Klryz

Scripture · Sanskrit Bible with the King James Version · the Pāli Canon

1 Samuel 20 शिमूयेलस्य प्रथमं पुस्तकम् 20

Chapter: 12345678910111213141516171819202122232425262728293031

Old Testament: unproofread OCR. The Sanskrit text was machine-read from scans of the 1848 Calcutta edition and has not been checked by hand, so it contains reading errors. Verses marked Unproofread OCR — may contain errors are the least reliable.

Verse: 123456789101112131415161718192021222324252627282930313233343536373839404142 · Hide pronunciation

Each verse: the King James English, then the Sanskrit, its transliteration (IAST) and how to say it, syllable by syllable (ṃ = nasal hum, ḥ = soft breath echoing the vowel).
Tap any word to see it in the other language: a Sanskrit word shows its English meaning; an English word underlined shows matching Sanskrit words.

  1. 1

    अनन्तरंa·nan·ta·raṃ दायुट्dāyuṭ रामतस्थमठेभ्यःrāmatasthamaṭhebhyaḥ पलाय्यpa·lāy·ya योनाघनस्यyonāghanasya समीपमागत्यsa·mī·pa·mā·gat·ya जगाद्ja·gād, मयाma·yā किंkiṃ कृतंkṛ·taṃ किki वापराद्धंतवvāparāddhaṃtava पितुःpi·tuḥ समोपेsamope वाvā ममma·ma पापंpā·paṃ किंkiṃ

    anantaraṃ dāyuṭ rāmatasthamaṭhebhyaḥ palāyya yonāghanasya samīpamāgatya jagād, mayā kiṃ kṛtaṃ ki vāparāddhaṃtava pituḥ samope vā mama pāpaṃ kiṃ

    And David fled from Naioth in Ramah, and came and said before Jonathan, What have I done? what is mine iniquity? and what is my sin before thy father, that he seeketh my life?

  2. 2

    यत्yat सsa ममma·ma प्राणान्prā·ṇān चन्तंcantaṃ चेछतेcechate? ततःta·taḥ सsa तta बभाषेba·bhā·ṣe नावंnā·vaṃ भवतुbha·va·tu त्वtva नna मरिmari.व्यसिvyasi। पश्यpaś·ya माम्mām अन्ञापयित्वाanñāpayitvā ममma·ma पिताpi·tā दहत्dahat च्तुजंctujaṃ वाvā किमपिki·ma·pi कर्म्मंkarmaṃ नna कुरुतेku·ru·te तक्षिtakṣi ममma·ma तातtā·ta एतत्e·tat कर्म्मkar·ma मत्तोmat·to$पजहूय कुतःku·taḥ करिष्यतिka·riṣ·ya·ti? तदta·da भवितुंbha·vi·tuṃ नna शक्रोतिśakroti।

    yat sa mama prāṇān cantaṃ cechate? tataḥ sa ta babhāṣe nāvaṃ bhavatu tva na mari.vyasi| paśya mām anñāpayitvā mama pitā dahat ctujaṃ vā kimapi karmmaṃ na kurute takṣi mama tāta etat karmma matto$pajahūya kutaḥ kariṣyati? tada bhavituṃ na śakroti|

    And he said unto him, God forbid; thou shalt not die: behold, my father will do nothing either great or small, but that he will shew it me: and why should my father hide this thing from me? it is not so.

  3. 3

    तताta·tā दायूदdāyūda शपथंśa·pa·thaṃ कृत्वाkṛt·vā पुनरत्रवीत्punaratravīt, अहंa·haṃ त्वयानगृदीतtvayānagṛdīta इतिi·ti तवta·va पिताpi·tā सम्यक्sam·yak जानातिjā·nā·ti, अतःa·taḥ कारणात्kā·ra·ṇāt सsa कथयतिka·tha·ya·ti यानाथनोyānāthano यन्नyan·na दुःखिताduḥ·khi·tā भवेत्bha·vet तदथम्tadatham एतन्नe·tan·na ज्ञाप्यतांjñāpyatāṃ। श्चम्ścam अमरस्यamarasya परमेश्वरस्यpa·ra·meś·va·ras·ya तवta·va प्राणानाच्चprāṇānācca शपथंśa·pa·thaṃ करोमिka·ro·mi, ममma·ma गटव्योखैकपद्मांgaṭavyokhaikapadmāṃ विच्छेदviccheda आस्तेās·te।

    tatā dāyūda śapathaṃ kṛtvā punaratravīt, ahaṃ tvayānagṛdīta iti tava pitā samyak jānāti, ataḥ kāraṇāt sa kathayati yānāthano yanna duḥkhitā bhavet tadatham etanna jñāpyatāṃ| ścam amarasya parameśvarasya tava prāṇānācca śapathaṃ karomi, mama gaṭavyokhaikapadmāṃ viccheda āste|

    And David sware moreover, and said, Thy father certainly knoweth that I have found grace in thine eyes; and he saith, Let not Jonathan know this, lest he be grieved: but truly as the LORD liveth, and as thy soul liveth, there is but a step between me and death.

  4. 4

    योनाथनेyonāthane दायूदंdā·yū·daṃ बभाषेba·bhā·ṣe तवta·va मतेma·te यद्yad अभिलषतिa·bhi·la·ṣa·ti तदेवाहंta·de·vā·haṃ करिष्यामिka·riṣ·yā·mi।

    yonāthane dāyūdaṃ babhāṣe tava mate yad abhilaṣati tadevāhaṃ kariṣyāmi|

    Then said Jonathan unto David, Whatsoever thy soul desireth, I will even do it for thee.

