Klryz

Scripture · Sanskrit Bible with the King James Version · the Pāli Canon

Mark 9 मार्कलिखितः सुसंवादः 9

Chapter: 12345678910111213141516

Verse: 1234567891011121314151617181920212223242526272829303132333435363738394041424344454647484950 · Hide pronunciation

Each verse: the King James English, then the Sanskrit, its transliteration (IAST) and how to say it, syllable by syllable (ṃ = nasal hum, ḥ = soft breath echoing the vowel).
Tap any word to see it in the other language: a Sanskrit word shows its English meaning; an English word underlined shows matching Sanskrit words.

  1. 1

    अथa·tha सsa तानवादीत्tā·na·vā·dīt युष्मभ्यमहंyuṣ·mabh·ya·ma·haṃ यथार्थंya·thār·thaṃ कथयामिka·tha·yā·mi, ईश्वरराज्यंīś·va·ra·rāj·yaṃ पराक्रमेणोपस्थितंpa·rāk·ra·me·ṇo·pas·thi·taṃ नna दृष्ट्वाdṛṣ·ṭvā मृत्युंmṛt·yuṃ नास्वादिष्यन्तेnās·vā·diṣ·yan·te, अत्रat·ra दण्डायमानानांdaṇ·ḍā·ya·mā·nā·nāṃ मध्येपिmadh·ye·pi तादृशाtā·dṛ·śā लोकाःlo·kāḥ सन्तिsan·ti।

    atha sa tānavādīt yuṣmabhyamahaṁ yathārthaṁ kathayāmi, īśvararājyaṁ parākrameṇopasthitaṁ na dṛṣṭvā mṛtyuṁ nāsvādiṣyante, atra daṇḍāyamānānāṁ madhyepi tādṛśā lokāḥ santi|

    And he said unto them, Verily I say unto you, That there be some of them that stand here, which shall not taste of death, till they have seen the kingdom of God come with power.

  2. 2

    अथa·tha षड्दिनेभ्यःṣaḍ·di·nebh·yaḥ परंpa·raṃ यीशुःyī·śuḥ पितरंpi·ta·raṃ याकूबंyā·kū·baṃ योहनञ्चyo·ha·nañ·ca गृहीत्वाgṛ·hīt·vā गिरेरुच्चस्यgi·re·ruc·cas·ya निर्जनस्थानंnir·ja·nas·thā·naṃ गत्वाgat·vā तेषांte·ṣāṃ प्रत्यक्षेprat·yak·ṣe मूर्त्यन्तरंmūr·tyan·ta·raṃ दधारda·dhā·ra।

    atha ṣaḍdinebhyaḥ paraṁ yīśuḥ pitaraṁ yākūbaṁ yohanañca gṛhītvā gireruccasya nirjanasthānaṁ gatvā teṣāṁ pratyakṣe mūrtyantaraṁ dadhāra|

    And after six days Jesus taketh with him Peter, and James, and John, and leadeth them up into an high mountain apart by themselves: and he was transfigured before them.

  3. 3

    ततस्तस्यta·tas·tas·ya परिधेयम्pa·ri·dhe·yam ईदृशम्ī·dṛ·śam उज्ज्वलहिमपाणडरंuj·jva·la·hi·ma·pā·ṇa·ḍa·raṃ जातंjā·taṃ यद्yad जगतिja·ga·ti कोपिko·pi रजकोra·ja·ko नna तादृक्tā·dṛk पाणडरंpā·ṇa·ḍa·raṃ कर्त्तांkar·tāṃ शक्नोतिśak·no·ti।

    tatastasya paridheyam īdṛśam ujjvalahimapāṇaḍaraṁ jātaṁ yad jagati kopi rajako na tādṛk pāṇaḍaraṁ karttāṁ śaknoti|

    And his raiment became shining, exceeding white as snow; so as no fuller on earth can white them.

  4. 4

    अपरञ्चa·pa·rañ·ca एलियोe·li·yo मूसाश्चmū·sāś·ca तेभ्योtebh·yo दर्शनंdar·śa·naṃ दत्त्वाdat·tvā यीशुनाyī·śu·nā सहsa·ha कथनंka·tha·naṃ कर्त्तुमारेभातेkar·tu·mā·re·bhā·te।

    aparañca eliyo mūsāśca tebhyo darśanaṁ dattvā yīśunā saha kathanaṁ karttumārebhāte|

    And there appeared unto them Elias with Moses: and they were talking with Jesus.

  5. 5

    तदाta·dā पितरोpi·ta·ro यीशुमवादीत्yī·śu·ma·vā·dīt हेhe गुरोऽस्माकमत्रgu·ros·mā·ka·mat·ra स्थितिरुत्तमाsthi·ti·rut·ta·mā, ततएवta·ta·e·va वयंva·yaṃ त्वत्कृतेtvat·kṛ·te एकांe·kāṃ मूसाकृतेmū·sā·kṛ·te एकाम्e·kām एलियकृतेe·li·ya·kṛ·te चैकांcai·kāṃ, एतास्तिस्रःe·tās·tis·raḥ कुटीku·ṭī र्निर्म्मामrnir·mā·ma।

    tadā pitaro yīśumavādīt he guro'smākamatra sthitiruttamā, tataeva vayaṁ tvatkṛte ekāṁ mūsākṛte ekām eliyakṛte caikāṁ, etāstisraḥ kuṭī rnirmmāma|

    And Peter answered and said to Jesus, Master, it is good for us to be here: and let us make three tabernacles; one for thee, and one for Moses, and one for Elias.

