saha pratidinaṁ mandire'tiṣṭhaṁ tadā māṁ dharttaṁ na pravṛttāḥ, kintvidānīṁ yuṣmākaṁ samayondhakārasya cādhipatyamasti|

    When I was daily with you in the temple, ye stretched forth no hands against me: but this is your hour, and the power of darkness.

  54. 54

    अथa·tha तेte तंtaṃ धृत्वाdhṛt·vā महायाजकस्यma·hā·yā·ja·kas·ya निवेशनंni·ve·śa·naṃ निन्युःnin·yuḥ। ततःta·taḥ पितरोpi·ta·ro दूरेdū·re दूरेdū·re पश्चादित्वाpaś·cā·dit·vā

    atha te taṁ dhṛtvā mahāyājakasya niveśanaṁ ninyuḥ| tataḥ pitaro dūre dūre paścāditvā

    Then took they him, and led him, and brought him into the high priest’s house. And Peter followed afar off.

  55. 55

    बृहत्कोष्ठस्यbṛ·hat·koṣ·ṭhas·ya मध्येmadh·ye यत्राग्निंyat·rāg·niṃ ज्वालयित्वाjvā·la·yit·vā लोकाःlo·kāḥ समेत्योपविष्टास्तत्रsa·met·yo·pa·viṣ·ṭās·tat·ra तैःtaiḥ सार्द्धम्sār·ddham उपविवेशu·pa·vi·ve·śa।

    bṛhatkoṣṭhasya madhye yatrāgniṁ jvālayitvā lokāḥ sametyopaviṣṭāstatra taiḥ sārddham upaviveśa|

    And when they had kindled a fire in the midst of the hall, and were set down together, Peter sat down among them.

  56. 56

    अथa·tha वह्निसन्निधौvah·ni·san·ni·dhau समुपवेशकालेsa·mu·pa·ve·śa·kā·le काचिद्दासीkā·cid·dā·sī मनोma·no निविश्यni·viś·ya तंtaṃ निरीक्ष्यावदत्ni·rīk·ṣyā·va·dat पुमानयंpu·mā·na·yaṃ तस्यtas·ya सङ्गेऽस्थात्saṅ·ges·thāt।

    atha vahnisannidhau samupaveśakāle kāciddāsī mano niviśya taṁ nirīkṣyāvadat pumānayaṁ tasya saṅge'sthāt|

    But a certain maid beheld him as he sat by the fire, and earnestly looked upon him, and said, This man was also with him.

  57. 57

    किन्तुkin·tu सsa तद्tad अपह्नुत्यावादीत्a·pah·nut·yā·vā·dīt हेhe नारिnā·ri तमहंta·ma·haṃ नna परिचिनोमिpa·ri·ci·no·mi।

    kintu sa tad apahnutyāvādīt he nāri tamahaṁ na paricinomi|

    And he denied him, saying, Woman, I know him not.

  58. 58

    क्षणान्तरेऽन्यजनस्तंkṣa·ṇān·ta·ren·ya·ja·nas·taṃ दृष्ट्वाब्रवीत्dṛṣ·ṭvāb·ra·vīt त्वमपिtva·ma·pi तेषांte·ṣāṃ निकरस्यैकजनोसिni·ka·ras·yai·ka·ja·no·si। पितरःpi·ta·raḥ प्रत्युवाचprat·yu·vā·ca हेhe नरna·ra नाहमस्मिnā·ha·mas·mi।

    kṣaṇāntare'nyajanastaṁ dṛṣṭvābravīt tvamapi teṣāṁ nikarasyaikajanosi| pitaraḥ pratyuvāca he nara nāhamasmi|

    And after a little while another saw him, and said, Thou art also of them. And Peter said, Man, I am not.

  59. 59

    ततःta·taḥ सार्द्धदण्डद्वयात्sār·ddha·daṇ·ḍad·va·yāt परंpa·raṃ पुनरन्योpu·na·ran·yo जनोja·no निश्चित्यniś·cit·ya बभाषेba·bhā·ṣe, एषe·ṣa तस्यtas·ya सङ्गीतिsaṅ·gī·ti सत्यंsat·yaṃ यतोयंya·to·yaṃ गालीलीयोgā·lī·lī·yo लोकःlo·kaḥ।

    tataḥ sārddhadaṇḍadvayāt paraṁ punaranyo jano niścitya babhāṣe, eṣa tasya saṅgīti satyaṁ yatoyaṁ gālīlīyo lokaḥ|

    And about the space of one hour after another confidently affirmed, saying, Of a truth this fellow also was with him: for he is a Galilæan.