  5. 5

    दायूद्dā·yūd योनाथनंyonāthanaṃ जगादja·gā·da पश्यpaś·ya शखःśakhaḥ प्रतिपदिpratipadi पेणpeṇa समंsa·maṃ भोजनायbho·ja·nā·ya मयोपवेद्धव्यंmayopaveddhavyaṃ, त्वंtvaṃ मांmāṃ विसजंvisajaṃ तेनाहंte·nā·haṃ टतीयदिनस्यṭatīyadinasya सायंकालंsāyaṃkālaṃ यावत्yā·vat च्चेcce छन्नस्तिछामिchannastichāmi।

    dāyūd yonāthanaṃ jagāda paśya śakhaḥ pratipadi peṇa samaṃ bhojanāya mayopaveddhavyaṃ, tvaṃ māṃ visajaṃ tenāhaṃ ṭatīyadinasya sāyaṃkālaṃ yāvat cce channastichāmi|

    And David said unto Jonathan, Behold, to morrow is the new moon, and I should not fail to sit with the king at meat: but let me go, that I may hide myself in the field unto the third day at even.

  6. 6

    ततस्तवta·tas·ta·va तातोtā·to यदिya·di ममानुषस्थितेःmamānuṣasthiteḥ कारणंkā·ra·ṇaṃ पृच्छतिpṛc·cha·ti तदाta·dā त्वंtvaṃ वदिष्यसिvadiṣyasi दायृट्dāyṛṭ निजनगरायnijanagarāya वेतलेहमायvetalehamāya तूंtūṃ गमनाgamanā ममानमतिंmamānamatiṃ याचितवान्yā·ci·ta·vān यतस्तत्रyatastatra स्थानेsthā·ne सकलपरिजनाथsakalaparijanātha वार्षिकाvārṣikā यज्ञाyajñā भविष्यतिbha·viṣ·ya·ti।

    Unproofread OCR — may contain errors

    tatastava tāto yadi mamānuṣasthiteḥ kāraṇaṃ pṛcchati tadā tvaṃ vadiṣyasi dāyṛṭ nijanagarāya vetalehamāya tūṃ gamanā mamānamatiṃ yācitavān yatastatra sthāne sakalaparijanātha vārṣikā yajñā bhaviṣyati|

    If thy father at all miss me, then say, David earnestly asked leave of me that he might run to Beth-lehem his city: for there is a yearly sacrifice there for all the family.

  7. 7

    ततस्तेनta·tas·te·na यदिya·di भवमिद्यच्यतेbhavamidyacyate तक्षिtakṣi तवेतस्यtavetasya दासस्यdā·sas·ya मङ्गलंmaṅ·ga·laṃ भbha विष्यतिviṣyati, नाnā चेत्cet सsa यदिya·di चोकुप्यतेcokupyate तदिtadi ममामङ्गलंmamāmaṅgalaṃ निस्थितमितिnisthitamiti त्वयाtva·yā ास्यतेāsyate।

    tatastena yadi bhavamidyacyate takṣi tavetasya dāsasya maṅgalaṃ bha viṣyati, nā cet sa yadi cokupyate tadi mamāmaṅgalaṃ nisthitamiti tvayā āsyate|

    If he say thus, It is well; thy servant shall have peace: but if he be very wroth, then be sure that evil is determined by him.

  8. 8

    अतसंatasaṃ निजमेतंnijametaṃ दासंdā·saṃ प्रतिpra·ti प्रीतिम्prītim आचāca. रिव्यसिrivyasi यतस्तंya·tas·taṃ स्वेनsve·na समंsa·maṃ खीयमेनंkhīyamenaṃ दासंdā·saṃ परमेशस्यpa·ra·me·śas·ya नियमेनेकेनniyamenekena बद्धम्bad·dham च्करोाःckaroāḥ। यदिवाyadivā मयाma·yā किञ्चनापरादधंkiñcanāparādadhaṃ तर्हिtar·hi त्वमेवtva·me·va मांmāṃ जहिja·hi,. तवta·va तातस्यtā·tas·ya समीपंsa·mī·paṃ मांmāṃ कुतोku·to नेष्यसिneṣyasi? तताta·tā योनाथनोाजगाद्yonāthanoājagād,

    atasaṃ nijametaṃ dāsaṃ prati prītim āca. rivyasi yatastaṃ svena samaṃ khīyamenaṃ dāsaṃ parameśasya niyamenekena baddham ckaroāḥ| yadivā mayā kiñcanāparādadhaṃ tarhi tvameva māṃ jahi,. tava tātasya samīpaṃ māṃ kuto neṣyasi? tatā yonāthanoājagād,

    Therefore thou shalt deal kindly with thy servant; for thou hast brought thy servant into a covenant of the LORD with thee: notwithstanding, if there be in me iniquity, slay me thyself; for why shouldest thou bring me to thy father?

  9. 9

    र्यंryaṃ माmā चिन्तयcin·ta·ya, ममma·ma पिताpi·tā तवामङ्गलंtavāmaṅgalaṃ निख्ितवान्nikhitavān इतिi·ti मयाma·yā तेte त्वंtvaṃ किंkiṃ तद्वार्त्तांtad·vār·tāṃ नna खावयिव्यसेkhāvayivyase दायृद्dāyṛd योनाथनंyonāthanaṃ बभाषेba·bhā·ṣe,

    ryaṃ mā cintaya, mama pitā tavāmaṅgalaṃ nikhitavān iti mayā te tvaṃ kiṃ tadvārttāṃ na khāvayivyase dāyṛd yonāthanaṃ babhāṣe,

    And Jonathan said, Far be it from thee: for if I knew certainly that evil were determined by my father to come upon thee, then would not I tell it thee?