  6. 6

    किन्तुkin·tu सsa यदुक्तवान्ya·duk·ta·vān तत्tat स्वयंsva·yaṃ नna बुबुधेbu·bu·dhe ततःta·taḥ सर्व्वेsar·ve बिभयाञ्चक्रुःbi·bha·yāñ·cak·ruḥ।

    kintu sa yaduktavān tat svayaṁ na bubudhe tataḥ sarvve bibhayāñcakruḥ|

    For he wist not what to say; for they were sore afraid.

  7. 7

    एतर्हिe·tar·hi पयोदस्तान्pa·yo·das·tān छादयामासchā·da·yā·mā·sa, ममयांma·ma·yāṃ प्रियःpri·yaḥ पुत्रःput·raḥ कथासुka·thā·su तस्यtas·ya मनांसिma·nāṃ·si निवेशयतेतिni·ve·śa·ya·te·ti नभोवाणीna·bho·vā·ṇī तन्मेद्यान्निर्ययौtan·med·yān·nir·ya·yau।

    etarhi payodastān chādayāmāsa, mamayāṁ priyaḥ putraḥ kathāsu tasya manāṁsi niveśayateti nabhovāṇī tanmedyānniryayau|

    And there was a cloud that overshadowed them: and a voice came out of the cloud, saying, This is my beloved Son: hear him.

  8. 8

    अथa·tha हठात्तेha·ṭhāt·te चतुर्दिशोca·tur·di·śo दृष्ट्वाdṛṣ·ṭvā यीशुंyī·śuṃ विनाvi·nā स्वैःsvaiḥ सहितंsa·hi·taṃ कमपिka·ma·pi नna ददृशुःda·dṛ·śuḥ।

    atha haṭhātte caturdiśo dṛṣṭvā yīśuṁ vinā svaiḥ sahitaṁ kamapi na dadṛśuḥ|

    And suddenly, when they had looked round about, they saw no man any more, save Jesus only with themselves.

  9. 9

    ततःta·taḥ परंpa·raṃ गिरेरवरोहणकालेgi·re·ra·va·ro·ha·ṇa·kā·le सsa तान्tān गाढम्gā·ḍham दूत्यादिदेशdūt·yā·di·de·śa यावन्नरसूनोःyā·van·na·ra·sū·noḥ श्मशानादुत्थानंśma·śā·nā·dut·thā·naṃ नna भवतिbha·va·ti, तावत्tā·vat दर्शनस्यास्यdar·śa·nas·yās·ya वार्त्ताvār·tā युष्माभिःyuṣ·mā·bhiḥ कस्मैचिदपिkas·mai·ci·da·pi नna वक्तव्याvak·tav·yā।

    tataḥ paraṁ gireravarohaṇakāle sa tān gāḍham dūtyādideśa yāvannarasūnoḥ śmaśānādutthānaṁ na bhavati, tāvat darśanasyāsya vārttā yuṣmābhiḥ kasmaicidapi na vaktavyā|

    And as they came down from the mountain, he charged them that they should tell no man what things they had seen, till the Son of man were risen from the dead.

  10. 10

    तदाta·dā श्मशानादुत्थानस्यśma·śā·nā·dut·thā·nas·ya कोभिप्रायko·bhip·rā·ya इतिi·ti विचार्य्यvi·cār·ya तेte तद्वाक्यंtad·vāk·yaṃ स्वेषुsve·ṣu गोपायाञ्चक्रिरेgo·pā·yāñ·cak·ri·re।

    tadā śmaśānādutthānasya kobhiprāya iti vicāryya te tadvākyaṁ sveṣu gopāyāñcakrire|

    And they kept that saying with themselves, questioning one with another what the rising from the dead should mean.

  11. 11

    अथa·tha तेte यीशुंyī·śuṃ पप्रच्छुःpap·rac·chuḥ प्रथमतpra·tha·ma·ta एलियेनागन्तव्यम्e·li·ye·nā·gan·tav·yam इतिi·ti वाक्यंvāk·yaṃ कुतku·ta उपाध्यायाu·pādh·yā·yā आहुःā·huḥ?

    atha te yīśuṁ papracchuḥ prathamata eliyenāgantavyam iti vākyaṁ kuta upādhyāyā āhuḥ?

    And they asked him, saying, Why say the scribes that Elias must first come?

  12. 12

    तदाta·dā सsa प्रत्युवाचprat·yu·vā·ca , एलियःe·li·yaḥ प्रथममेत्यpra·tha·ma·met·ya सर्व्वकार्य्याणिsar·va·kār·yā·ṇi साधयिष्यतिsā·dha·yiṣ·ya·ti; नरपुत्रेna·ra·put·re चca लिपिli·pi र्यथास्तेrya·thās·te तथैवta·thai·va सोपिso·pi बहुदुःखंba·hu·duḥ·khaṃ प्राप्यावज्ञास्यतेprāp·yā·vaj·ñās·ya·te।

    tadā sa pratyuvāca , eliyaḥ prathamametya sarvvakāryyāṇi sādhayiṣyati; naraputre ca lipi ryathāste tathaiva sopi bahuduḥkhaṁ prāpyāvajñāsyate|

    And he answered and told them, Elias verily cometh first, and restoreth all things; and how it is written of the Son of man, that he must suffer many things, and be set at nought.