  60. 60

    तदाta·dā पितरpi·ta·ra उवाचu·vā·ca हेhe नरna·ra त्वंtvaṃ यद्yad वदमिva·da·mi तदहंta·da·haṃ बोद्धुंbod·dhuṃ नna शक्नोमिśak·no·mi, इतिi·ti वाक्येvāk·ye कथितमात्रेka·thi·ta·māt·re कुक्कुटोkuk·ku·ṭo रुरावru·rā·va।

    tadā pitara uvāca he nara tvaṁ yad vadami tadahaṁ boddhuṁ na śaknomi, iti vākye kathitamātre kukkuṭo rurāva|

    And Peter said, Man, I know not what thou sayest. And immediately, while he yet spake, the cock crew.

  61. 61

    तदाta·dā प्रभुणाpra·bhu·ṇā व्याधुट्यvyā·dhuṭ·ya पितरेpi·ta·re निरीक्षितेni·rīk·ṣi·te कृकवाकुरवात्kṛ·ka·vā·ku·ra·vāt पूर्व्वंpūr·vaṃ मांmāṃ त्रिरपह्नोष्यसेtri·ra·pah·noṣ·ya·se इतिi·ti पूर्व्वोक्तंpūr·vok·taṃ तस्यtas·ya वाक्यंvāk·yaṃ पितरःpi·ta·raḥ स्मृत्वाsmṛt·vā

    tadā prabhuṇā vyādhuṭya pitare nirīkṣite kṛkavākuravāt pūrvvaṁ māṁ trirapahnoṣyase iti pūrvvoktaṁ tasya vākyaṁ pitaraḥ smṛtvā

    And the Lord turned, and looked upon Peter. And Peter remembered the word of the Lord, how he had said unto him, Before the cock crow, thou shalt deny me thrice.

  62. 62

    बहिर्गत्वाba·hir·gat·vā महाखेदेनma·hā·khe·de·na चक्रन्दcak·ran·da।

    bahirgatvā mahākhedena cakranda|

    And Peter went out, and wept bitterly.

  63. 63

    तदाta·dā यैyai र्यीशुर्धृतस्तेryī·śur·dhṛ·tas·te तमुपहस्यta·mu·pa·has·ya प्रहर्त्तुमारेभिरेpra·har·tu·mā·re·bhi·re।

    tadā yai ryīśurdhṛtaste tamupahasya praharttumārebhire|

    And the men that held Jesus mocked him, and smote him.

  64. 64

    वस्त्रेणvas·tre·ṇa तस्यtas·ya दृशौdṛ·śau बद्ध्वाbad·dhvā कपोलेka·po·le चपेटाघातंca·pe·ṭā·ghā·taṃ कृत्वाkṛt·vā पप्रच्छुःpap·rac·chuḥ, कस्तेkas·te कपोलेka·po·le चपेटाघातंca·pe·ṭā·ghā·taṃ कृतवानkṛ·ta·vā·na? गणयित्वाga·ṇa·yit·vā तद्tad वदva·da।

    vastreṇa tasya dṛśau baddhvā kapole capeṭāghātaṁ kṛtvā papracchuḥ, kaste kapole capeṭāghātaṁ kṛtavāna? gaṇayitvā tad vada|

    And when they had blindfolded him, they struck him on the face, and asked him, saying, Prophesy, who is it that smote thee?

  65. 65

    तदन्यत्ta·dan·yat तद्विरुद्धंtad·vi·rud·dhaṃ बहुनिन्दावाक्यंba·hu·nin·dā·vāk·yaṃ वक्तुमारेभिरेvak·tu·mā·re·bhi·re।

    tadanyat tadviruddhaṁ bahunindāvākyaṁ vaktumārebhire|

    And many other things blasphemously spake they against him.

  66. 66

    अथa·tha प्रभातेpra·bhā·te सतिsa·ti लोकप्राञ्चःlo·kap·rāñ·caḥ प्रधानयाजकाpra·dhā·na·yā·ja·kā अध्यापकाश्चadh·yā·pa·kāś·ca सभांsa·bhāṃ कृत्वाkṛt·vā मध्येसभंmadh·ye·sa·bhaṃ यीशुमानीयyī·śu·mā·nī·ya पप्रच्छुःpap·rac·chuḥ, त्वम्tvam अभिषिकतोसिa·bhi·ṣi·ka·to·si नna वास्मान्vās·mān वदva·da।

    atha prabhāte sati lokaprāñcaḥ pradhānayājakā adhyāpakāśca sabhāṁ kṛtvā madhyesabhaṁ yīśumānīya papracchuḥ, tvam abhiṣikatosi na vāsmān vada|

    And as soon as it was day, the elders of the people and the chief priests and the scribes came together, and led him into their council, saying,