  10. 10

    केनke·na आ्ावचिष्यै?े तवta·va तातश्चtā·taś·ca त्वांtvāṃ कौटग्kauṭag निष्टुरःniṣṭuraḥ कुभाषिष्यतेkubhāṣiṣyate प्रpra

    Unproofread OCR — may contain errors

    kena āāvaciṣyai?e tava tātaśca tvāṃ kauṭag niṣṭuraḥ kubhāṣiṣyate pra

    Then said David to Jonathan, Who shall tell me? or what if thy father answer thee roughly?

  11. 11

    ्नन्तरःnantaraḥ यानाथनोाyānāthanoā दायूदंdā·yū·daṃ व्याहरत्vyā·ha·rat, आगच्छावांā·gac·chā·vāṃ क्षेत्रंkṣet·raṃ यावःyāvaḥ। ततनेtatane वक्षिभूंयvakṣibhūṃya क्षेत्रंkṣet·raṃ जग्मतुःjag·ma·tuḥ।

    Unproofread OCR — may contain errors

    nantaraḥ yānāthanoā dāyūdaṃ vyāharat, āgacchāvāṃ kṣetraṃ yāvaḥ| tatane vakṣibhūṃya kṣetraṃ jagmatuḥ|

    And Jonathan said unto David, Come, and let us go out into the field. And they went out both of them into the field.

  12. 12

    अनन्तरंa·nan·ta·raṃ योनायनेyonāyane दायूदंdā·yū·daṃ व्याह्तवान्vyāhtavān इस्रायेलःis·rā·ye·laḥ प्रभुंpra·bhuṃ परमेश्वरpa·ra·meś·va·ra साक्तिणंsāktiṇaṃ कृत्वाkṛt·vā वदाम्य्ंvadāmyṃ खkha सतस्मिन्satasmin समयेsa·ma·ye वाvā परश्चामयाparaścāmayā यतित्वाyatitvā तातस्यtā·tas·ya मनसिma·na·si विज्ञातेvijñāte तवta·va मङ्लम्maṅlam अस्तasta इतिi·ti वोच्याइंvocyāiṃ तवta·va समीपंsa·mī·paṃ दूतंdū·taṃ प्रहित्यpra·hit·ya तद्दात्तोंtaddāttoṃ त्वांtvāṃ खावयिष्यामिkhāvayiṣyāmi।

    anantaraṃ yonāyane dāyūdaṃ vyāhtavān isrāyelaḥ prabhuṃ parameśvara sāktiṇaṃ kṛtvā vadāmyṃ kha satasmin samaye vā paraścāmayā yatitvā tātasya manasi vijñāte tava maṅlam asta iti vocyāiṃ tava samīpaṃ dūtaṃ prahitya taddāttoṃ tvāṃ khāvayiṣyāmi|

    And Jonathan said unto David, O LORD God of Israel, when I have sounded my father about to morrow any time, or the third day, and, behold, if there be good toward David, and I then send not unto thee, and shew it thee;

  13. 13

    यदिya·di चca तवामङ्गलंtavāmaṅgalaṃ कत्तेkatte ममma·ma पितुpi·tu मतिल्िष्टतिmatiliṣṭati, तद्यप्यहंtadyapyahaṃ तद्वार्त्तांtad·vār·tāṃ त्वांtvāṃ घ्रावचिव्यामिghrāvacivyāmi, नाnā चेत्cet परमेख्रराparamekhrarā$मुक तताधिकद्यtatādhikadya दण्डdaṇ·ḍa यानाधनायyānādhanāya ददातुda·dā·tu। व्यvya त्वांtvāṃ विखच्घामिvikhacghāmi त्वtva कुशलेनku·śa·le·na यास्यसिyās·ya·si, अपरa·pa·ra परमेश्वरोpa·ra·meś·va·ro यथाya·thā ममma·ma तातस्यtā·tas·ya सहायsa·hā·ya आसीत्ā·sīt तथाta·thā तवापिta·vā·pi सायोsāyo भवतुbha·va·tu।

    yadi ca tavāmaṅgalaṃ katte mama pitu matiliṣṭati, tadyapyahaṃ tadvārttāṃ tvāṃ ghrāvacivyāmi, nā cet paramekhrarā$muka tatādhikadya daṇḍa yānādhanāya dadātu| vya tvāṃ vikhacghāmi tva kuśalena yāsyasi, apara parameśvaro yathā mama tātasya sahāya āsīt tathā tavāpi sāyo bhavatu|

    The LORD do so and much more to Jonathan: but if it please my father to do thee evil, then I will shew it thee, and send thee away, that thou mayest go in peace: and the LORD be with thee, as he hath been with my father.