  13. 13

    किन्त्वहंkin·tva·haṃ युष्मान्yuṣ·mān वदामिva·dā·mi , एलियार्थेe·li·yār·the लिपिli·pi र्यथास्तेrya·thās·te तथैवta·thai·va सsa एत्यet·ya ययौya·yau, लोकाlo·kā: स्वेच्छानुरूपंsvec·chā·nu·rū·paṃ तमभिव्यवहरन्तिta·ma·bhiv·ya·va·ha·ran·ti स्मsma।

    kintvahaṁ yuṣmān vadāmi , eliyārthe lipi ryathāste tathaiva sa etya yayau, lokā: svecchānurūpaṁ tamabhivyavaharanti sma|

    But I say unto you, That Elias is indeed come, and they have done unto him whatsoever they listed, as it is written of him.

  14. 14

    अनन्तरंa·nan·ta·raṃ सsa शिष्यसमीपमेत्यśiṣ·ya·sa·mī·pa·met·ya तेषांte·ṣāṃ चतुःपार्श्वेca·tuḥ·pār·śve तैःtaiḥ सहsa·ha बहुजनान्ba·hu·ja·nān विवदमानान्vi·va·da·mā·nān अध्यापकांश्चadh·yā·pa·kāṃ·śca दृष्टवान्dṛṣ·ṭa·vān;

    anantaraṁ sa śiṣyasamīpametya teṣāṁ catuḥpārśve taiḥ saha bahujanān vivadamānān adhyāpakāṁśca dṛṣṭavān;

    And when he came to his disciples, he saw a great multitude about them, and the scribes questioning with them.

  15. 15

    किन्तुkin·tu सर्व्वलोकास्तंsar·va·lo·kās·taṃ दृष्ट्वैवdṛṣ·ṭvai·va चमत्कृत्यca·mat·kṛt·ya तदासन्नंta·dā·san·naṃ धावन्तस्तंdhā·van·tas·taṃ प्रणेमुःpra·ṇe·muḥ।

    kintu sarvvalokāstaṁ dṛṣṭvaiva camatkṛtya tadāsannaṁ dhāvantastaṁ praṇemuḥ|

    And straightway all the people, when they beheld him, were greatly amazed, and running to him saluted him.

  16. 16

    तदाta·dā यीशुरध्यापकानप्राक्षीद्yī·śu·radh·yā·pa·kā·nap·rāk·ṣīd एतैःe·taiḥ सहsa·ha यूयंyū·yaṃ किंkiṃ विवदध्वेvi·va·dadh·ve?

    tadā yīśuradhyāpakānaprākṣīd etaiḥ saha yūyaṁ kiṁ vivadadhve?

    And he asked the scribes, What question ye with them?

  17. 17

    ततोta·to लोकानांlo·kā·nāṃ कश्चिदेकःkaś·ci·de·kaḥ प्रत्यवादीत्prat·ya·vā·dīt हेhe गुरोgu·ro ममma·ma सूनुंsū·nuṃ मूकंmū·kaṃ भूतधृतञ्चbhū·ta·dhṛ·tañ·ca भवदासन्नम्bha·va·dā·san·nam आनयंā·na·yaṃ।

    tato lokānāṁ kaścidekaḥ pratyavādīt he guro mama sūnuṁ mūkaṁ bhūtadhṛtañca bhavadāsannam ānayaṁ|

    And one of the multitude answered and said, Master, I have brought unto thee my son, which hath a dumb spirit;

  18. 18

    यदासौya·dā·sau भूतस्तमाक्रमतेbhū·tas·ta·māk·ra·ma·te तदैवta·dai·va पातसतिpā·ta·sa·ti तथाta·thā सsa फेणायतेphe·ṇā·ya·te, दन्तैर्दन्तान्dan·tair·dan·tān घर्षतिghar·ṣa·ti क्षीणोkṣī·ṇo भवतिbha·va·ti चca; ततोta·to हेतोस्तंhe·tos·taṃ भूतंbhū·taṃ त्याजयितुंtyā·ja·yi·tuṃ भवच्छिष्यान्bha·vac·chiṣ·yān निवेदितवान्ni·ve·di·ta·vān किन्तुkin·tu तेte नna शेकुःśe·kuḥ।

    yadāsau bhūtastamākramate tadaiva pātasati tathā sa pheṇāyate, dantairdantān gharṣati kṣīṇo bhavati ca; tato hetostaṁ bhūtaṁ tyājayituṁ bhavacchiṣyān niveditavān kintu te na śekuḥ|

    And wheresoever he taketh him, he teareth him: and he foameth, and gnasheth with his teeth, and pineth away: and I spake to thy disciples that they should cast him out; and they could not.