  67. 67

    सsa प्रत्युवाचprat·yu·vā·ca, मयाma·yā तस्मिन्नुक्तेऽपिtas·min·nuk·te·pi यूयंyū·yaṃ नna विश्वसिष्यथviś·va·siṣ·ya·tha।

    sa pratyuvāca, mayā tasminnukte'pi yūyaṁ na viśvasiṣyatha|

    Art thou the Christ? tell us. And he said unto them, If I tell you, ye will not believe:

  68. 68

    कस्मिंश्चिद्वाक्येkas·miṃ·ścid·vāk·ye युष्मान्yuṣ·mān पृष्टेऽपिpṛṣ·ṭe·pi मांmāṃ नna तदुत्तरंta·dut·ta·raṃ वक्ष्यथvak·ṣya·tha नna मांmāṃ त्यक्ष्यथtyak·ṣya·tha चca।

    kasmiṁścidvākye yuṣmān pṛṣṭe'pi māṁ na taduttaraṁ vakṣyatha na māṁ tyakṣyatha ca|

    And if I also ask you, ye will not answer me, nor let me go.

  69. 69

    किन्त्वितःkin·tvi·taḥ परंpa·raṃ मनुजसुतःma·nu·ja·su·taḥ सर्व्वशक्तिमतsar·va·śak·ti·ma·ta ईश्वरस्यīś·va·ras·ya दक्षिणेdak·ṣi·ṇe पार्श्वेpār·śve समुपवेक्ष्यतिsa·mu·pa·vek·ṣya·ti।

    kintvitaḥ paraṁ manujasutaḥ sarvvaśaktimata īśvarasya dakṣiṇe pārśve samupavekṣyati|

    Hereafter shall the Son of man sit on the right hand of the power of God.

  70. 70

    ततस्तेta·tas·te पप्रच्छुःpap·rac·chuḥ, र्तिहrti·ha त्वमीश्वरस्यtva·mīś·va·ras·ya पुत्रःput·raḥ? सsa कथयामासka·tha·yā·mā·sa, यूयंyū·yaṃ यथार्थंya·thār·thaṃ वदथva·da·tha सsa एवाहंe·vā·haṃ।

    tataste papracchuḥ, rtiha tvamīśvarasya putraḥ? sa kathayāmāsa, yūyaṁ yathārthaṁ vadatha sa evāhaṁ|

    Then said they all, Art thou then the Son of God? And he said unto them, Ye say that I am.

  71. 71

    तदाta·dā तेte सर्व्वेsar·ve कथयामासुःka·tha·yā·mā·suḥ, र्तिहrti·ha साक्ष्येऽन्सस्मिन्sāk·ṣyen·sas·min अस्माकंas·mā·kaṃ किंkiṃ प्रयोजनंpra·yo·ja·naṃ? अस्यas·ya स्वमुखादेवsva·mu·khā·de·va साक्ष्यंsāk·ṣyaṃ प्राप्तम्prāp·tam।

    tadā te sarvve kathayāmāsuḥ, rtiha sākṣye'nsasmin asmākaṁ kiṁ prayojanaṁ? asya svamukhādeva sākṣyaṁ prāptam|

    And they said, What need we any further witness? for we ourselves have heard of his own mouth.

Sources. Sanskrit: Satyavedaḥ, the New Testament in Sanskrit (Calcutta Baptist Missionaries, 1851; J. Wenger’s revision of W. Carey’s version). Digital text © 2018 SanskritBible.in, via eBible.org, licensed CC BY-SA 4.0; changed here: arranged by verse and every word linked to the dictionary (links made automatically). Old Testament Sanskrit: the Old Testament in Sanskrit, Calcutta Baptist Mission Press, 1848–1852 (public domain), read by OCR from the Internet Archive scans of the Boston University School of Theology copy; unproofread, with machine clean-up only. Pāli Canon: Mahāsaṅgīti Tipiṭaka Buddhavasse 2500 (based on the Vipassana Research Institute’s Chaṭṭha Saṅgāyana edition), from SuttaCentral bilara-data, CC0; Devanagari and pronunciation made automatically from the Roman text. Pāli English: Bhikkhu Sujato (suttas) and Bhikkhu Brahmali (Vinaya), SuttaCentral, CC0. Pāli word meanings: the Pali Text Society’s Pali-English Dictionary (Rhys Davids & Stede), corrected reprint © The Pali Text Society, CC BY-NC 3.0, digital text from BuddhaDust; word matching automatic. English: King James Version (1769), public domain; words the translators added are in italics. Word meanings and pronunciations: Monier-Williams, Sanskrit–English Dictionary (1872), via this site’s Sanskrit dictionary (CC BY-SA 4.0); English↔Sanskrit word matches made automatically and may need checking.