  14. 14

    यदक्षेंyadakṣeṃ नna सियेsiye तदधंtadadhaṃ ममma·ma यावज्जीवनंyā·vaj·jī·va·naṃ त्वयाtva·yā परमेश्वरम्parameśvaram उद्दिश्यud·diś·ya मांmāṃ प्रतिpra·ti किंkiṃ पीतिरेवpītireva

    yadakṣeṃ na siye tadadhaṃ mama yāvajjīvanaṃ tvayā parameśvaram uddiśya māṃ prati kiṃ pītireva

    And thou shalt not only while yet I live shew me the kindness of the LORD, that I die not:

  15. 15

    नाचरितव्याnācaritavyā? ममma·ma वंँशादपिvaṃ~śādapi प्रीतिःprītiḥ कदापिka·dā·pi त्वयाtva·yā नna छेदनीयाchedanīyā, दायूदोdā·yū·do रिपुगणेripugaṇe परमेश्वरणparameśvaraṇa भूमण्डलमथ्याद्bhūmaṇḍalamathyād उच्छितेऽपिucchite'pi साsā प्रीतिprī·ti तेte छेदनीयाchedanīyā।

    Unproofread OCR — may contain errors

    nācaritavyā? mama vaṃ~śādapi prītiḥ kadāpi tvayā na chedanīyā, dāyūdo ripugaṇe parameśvaraṇa bhūmaṇḍalamathyād ucchite'pi sā prīti te chedanīyā|

    But also thou shalt not cut off thy kindness from my house for ever: no, not when the LORD hath cut off the enemies of David every one from the face of the earth.

  16. 16

    इत्थंit·thaṃ योनाथनेyonāthane दायूदोdā·yū·do वंशेनvaṃ·śe·na समंsa·maṃ नियमंni·ya·maṃ विधायvi·dhā·ya जगादja·gā·da, परमेश्वरोpa·ra·meś·va·ro दायूदोdā·yū·do रिपभ्यःripabhyaḥ समुचितंsa·mu·ci·taṃ ददातुda·dā·tu।

    itthaṃ yonāthane dāyūdo vaṃśena samaṃ niyamaṃ vidhāya jagāda, parameśvaro dāyūdo ripabhyaḥ samucitaṃ dadātu|

    So Jonathan made a covenant with the house of David, saying, Let the LORD even require it at the hand of David’s enemies.

  17. 17

    अनन्तरंa·nan·ta·raṃ यानाथनोyānāthano दायूदिdā·yū·di प्रेमकरणकारणात्premakaraṇakāraṇāt पुनरपिpu·na·ra·pi दायूदंdā·yū·daṃ शपथंśa·pa·thaṃ कारयाज्वकारkārayājvakāra यतःya·taḥ सsa निजप्राणेखिवnijaprāṇekhiva तस्मिन्tas·min पमाकरोत्pamākarot।

    anantaraṃ yānāthano dāyūdi premakaraṇakāraṇāt punarapi dāyūdaṃ śapathaṃ kārayājvakāra yataḥ sa nijaprāṇekhiva tasmin pamākarot|

    And Jonathan caused David to swear again, because he loved him: for he loved him as he loved his own soul.

  18. 18

    अनन्तरंa·nan·ta·raṃ योनायनस्तमवदत्yonāyanastamavadat श्वःśvaḥ प्रतिपद्pra·ti·pad भविष्यतिbha·viṣ·ya·ti तत्रtat·ra त्वदीयासनेtvadīyāsane शरन्यीभूतेśaranyībhūte तta यातुyā·tu प्रस्थितिprasthiti वेंदिव्यतेveṃdivyate।

    anantaraṃ yonāyanastamavadat śvaḥ pratipad bhaviṣyati tatra tvadīyāsane śaranyībhūte ta yātu prasthiti veṃdivyate|

    Then Jonathan said to David, To morrow is the new moon: and thou shalt be missed, because thy seat will be empty.

  19. 19

    त्वंtvaṃ परंpa·raṃ श्रो्रमत्तीय्यंśroramattīyyaṃ पुव्वंकाय्यस्यpuvvaṃkāyyasya समयेsa·ma·ye यत्रyat·ra स्थानेsthā·ne छन्नchanna च्यासीस्तचcyāsīstaca

    tvaṃ paraṃ śroramattīyyaṃ puvvaṃkāyyasya samaye yatra sthāne channa cyāsīstaca

    And when thou hast stayed three days, then thou shalt go down quickly, and come to the place where thou didst hide thyself when the business was in hand, and shalt remain by the stone Ezel.

  20. 20

    स्थानsthā·na रघलाख्यस्यraghalākhyasya ग्रावणgrāvaṇa समीपsa·mī·pa उपविशन्u·pa·vi·śan स्थास्थसिsthāsthasi।

    Unproofread OCR — may contain errors

    sthāna raghalākhyasya grāvaṇa samīpa upaviśan sthāsthasi|

    And I will shoot three arrows on the side thereof, as though I shot at a mark.

  21. 21

    लच्छयवेधlacchayavedha नच्छलेनादंnacchalenādaṃ त्रीन्trīn शरान्śarān तस्यtas·ya पार्श्वpār·śva च्तेश्यामिcteśyāmi।

    Unproofread OCR — may contain errors

    lacchayavedha nacchalenādaṃ trīn śarān tasya pārśva cteśyāmi|

    And, behold, I will send a lad, saying, Go, find out the arrows. If I expressly say unto the lad, Behold, the arrows are on this side of thee, take them; then come thou: for there is peace to thee, and no hurt; as the LORD liveth.