  19. 19

    तदाta·dā सsa तमवादीत्ta·ma·vā·dīt, रेre अविश्वासिनःa·viś·vā·si·naḥ सन्तानाsan·tā·nā युष्माभिःyuṣ·mā·bhiḥ सहsa·ha कतिka·ti कालानहंkā·lā·na·haṃ स्थास्यामिsthās·yā·mi? अपरान्a·pa·rān कतिka·ti कालान्kā·lān वाvā वva आचारान्ā·cā·rān सहिष्येsa·hiṣ·ye? तंtaṃ मदासन्नमानयतma·dā·san·na·mā·na·ya·ta।

    tadā sa tamavādīt, re aviśvāsinaḥ santānā yuṣmābhiḥ saha kati kālānahaṁ sthāsyāmi? aparān kati kālān vā va ācārān sahiṣye? taṁ madāsannamānayata|

    He answereth him, and saith, O faithless generation, how long shall I be with you? how long shall I suffer you? bring him unto me.

  20. 20

    ततस्तत्सन्निधिंta·tas·tat·san·ni·dhiṃ सsa आनीयतā·nī·ya·ta किन्तुkin·tu तंtaṃ दृष्ट्वैवdṛṣ·ṭvai·va भूतोbhū·to बालकंbā·la·kaṃ धृतवान्dhṛ·ta·vān; सsa चca भूमौbhū·mau पतित्वाpa·tit·vā फेणायमानोphe·ṇā·ya·mā·no लुलोठlu·lo·ṭha।

    tatastatsannidhiṁ sa ānīyata kintu taṁ dṛṣṭvaiva bhūto bālakaṁ dhṛtavān; sa ca bhūmau patitvā pheṇāyamāno luloṭha|

    And they brought him unto him: and when he saw him, straightway the spirit tare him; and he fell on the ground, and wallowed foaming.

  21. 21

    तदाta·dā सsa तत्पितरंtat·pi·ta·raṃ पप्रच्छpap·rac·cha, अस्येदृशीas·ye·dṛ·śī दशाda·śā कतिka·ti दिनानिdi·nā·ni भूताbhū·tā? ततःta·taḥ सोवादीत्so·vā·dīt बाल्यकालात्bāl·ya·kā·lāt।

    tadā sa tatpitaraṁ papraccha, asyedṛśī daśā kati dināni bhūtā? tataḥ sovādīt bālyakālāt|

    And he asked his father, How long is it ago since this came unto him? And he said, Of a child.

  22. 22

    भूतोयंbhū·to·yaṃ तंtaṃ नाशयितुंnā·śa·yi·tuṃ बहुवारान्ba·hu·vā·rān वह्नौvah·nau जलेja·le चca न्यक्षिपत्nyak·ṣi·pat किन्तुkin·tu यदिya·di भवानbha·vā·na किमपिki·ma·pi कर्त्तांkar·tāṃ शक्नोतिśak·no·ti तर्हिtar·hi दयांda·yāṃ कृत्वास्मान्kṛt·vās·mān उपकरोतुu·pa·ka·ro·tu।

    bhūtoyaṁ taṁ nāśayituṁ bahuvārān vahnau jale ca nyakṣipat kintu yadi bhavāna kimapi karttāṁ śaknoti tarhi dayāṁ kṛtvāsmān upakarotu|

    And ofttimes it hath cast him into the fire, and into the waters, to destroy him: but if thou canst do any thing, have compassion on us, and help us.

  23. 23

    तदाta·dā यीशुस्तमवदत्yī·śus·ta·ma·va·dat यदिya·di प्रत्येतुंprat·ye·tuṃ शक्नोषिśak·no·ṣi तर्हिtar·hi प्रत्ययिनेprat·ya·yi·ne जनायja·nā·ya सर्व्वंsar·vaṃ साध्यम्sādh·yam।

    tadā yīśustamavadat yadi pratyetuṁ śaknoṣi tarhi pratyayine janāya sarvvaṁ sādhyam|

    Jesus said unto him, If thou canst believe, all things are possible to him that believeth.

  24. 24

    ततस्तत्क्षणंta·tas·tat·kṣa·ṇaṃ तद्बालकस्यtad·bā·la·kas·ya पिताpi·tā प्रोच्चैproc·cai रूवन्rū·van साश्रुनेत्रःsāś·ru·net·raḥ प्रोवाचpro·vā·ca, प्रभोpra·bho प्रत्येमिprat·ye·mi ममाप्रत्ययंma·māp·rat·ya·yaṃ प्रतिकुरुpra·ti·ku·ru।

    tatastatkṣaṇaṁ tadbālakasya pitā proccai rūvan sāśrunetraḥ provāca, prabho pratyemi mamāpratyayaṁ pratikuru|

    And straightway the father of the child cried out, and said with tears, Lord, I believe; help thou mine unbelief.

  25. 25

    अथa·tha यीशुyī·śu र्लोकसङ्घंrlo·ka·saṅ·ghaṃ धावित्वायान्तंdhā·vit·vā·yān·taṃ दृष्ट्वाdṛṣ·ṭvā तमपूतभूतंta·ma·pū·ta·bhū·taṃ तर्जयित्वाtar·ja·yit·vā जगादja·gā·da, रेre बधिरba·dhi·ra मूकmū·ka भूतbhū·ta त्वमेतस्माद्tva·me·tas·mād बहिर्भवba·hir·bha·va पुनःpu·naḥ कदापिka·dā·pi माश्रयैनंmāś·ra·yai·naṃ त्वामहम्tvā·ma·ham इत्यादिशामिit·yā·di·śā·mi।

    atha yīśu rlokasaṅghaṁ dhāvitvāyāntaṁ dṛṣṭvā tamapūtabhūtaṁ tarjayitvā jagāda, re badhira mūka bhūta tvametasmād bahirbhava punaḥ kadāpi māśrayainaṁ tvāmaham ityādiśāmi|

    When Jesus saw that the people came running together, he rebuked the foul spirit, saying unto him, Thou dumb and deaf spirit, I charge thee, come out of him, and enter no more into him.

  26. 26

    तदाta·dā सsa भूतश्चीत्शब्दंbhū·taś·cīt·śab·daṃ कृत्वाkṛt·vā तमापीड्यta·mā·pīḍ·ya बहिर्जजामba·hir·ja·jā·ma, ततोta·to बालकोbā·la·ko मृतकल्पोmṛ·ta·kal·po बभूवba·bhū·va तस्मादयंtas·mā·da·yaṃ मृतइत्यनेकेmṛ·ta·it·ya·ne·ke कथयामासुःka·tha·yā·mā·suḥ।

    tadā sa bhūtaścītśabdaṁ kṛtvā tamāpīḍya bahirjajāma, tato bālako mṛtakalpo babhūva tasmādayaṁ mṛta̮ityaneke kathayāmāsuḥ|

    And the spirit cried, and rent him sore, and came out of him: and he was as one dead; insomuch that many said, He is dead.

  27. 27

    किन्तुkin·tu करंka·raṃ धृत्वाdhṛt·vā यीशुनोत्थापितःyī·śu·not·thā·pi·taḥ सsa उत्तस्थौut·tas·thau।

    kintu karaṁ dhṛtvā yīśunotthāpitaḥ sa uttasthau|

    But Jesus took him by the hand, and lifted him up; and he arose.

  28. 28

    अथa·tha यीशौyī·śau गृहंgṛ·haṃ प्रविष्टेpra·viṣ·ṭe शिष्याśiṣ·yā गुप्तंgup·taṃ तंtaṃ पप्रच्छुःpap·rac·chuḥ, वयमेनंva·ya·me·naṃ भूतंbhū·taṃ त्याजयितुंtyā·ja·yi·tuṃ कुतोku·to नna शक्ताःśak·tāḥ?

    atha yīśau gṛhaṁ praviṣṭe śiṣyā guptaṁ taṁ papracchuḥ, vayamenaṁ bhūtaṁ tyājayituṁ kuto na śaktāḥ?

    And when he was come into the house, his disciples asked him privately, Why could not we cast him out?

  29. 29

    सsa उवाचu·vā·ca, प्रार्थनोपवासौprār·tha·no·pa·vā·sau विनाvi·nā केनाप्यन्येनke·nāp·yan·ye·na कर्म्मणाkar·ma·ṇā भूतमीदृशंbhū·ta·mī·dṛ·śaṃ त्याजयितुंtyā·ja·yi·tuṃ नna शक्यंśak·yaṃ।

    sa uvāca, prārthanopavāsau vinā kenāpyanyena karmmaṇā bhūtamīdṛśaṁ tyājayituṁ na śakyaṁ|

    And he said unto them, This kind can come forth by nothing, but by prayer and fasting.

  30. 30

    अनन्तरंa·nan·ta·raṃ सsa तत्स्थानादित्वाtat·sthā·nā·dit·vā गालील्मध्येनgā·līl·madh·ye·na ययौya·yau, किन्तुkin·tu तत्tat कोपिko·pi जानीयादितिjā·nī·yā·di·ti सsa नैच्छत्naic·chat।

    anantaraṁ sa tatsthānāditvā gālīlmadhyena yayau, kintu tat kopi jānīyāditi sa naicchat|

    And they departed thence, and passed through Galilee; and he would not that any man should know it.

  31. 31

    अपरञ्चa·pa·rañ·ca सsa शिष्यानुपदिशन्śiṣ·yā·nu·pa·di·śan बभाषेba·bhā·ṣe, नरपुत्रोna·ra·put·ro नरहस्तेषुna·ra·has·te·ṣu समर्पयिष्यतेsa·mar·pa·yiṣ·ya·te तेte चca तंtaṃ हनिष्यन्तिha·niṣ·yan·ti तैस्तस्मिन्tais·tas·min हतेha·te तृतीयदिनेtṛ·tī·ya·di·ne सsa उत्थास्यतीतिut·thās·ya·tī·ti।

    aparañca sa śiṣyānupadiśan babhāṣe, naraputro narahasteṣu samarpayiṣyate te ca taṁ haniṣyanti taistasmin hate tṛtīyadine sa utthāsyatīti|

    For he taught his disciples, and said unto them, The Son of man is delivered into the hands of men, and they shall kill him; and after that he is killed, he shall rise the third day.

  32. 32

    किन्तुkin·tu तत्कथांtat·ka·thāṃ तेte नाबुध्यन्तnā·budh·yan·ta प्रष्टुञ्चpraṣ·ṭuñ·ca बिभ्यःbibh·yaḥ।

    kintu tatkathāṁ te nābudhyanta praṣṭuñca bibhyaḥ|

    But they understood not that saying, and were afraid to ask him.