  22. 22

    ततःta·taḥ परpara पश्यpaś·ya बालकमेकंbā·la·ka·me·kaṃ पद्दित्यpadditya तंtaṃ वदिष्यामिva·diṣ·yā·mi, त्वंtvaṃ गत्वाgat·vā रान्rān गवेषयga·ve·ṣa·ya। अपरःa·pa·raḥ पश्यpaś·ya शरास्तवेतत्पार्ंśarāstavetatpārṃ विद्यन्तेvid·yan·te तान्tān संग्रदाणेतिsaṃgradāṇeti वदिvadi सsa बालकोbā·la·ko मवादिश्यतेmavādiśyate तदहंta·da·haṃ त्वमागच्छtvamāgaccha, मरस्यmarasya परमेश्वरस्यpa·ra·meś·va·ras·ya शपथśapatha करोमिka·ro·mi तवta·va मङ्गलंmaṅ·ga·laṃ, कापिkā·pi कुमन्तणाkumantaṇā नास्तिnās·ti। पुनःpu·naḥ पश्यpaś·ya वाणास्तवान्यपाश्वैvāṇāstavānyapāśvai विदत्तvidatta इतिi·ti मयादिष्टेmayādiṣṭe त्वंtvaṃ स्थानान्तरंsthā·nān·ta·raṃ याहिyā·hi एर्er यतःya·taḥ परमोpa·ra·mo रra स्वांsvāṃ व्यसर्जन्vya·sar·jan।

    tataḥ para paśya bālakamekaṃ padditya taṃ vadiṣyāmi, tvaṃ gatvā rān gaveṣaya| aparaḥ paśya śarāstavetatpārṃ vidyante tān saṃgradāṇeti vadi sa bālako mavādiśyate tadahaṃ tvamāgaccha, marasya parameśvarasya śapatha karomi tava maṅgalaṃ, kāpi kumantaṇā nāsti| punaḥ paśya vāṇāstavānyapāśvai vidatta iti mayādiṣṭe tvaṃ sthānāntaraṃ yāhi er yataḥ paramo ra svāṃ vyasarjan|

    But if I say thus unto the young man, Behold, the arrows are beyond thee; go thy way: for the LORD hath sent thee away.

  23. 23

    पश्यावयोरेोतत्कथाकथनमधिpaśyāvayoreotatkathākathanamadhi परमेश्वरःpa·ra·meś·va·raḥ सर्व्वेदावयोsarvedāvayo दयांda·yāṃ साक्षीsāk·ṣī भवतुbha·va·tu।

    paśyāvayoreotatkathākathanamadhi parameśvaraḥ sarvvedāvayo dayāṃ sākṣī bhavatu|

    And as touching the matter which thou and I have spoken of, behold, the LORD be between thee and me for ever.

  24. 24

    अपरंa·pa·raṃ दायूट्dāyūṭ क्षेत्रम्kṣet·ram ्याश्ितवान्yāśitavān। अनन्तरंa·nan·ta·raṃ पतिपरददिवसpatiparadadivasa उपस्थितेu·pas·thi·te राजाrā·jā भाक्कुम्bhākkum उपविवेशu·pa·vi·ve·śa।

    aparaṃ dāyūṭ kṣetram yāśitavān| anantaraṃ patiparadadivasa upasthite rājā bhākkum upaviveśa|

    So David hid himself in the field: and when the new moon was come, the king sat him down to eat meat.

  25. 25

    राक्षिrākṣi खधारानुसारणkhadhārānusāraṇa सित्तिसमीपस्थेsittisamīpasthe स्वsva कीयासनkīyāsana उपविष्टेu·pa·viṣ·ṭe योनायनेऽवतिमानेऽवनेरेyonāyane'vatimāne'vanere चca शलस्यśalasya पार्श्वेpār·śve उपविद्धेupaviddhe दायूदःdā·yū·daḥ स्थानंsthā·naṃ शून्यंśūn·yaṃ तस्थौtas·thau।

    rākṣi khadhārānusāraṇa sittisamīpasthe sva kīyāsana upaviṣṭe yonāyane'vatimāne'vanere ca śalasya pārśve upaviddhe dāyūdaḥ sthānaṃ śūnyaṃ tasthau|

    And the king sat upon his seat, as at other times, even upon a seat by the wall: and Jonathan arose, and Abner sat by Saul’s side, and David’s place was empty.

  26. 26

    तथापिta·thā·pi शोलस्तस्मिन्śolastasmin दिनेdi·ne किमपिki·ma·pi नna जगादja·gā·da, यतेya·te दैवघटितमिदःdaivaghaṭitamidaḥ सोऽखचिःso'khaciḥ, तसूछणश्ेच्ंtasūchaṇaśecṃ भविष्यतीतिbha·viṣ·ya·tī·ti मनसिma·na·si चिन्तयामासcin·ta·yā·mā·sa।

    tathāpi śolastasmin dine kimapi na jagāda, yate daivaghaṭitamidaḥ so'khaciḥ, tasūchaṇaśecṃ bhaviṣyatīti manasi cintayāmāsa|

    Nevertheless Saul spake not any thing that day: for he thought, Something hath befallen him, he is not clean; surely he is not clean.

  27. 27

    परदिवसेऽथोत्paradivase'thot मासस्यmāsasya दितौयदिवसेditauyadivase दायूदःdā·yū·daḥ स्थानस्यsthānasya रन्यस्थितिकारणात्ranyasthitikāraṇāt शलाśalā निजसुतंni·ja·su·taṃ यानाथनंyānāthanaṃ पच्छpaccha यीशयस्यyī·śa·yas·ya पुत्रोput·ro चमोऽcamo चca भालbhāla कुतोku·to नागच्छतिnā·gac·cha·ti? यानाधनःyānādhanaḥ शलंśalaṃ जगादja·gā·da,

    Unproofread OCR — may contain errors

    paradivase'thot māsasya ditauyadivase dāyūdaḥ sthānasya ranyasthitikāraṇāt śalā nijasutaṃ yānāthanaṃ paccha yīśayasya putro camo' ca bhāla kuto nāgacchati? yānādhanaḥ śalaṃ jagāda,

    And it came to pass on the morrow, which was the second day of the month, that David’s place was empty: and Saul said unto Jonathan his son, Wherefore cometh not the son of Jesse to meat, neither yesterday, nor to day?