  33. 33

    अथa·tha यीशुःyī·śuḥ कफर्नाहूम्पुरमागत्यka·phar·nā·hūm·pu·ra·mā·gat·ya मध्येगृहञ्चेत्यmadh·ye·gṛ·hañ·cet·ya तानपृच्छद्tā·na·pṛc·chad वर्त्ममध्येvar·tma·madh·ye यूयमन्योन्यंyū·ya·man·yon·yaṃ किंkiṃ विवदध्वेvi·va·dadh·ve स्मsma?

    atha yīśuḥ kapharnāhūmpuramāgatya madhyegṛhañcetya tānapṛcchad vartmamadhye yūyamanyonyaṁ kiṁ vivadadhve sma?

    And he came to Capernaum: and being in the house he asked them, What was it that ye disputed among yourselves by the way?

  34. 34

    किन्तुkin·tu तेte निरुत्तरास्तस्थुni·rut·ta·rās·tas·thu र्यस्मात्तेषांryas·māt·te·ṣāṃ कोko मुख्यmukh·ya इतिi·ti वर्त्मानिvar·tmā·ni तेऽन्योन्यंten·yon·yaṃ व्यवदन्तvya·va·dan·ta।

    kintu te niruttarāstasthu ryasmātteṣāṁ ko mukhya iti vartmāni te'nyonyaṁ vyavadanta|

    But they held their peace: for by the way they had disputed among themselves, who should be the greatest.

  35. 35

    ततःta·taḥ सsa उपविश्यu·pa·viś·ya द्वादशशिष्यान्dvā·da·śa·śiṣ·yān आहूयā·hū·ya बभाषेba·bhā·ṣe यःyaḥ कश्चित्kaś·cit मुख्योmukh·yo भवितुमिच्छतिbha·vi·tu·mic·cha·ti सsa सर्व्वेभ्योsar·vebh·yo गौणःgau·ṇaḥ सर्व्वेषांsar·ve·ṣāṃ सेवकश्चse·va·kaś·ca भवतुbha·va·tu।

    tataḥ sa upaviśya dvādaśaśiṣyān āhūya babhāṣe yaḥ kaścit mukhyo bhavitumicchati sa sarvvebhyo gauṇaḥ sarvveṣāṁ sevakaśca bhavatu|

    And he sat down, and called the twelve, and saith unto them, If any man desire to be first, the same shall be last of all, and servant of all.

  36. 36

    तदाta·dā सsa बालकमेकंbā·la·ka·me·kaṃ गृहीत्वाgṛ·hīt·vā मध्येmadh·ye समुपावेशयत्sa·mu·pā·ve·śa·yat ततस्तंta·tas·taṃ क्रोडेkro·ḍe कृत्वाkṛt·vā तानवादात्tā·na·vā·dāt

    tadā sa bālakamekaṁ gṛhītvā madhye samupāveśayat tatastaṁ kroḍe kṛtvā tānavādāt

    And he took a child, and set him in the midst of them: and when he had taken him in his arms, he said unto them,

  37. 37

    यःyaḥ कश्चिदीदृशस्यkaś·ci·dī·dṛ·śas·ya कस्यापिkas·yā·pi बालस्यातिथ्यंbā·las·yā·tith·yaṃ करोतिka·ro·ti सsa ममातिथ्यंma·mā·tith·yaṃ करोतिka·ro·ti; यःyaḥ कश्चिन्ममातिथ्यंkaś·cin·ma·mā·tith·yaṃ करोतिka·ro·ti सsa केवलम्ke·va·lam ममातिथ्यंma·mā·tith·yaṃ करोतिka·ro·ti तन्नtan·na मत्प्रेरकस्याप्यातिथ्यंmat·pre·ra·kas·yāp·yā·tith·yaṃ करोतिka·ro·ti।

    yaḥ kaścidīdṛśasya kasyāpi bālasyātithyaṁ karoti sa mamātithyaṁ karoti; yaḥ kaścinmamātithyaṁ karoti sa kevalam mamātithyaṁ karoti tanna matprerakasyāpyātithyaṁ karoti|

    Whosoever shall receive one of such children in my name, receiveth me: and whosoever shall receive me, receiveth not me, but him that sent me.

  38. 38

    अथa·tha योहन्yo·han तमब्रवीत्ta·mab·ra·vīt हेhe गुरोgu·ro, अस्माकमननुगामिनम्as·mā·ka·ma·na·nu·gā·mi·nam एकंe·kaṃ त्वान्नाम्नाtvān·nām·nā भूतान्bhū·tān त्याजयन्तंtyā·ja·yan·taṃ वयंva·yaṃ दृष्टवन्तःdṛṣ·ṭa·van·taḥ, अस्माकमपश्चाद्गामित्वाच्चas·mā·ka·ma·paś·cād·gā·mit·vāc·ca तंtaṃ न्यषेधामnya·ṣe·dhā·ma।

    atha yohan tamabravīt he guro, asmākamananugāminam ekaṁ tvānnāmnā bhūtān tyājayantaṁ vayaṁ dṛṣṭavantaḥ, asmākamapaścādgāmitvācca taṁ nyaṣedhāma|

    And John answered him, saying, Master, we saw one casting out devils in thy name, and he followeth not us: and we forbad him, because he followeth not us.

  39. 39

    किन्तुkin·tu यीशुरवदत्yī·śu·ra·va·dat तंtaṃ माmā निषेधत्ni·ṣe·dhat, यतोya·to यःyaḥ कश्चिन्kaś·cin मन्नाम्नाman·nām·nā चित्रंcit·raṃ कर्म्मkar·ma करोतिka·ro·ti सsa सहसाsa·ha·sā मांmāṃ निन्दितुंnin·di·tuṃ नna शक्नोतिśak·no·ti।

    kintu yīśuravadat taṁ mā niṣedhat, yato yaḥ kaścin mannāmnā citraṁ karmma karoti sa sahasā māṁ nindituṁ na śaknoti|

    But Jesus said, Forbid him not: for there is no man which shall do a miracle in my name, that can lightly speak evil of me.

  40. 40

    तथाta·thā यःyaḥ कश्चिद्kaś·cid युष्माकंyuṣ·mā·kaṃ विपक्षतांvi·pak·ṣa·tāṃ नna करोतिka·ro·ti सsa युष्माकमेवyuṣ·mā·ka·me·va सपक्षःsa·pak·ṣaḥ।

    tathā yaḥ kaścid yuṣmākaṁ vipakṣatāṁ na karoti sa yuṣmākameva sapakṣaḥ|

    For he that is not against us is on our part.

  41. 41

    यःyaḥ कश्चिद्kaś·cid युष्मान्yuṣ·mān ख्रीष्टशिष्यान्khrīṣ·ṭa·śiṣ·yān ज्ञात्वाjñāt·vā मन्नाम्नाman·nām·nā कंसैकेनkaṃ·sai·ke·na पानीयंpā·nī·yaṃ पातुंpā·tuṃ ददातिda·dā·ti, युष्मानहंyuṣ·mā·na·haṃ यथार्थंya·thār·thaṃ वच्मिvac·mi, सsa फलेनpha·le·na वञ्चितोvañ·ci·to नna भविष्यतिbha·viṣ·ya·ti।

    yaḥ kaścid yuṣmān khrīṣṭaśiṣyān jñātvā mannāmnā kaṁsaikena pānīyaṁ pātuṁ dadāti, yuṣmānahaṁ yathārthaṁ vacmi, sa phalena vañcito na bhaviṣyati|

    For whosoever shall give you a cup of water to drink in my name, because ye belong to Christ, verily I say unto you, he shall not lose his reward.

  42. 42

    किन्तुkin·tu यदिya·di कश्चिन्kaś·cin मयिma·yi विश्वासिनामेषांviś·vā·si·nā·me·ṣāṃ क्षुद्रप्राणिनाम्kṣud·rap·rā·ṇi·nām एकस्यापिe·kas·yā·pi विघ्नंvigh·naṃ जनयतिja·na·ya·ti, तर्हिtar·hi तस्यैतत्कर्म्मtas·yai·tat·kar·ma करणात्ka·ra·ṇāt कण्ठबद्धपेषणीकस्यkaṇ·ṭha·bad·dha·pe·ṣa·ṇī·kas·ya तस्यtas·ya सागरागाधजलsā·ga·rā·gā·dha·ja·la मज्जनंmaj·ja·naṃ भद्रंbhad·raṃ।

    kintu yadi kaścin mayi viśvāsināmeṣāṁ kṣudraprāṇinām ekasyāpi vighnaṁ janayati, tarhi tasyaitatkarmma karaṇāt kaṇṭhabaddhapeṣaṇīkasya tasya sāgarāgādhajala majjanaṁ bhadraṁ|

    And whosoever shall offend one of these little ones that believe in me, it is better for him that a millstone were hanged about his neck, and he were cast into the sea.

  43. 43

    अतःa·taḥ स्वकरोsva·ka·ro यदिya·di त्वांtvāṃ बाधतेbā·dha·te तर्हिtar·hi तंtaṃ छिन्धिchin·dhi;

    ataḥ svakaro yadi tvāṁ bādhate tarhi taṁ chindhi;

    And if thy hand offend thee, cut it off: it is better for thee to enter into life maimed, than having two hands to go into hell, into the fire that never shall be quenched:

  44. 44

    यस्मात्yas·māt यत्रyat·ra कीटाkī·ṭā नna म्रियन्तेmri·yan·te वह्निश्चvah·niś·ca नna निर्व्वातिnir·vā·ti, तस्मिन्tas·min अनिर्व्वाणानलनरकेa·nir·vā·ṇā·na·la·na·ra·ke करद्वयवस्तवka·rad·va·ya·vas·ta·va गमनात्ga·ma·nāt करहीनस्यka·ra·hī·nas·ya स्वर्गप्रवेशस्तवsvar·gap·ra·ve·śas·ta·va क्षेमंkṣe·maṃ।

    yasmāt yatra kīṭā na mriyante vahniśca na nirvvāti, tasmin anirvvāṇānalanarake karadvayavastava gamanāt karahīnasya svargapraveśastava kṣemaṁ|

    Where their worm dieth not, and the fire is not quenched.