  28. 28

    दायूदdāyūda वेतलेहमायvetalehamāya गमनायेgamanāye ममान'ज्ञां याचितवान्yā·ci·ta·vān।

    Unproofread OCR — may contain errors

    dāyūda vetalehamāya gamanāye mamāna'jñāṃ yācitavān|

    And Jonathan answered Saul, David earnestly asked leave of me to go to Beth-lehem:

  29. 29

    सsa माम्mām अवदत्a·va·dat अङ्कंaṅkaṃ विनयेvi·na·ye मांmāṃ विसजंतुvisajaṃtu नगरेna·ga·re ऽस्माकंsmā·kaṃ परिजनानांpa·ri·ja·nā·nāṃ कृतेkṛ·te यज्ञyajña णकाṇakā भविष्यतिbha·viṣ·ya·ti तत्कारणात्tat·kā·ra·ṇāt ममम्बाताmamambātā मांmāṃ गन्तुम्gan·tum आज्ञापयत्āj·ñā·pa·yat, अतेाऽद्ंविनयेateā'dṃvinaye यदिya·di भवान्bha·vān मग्यनुग्रmagyanugra हंhaṃ करोतिka·ro·ti तष्टंtaṣṭaṃ छन्नाइछंchannāichaṃ गत्वाgat·vā निजम्ना्रादीन्nijamnārādīn पश्यामिpaś·yā·mi। तस्मात्tas·māt सsa नृपस्यnṛpasya भोजनासनंbho·ja·nā·sa·naṃ नागच्छतिnā·gac·cha·ti।

    sa mām avadat aṅkaṃ vinaye māṃ visajaṃtu nagare 'smākaṃ parijanānāṃ kṛte yajña ṇakā bhaviṣyati tatkāraṇāt mamambātā māṃ gantum ājñāpayat, ateā'dṃvinaye yadi bhavān magyanugra haṃ karoti taṣṭaṃ channāichaṃ gatvā nijamnārādīn paśyāmi| tasmāt sa nṛpasya bhojanāsanaṃ nāgacchati|

    And he said, Let me go, I pray thee; for our family hath a sacrifice in the city; and my brother, he hath commanded me to be there: and now, if I have found favour in thine eyes, let me get away, I pray thee, and see my brethren. Therefore he cometh not unto the king’s table.

  30. 30

    ततोta·to योनाघनंyonāghanaṃ प्रतिpra·ti शलस्यśalasya कोko प्रज्वलितोpraj·va·li·to सsa तंtaṃ जगादja·gā·da, अरेare विपथगामिन्vi·pa·tha·gā·min आन्ञालङ्कनकारिन्ānñālaṅkanakārin त्वंtvaṃ निजलच्चांnijalaccāṃ मातुरावरणीयल्ञा्नmāturāvaraṇīyalñāna प्रकाशयितुंpra·kā·śa·yi·tuṃ यीशयस्यyī·śa·yas·ya सुतंsu·taṃ कृतवान्kṛ·ta·vān

    tato yonāghanaṃ prati śalasya ko prajvalito sa taṃ jagāda, are vipathagāmin ānñālaṅkanakārin tvaṃ nijalaccāṃ māturāvaraṇīyalñāna prakāśayituṃ yīśayasya sutaṃ kṛtavān

    Then Saul’s anger was kindled against Jonathan, and he said unto him, Thou son of the perverse rebellious woman, do not I know that thou hast chosen the son of Jesse to thine own confusion, and unto the confusion of thy mother’s nakedness?

  31. 31

    तदहंta·da·haṃ किंनkiṃna जानामिjā·nā·mi? यीशयस्यyī·śa·yas·ya तनयोta·na·yo शैśai यतिya·ti कालंkā·laṃ जीविष्यतिjī·viṣ·ya·ti ततिta·ti कालंkā·laṃ त्वंtvaṃ तवta·va राज्यंrāj·yaṃ वाvā स्थिरंsthi·raṃ नna भविष्यतिbha·viṣ·ya·ti, खनkhana इदानींi·dā·nīṃ दूतान्dū·tān प्रछिद्यprachidya तंtaṃ ममma·ma समीपम्sa·mī·pam अनवयanavaya यतस्तेनya·tas·te·na मरत्तयमेवmarattayameva।

    tadahaṃ kiṃna jānāmi? yīśayasya tanayo śai yati kālaṃ jīviṣyati tati kālaṃ tvaṃ tava rājyaṃ vā sthiraṃ na bhaviṣyati, khana idānīṃ dūtān prachidya taṃ mama samīpam anavaya yatastena marattayameva|

    For as long as the son of Jesse liveth upon the ground, thou shalt not be established, nor thy kingdom. Wherefore now send and fetch him unto me, for he shall surely die.

  32. 32

    तताta·tā योानाथनःyoānāthanaḥ स्वजनकंsva·ja·na·kaṃ शौलंśau·laṃ बभाषेba·bhā·ṣe सsa कुतोku·to घानिष्यतेghā·niṣ·ya·te? तेनte·na तिंtiṃ कृतkṛ·ta? तदाta·dā

    tatā yoānāthanaḥ svajanakaṃ śaulaṃ babhāṣe sa kuto ghāniṣyate? tena tiṃ kṛta? tadā

    And Jonathan answered Saul his father, and said unto him, Wherefore shall he be slain? what hath he done?

  33. 33

    शैलस्तंśailastaṃ दत्तंdat·taṃ गरलमेकंgaralamekaṃ निचिच्तेषnicicteṣa, तताta·tā निजपिताnijapitā शैलेśai·le दायुदdāyuda दत्तंdat·taṃ निश्चितवान्niś·ci·ta·vān इतिi·ti योनाथनेोyonāthaneo बुबुधेbu·bu·dhe।

    Unproofread OCR — may contain errors

    śailastaṃ dattaṃ garalamekaṃ nicicteṣa, tatā nijapitā śaile dāyuda dattaṃ niścitavān iti yonāthaneo bubudhe|

    And Saul cast a javelin at him to smite him: whereby Jonathan knew that it was determined of his father to slay David.

  34. 34

    तदानींta·dā·nīṃ योनाथनेोyonāthaneo महाक्रुदधोmahākrudadho भोजनासनाद्bhojanāsanād उदतिखृत्udatikhṛt, मासस्यmāsasya दितीयदिवसेditīyadivase सsa किञ्चनkiñ·ca·na नna बुभुजेbu·bhu·je यतस्तस्यya·tas·tas·ya पित्राpit·rā दायूdāyū दोऽपमानितत्वात्do'pamānitatvāt नखnakha मनःपोडाmanaḥpoḍā जाताjā·tā।

    tadānīṃ yonāthaneo mahākrudadho bhojanāsanād udatikhṛt, māsasya ditīyadivase sa kiñcana na bubhuje yatastasya pitrā dāyū do'pamānitatvāt nakha manaḥpoḍā jātā|

    So Jonathan arose from the table in fierce anger, and did eat no meat the second day of the month: for he was grieved for David, because his father had done him shame.

  35. 35

    अनन्तरंa·nan·ta·raṃ यानाथनेyānāthane दायूदाdā·yū·dā समंsa·maṃ यंyaṃ समयंsa·ma·yaṃ कृतवान्kṛ·ta·vān तदनुसारात्ta·da·nu·sā·rāt च्तुदरमेकंctudaramekaṃ बालकंbā·la·kaṃ सङ्गिनंsaṅ·gi·naṃ कृत्वाkṛt·vā बहिःba·hiḥ च्तेवंctevaṃ जगामja·gā·ma।

    anantaraṃ yānāthane dāyūdā samaṃ yaṃ samayaṃ kṛtavān tadanusārāt ctudaramekaṃ bālakaṃ saṅginaṃ kṛtvā bahiḥ ctevaṃ jagāma|

    And it came to pass in the morning, that Jonathan went out into the field at the time appointed with David, and a little lad with him.

  36. 36

    ततःta·taḥ खबालकंkhabālakaṃ गदितवान्ga·di·ta·vān अहंa·haṃ यान्yān शरान्śarān निक्षिपामिnikṣipāmi त्वंtvaṃ धावन्dhā·van तान्tān गवेषयga·ve·ṣa·ya। ततस्तस्मिन्ta·tas·tas·min बालकोbā·la·ko धावतिdhāvati सsa तस्यान्यपा््चंtasyānyapācaṃ शरःśaraḥ निचिक्षेपni·cik·ṣe·pa।

    tataḥ khabālakaṃ gaditavān ahaṃ yān śarān nikṣipāmi tvaṃ dhāvan tān gaveṣaya| tatastasmin bālako dhāvati sa tasyānyapācaṃ śaraḥ nicikṣepa|

    And he said unto his lad, Run, find out now the arrows which I shoot. And as the lad ran, he shot an arrow beyond him.

  37. 37

    अपरःa·pa·raḥ योनायनेनyonāyanena निचक्षिप्तस्यnicakṣiptasya शरस्यśarasya समीपंsa·mī·paṃ बालकbā·la·ka उपस्थितेu·pas·thi·te योनायनोाyonāyanoā बालकम्bālakam आद्यādya जगादja·gā·da तवान्यपाश्रंtavānyapāśraṃ किंkiṃ वाणोvāṇo नान्निnān·ni? योनाथनःyonāthanaḥ

    aparaḥ yonāyanena nicakṣiptasya śarasya samīpaṃ bālaka upasthite yonāyanoā bālakam ādya jagāda tavānyapāśraṃ kiṃ vāṇo nānni? yonāthanaḥ

    And when the lad was come to the place of the arrow which Jonathan had shot, Jonathan cried after the lad, and said, Is not the arrow beyond thee?

  38. 38

    पुनpu·na बालकमाइ्षयbālakamāiṣaya बभाषेba·bhā·ṣe तूtū धावन्dhā·van गच्छgac·cha विलम्बंvi·lam·baṃ माmā कुरुku·ru। तेनte·na यानाथनस्यyānāthanasya सsa बालकःbā·la·kaḥ शरान्śarān संगृह्यsaṃ·gṛh·ya निजाधिपस्यnijādhipasya समीपम्sa·mī·pam आजगामā·ja·gā·ma।

    puna bālakamāiṣaya babhāṣe tū dhāvan gaccha vilambaṃ mā kuru| tena yānāthanasya sa bālakaḥ śarān saṃgṛhya nijādhipasya samīpam ājagāma|

    And Jonathan cried after the lad, Make speed, haste, stay not. And Jonathan’s lad gathered up the arrows, and came to his master.