  45. 45

    यदिya·di तवta·va पादोpā·do विघ्नंvigh·naṃ जनयतिja·na·ya·ti तर्हिtar·hi तंtaṃ छिन्धिchin·dhi,

    yadi tava pādo vighnaṁ janayati tarhi taṁ chindhi,

    And if thy foot offend thee, cut it off: it is better for thee to enter halt into life, than having two feet to be cast into hell, into the fire that never shall be quenched:

  46. 46

    यतोya·to यत्रyat·ra कीटाkī·ṭā नna म्रियन्तेmri·yan·te वह्निश्चvah·niś·ca नna निर्व्वातिnir·vā·ti, तस्मिन्tas·min ऽनिर्व्वाणवह्नौnir·vā·ṇa·vah·nau नरकेna·ra·ke द्विपादवतस्तवdvi·pā·da·va·tas·ta·va निक्षेपात्nik·ṣe·pāt पादहीनस्यpā·da·hī·nas·ya स्वर्गप्रवेशस्तवsvar·gap·ra·ve·śas·ta·va क्षेमंkṣe·maṃ।

    yato yatra kīṭā na mriyante vahniśca na nirvvāti, tasmin 'nirvvāṇavahnau narake dvipādavatastava nikṣepāt pādahīnasya svargapraveśastava kṣemaṁ|

    Where their worm dieth not, and the fire is not quenched.

  47. 47

    स्वनेत्रंsva·net·raṃ यदिya·di त्वांtvāṃ बाधतेbā·dha·te तर्हिtar·hi तदप्युत्पाटयta·dap·yut·pā·ṭa·ya, यतोya·to यत्रyat·ra कीटाkī·ṭā नna म्रियन्तेmri·yan·te वह्निश्चvah·niś·ca नna निर्व्वातिnir·vā·ti,

    svanetraṁ yadi tvāṁ bādhate tarhi tadapyutpāṭaya, yato yatra kīṭā na mriyante vahniśca na nirvvāti,

    And if thine eye offend thee, pluck it out: it is better for thee to enter into the kingdom of God with one eye, than having two eyes to be cast into hell fire:

  48. 48

    तस्मिनtas·mi·na ऽनिर्व्वाणवह्नौnir·vā·ṇa·vah·nau नरकेna·ra·ke द्विनेत्रस्यdvi·net·ras·ya तवta·va निक्षेपाद्nik·ṣe·pād एकनेत्रवतe·ka·net·ra·va·ta ईश्वरराज्येīś·va·ra·rāj·ye प्रवेशस्तवpra·ve·śas·ta·va क्षेमंkṣe·maṃ।

    tasmina 'nirvvāṇavahnau narake dvinetrasya tava nikṣepād ekanetravata īśvararājye praveśastava kṣemaṁ|

    Where their worm dieth not, and the fire is not quenched.

  49. 49

    यथाya·thā सर्व्वोsar·vo बलिba·li र्लवणाक्तःrla·va·ṇāk·taḥ क्रियतेkri·ya·te तथाta·thā सर्व्वोsar·vo जनोja·no वह्निरूपेणvah·ni·rū·pe·ṇa लवणाक्तःla·va·ṇāk·taḥ कारिष्यतेkā·riṣ·ya·te।

    yathā sarvvo bali rlavaṇāktaḥ kriyate tathā sarvvo jano vahnirūpeṇa lavaṇāktaḥ kāriṣyate|

    For every one shall be salted with fire, and every sacrifice shall be salted with salt.

  50. 50

    लवणंla·va·ṇaṃ भद्रंbhad·raṃ किन्तुkin·tu यदिya·di लवणेla·va·ṇe स्वादुताsvā·du·tā नna तिष्ठतिtiṣ·ṭha·ti, तर्हिtar·hi कथम्ka·tham आस्वाद्युक्तंās·vād·yuk·taṃ करिष्यथka·riṣ·ya·tha? यूयंyū·yaṃ लवणयुक्ताla·va·ṇa·yuk·tā भवतbha·va·ta परस्परंpa·ras·pa·raṃ प्रेमpre·ma कुरुतku·ru·ta।

    lavaṇaṁ bhadraṁ kintu yadi lavaṇe svādutā na tiṣṭhati, tarhi katham āsvādyuktaṁ kariṣyatha? yūyaṁ lavaṇayuktā bhavata parasparaṁ prema kuruta|

    Salt is good: but if the salt have lost his saltness, wherewith will ye season it? Have salt in yourselves, and have peace one with another.

Sources. Sanskrit: Satyavedaḥ, the New Testament in Sanskrit (Calcutta Baptist Missionaries, 1851; J. Wenger’s revision of W. Carey’s version). Digital text © 2018 SanskritBible.in, via eBible.org, licensed CC BY-SA 4.0; changed here: arranged by verse and every word linked to the dictionary (links made automatically). Old Testament Sanskrit: the Old Testament in Sanskrit, Calcutta Baptist Mission Press, 1848–1852 (public domain), read by OCR from the Internet Archive scans of the Boston University School of Theology copy; unproofread, with machine clean-up only. Pāli Canon: Mahāsaṅgīti Tipiṭaka Buddhavasse 2500 (based on the Vipassana Research Institute’s Chaṭṭha Saṅgāyana edition), from SuttaCentral bilara-data, CC0; Devanagari and pronunciation made automatically from the Roman text. Pāli English: Bhikkhu Sujato (suttas) and Bhikkhu Brahmali (Vinaya), SuttaCentral, CC0. Pāli word meanings: the Pali Text Society’s Pali-English Dictionary (Rhys Davids & Stede), corrected reprint © The Pali Text Society, CC BY-NC 3.0, digital text from BuddhaDust; word matching automatic. English: King James Version (1769), public domain; words the translators added are in italics. Word meanings and pronunciations: Monier-Williams, Sanskrit–English Dictionary (1872), via this site’s Sanskrit dictionary (CC BY-SA 4.0); English↔Sanskrit word matches made automatically and may need checking.