  39. 39

    किन्तुkin·tu सsa बालकःbā·la·kaḥ किमपिki·ma·pi नna ज्ञातवान्jñā·ta·vān, केवलंke·va·laṃ योनाथनदायुदौyonāthanadāyudau तत्काय्tatkāy ज्ञातवन्तोjñātavanto।

    kintu sa bālakaḥ kimapi na jñātavān, kevalaṃ yonāthanadāyudau tatkāy jñātavanto|

    But the lad knew not any thing: only Jonathan and David knew the matter.

  40. 40

    अनन्तरंa·nan·ta·raṃ योानायनेyoānāyane निजधनुवाणानnijadhanuvāṇāna तस्मैtas·mai खसङ्गिनेkhasaṅgine बालकायbālakāya दत्वाdat·vā तम्tam उक्तवान्uk·ta·vān एतानिe·tā·ni गृहीत्वाgṛ·hīt·vā नगरंna·ga·raṃ याहिyā·hi।

    anantaraṃ yoānāyane nijadhanuvāṇāna tasmai khasaṅgine bālakāya datvā tam uktavān etāni gṛhītvā nagaraṃ yāhi|

    And Jonathan gave his artillery unto his lad, and said unto him, Go, carry them to the city.

  41. 41

    अनन्तरंa·nan·ta·raṃ तस्मिन्tas·min बालकोbā·la·ko गतेga·te सतिsa·ti दायूद्dā·yūd दल्िणदिकस्थात्daliṇadikasthāt स्थाजैकसमाद्sthājaikasamād उत्थायut·thā·ya न्यूनःnyū·naḥ सन्san प्रतित्वाpratitvā वारत्रयंvā·rat·ra·yaṃ प्रणनामpra·ṇa·nā·ma। अपरंa·pa·raṃ तैtai परस्परंpa·ras·pa·raṃ चम्बनcambana रोदनस्रrodanasra चक्रतुःcakratuḥ किन्तुkin·tu दायूद्dā·yūd अधिकंa·dhi·kaṃ रुरोदruroda।

    anantaraṃ tasmin bālako gate sati dāyūd daliṇadikasthāt sthājaikasamād utthāya nyūnaḥ san pratitvā vāratrayaṃ praṇanāma| aparaṃ tai parasparaṃ cambana rodanasra cakratuḥ kintu dāyūd adhikaṃ ruroda|

    And as soon as the lad was gone, David arose out of a place toward the south, and fell on his face to the ground, and bowed himself three times: and they kissed one another, and wept one with another, until David exceeded.

  42. 42

    अनन्तरanantara योनायनेyonāyane दायूदंdā·yū·daṃ याजाःyājāḥ, त्वंtvaṃ कुशलंku·śa·laṃ याहिyā·hi, खावाभ्धांkhāvābhdhāṃ द्वाभ्यांdvābh·yāṃ परमेश्वरpa·ra·meś·va·ra स्यsya नाम्नाnām·nā शपयो$कारिkāri, परमेश्वरोpa·ra·meś·va·ro ममma·ma तवta·va चca ममma·ma वंशस्यvaṃ·śas·ya तवta·va वंशस्यvaṃ·śas·ya चca नित्यंnit·yaṃ सचवत्तींsacavattīṃ भवतुbha·va·tu। अनन्तरंa·nan·ta·raṃ सsa उत्थायut·thā·ya प्रतस्थेpra·tas·the योनाथनखखyonāthanakhakha नगरंna·ga·raṃ गतवान्ga·ta·vān।

    anantara yonāyane dāyūdaṃ yājāḥ, tvaṃ kuśalaṃ yāhi, khāvābhdhāṃ dvābhyāṃ parameśvara sya nāmnā śapayo$kāri, parameśvaro mama tava ca mama vaṃśasya tava vaṃśasya ca nityaṃ sacavattīṃ bhavatu| anantaraṃ sa utthāya pratasthe yonāthanakhakha nagaraṃ gatavān|

    And Jonathan said to David, Go in peace, forasmuch as we have sworn both of us in the name of the LORD, saying, The LORD be between me and thee, and between my seed and thy seed for ever. And he arose and departed: and Jonathan went into the city.

Sources. Sanskrit: Satyavedaḥ, the New Testament in Sanskrit (Calcutta Baptist Missionaries, 1851; J. Wenger’s revision of W. Carey’s version). Digital text © 2018 SanskritBible.in, via eBible.org, licensed CC BY-SA 4.0; changed here: arranged by verse and every word linked to the dictionary (links made automatically). Old Testament Sanskrit: the Old Testament in Sanskrit, Calcutta Baptist Mission Press, 1848–1852 (public domain), read by OCR from the Internet Archive scans of the Boston University School of Theology copy; unproofread, with machine clean-up only. Pāli Canon: Mahāsaṅgīti Tipiṭaka Buddhavasse 2500 (based on the Vipassana Research Institute’s Chaṭṭha Saṅgāyana edition), from SuttaCentral bilara-data, CC0; Devanagari and pronunciation made automatically from the Roman text. Pāli English: Bhikkhu Sujato (suttas) and Bhikkhu Brahmali (Vinaya), SuttaCentral, CC0. Pāli word meanings: the Pali Text Society’s Pali-English Dictionary (Rhys Davids & Stede), corrected reprint © The Pali Text Society, CC BY-NC 3.0, digital text from BuddhaDust; word matching automatic. English: King James Version (1769), public domain; words the translators added are in italics. Word meanings and pronunciations: Monier-Williams, Sanskrit–English Dictionary (1872), via this site’s Sanskrit dictionary (CC BY-SA 4.0); English↔Sanskrit word matches made automatically and may need checking.