Klryz

Scripture · Sanskrit Bible with the King James Version · the Pāli Canon

John 12 योहनलिखितः सुसंवादः 12

Chapter: 123456789101112131415161718192021

Verse: 1234567891011121314151617181920212223242526272829303132333435363738394041424344454647484950 · Hide pronunciation

Each verse: the King James English, then the Sanskrit, its transliteration (IAST) and how to say it, syllable by syllable (ṃ = nasal hum, ḥ = soft breath echoing the vowel).
Tap any word to see it in the other language: a Sanskrit word shows its English meaning; an English word underlined shows matching Sanskrit words.

  1. 1

    निस्तारोत्सवात्nis·tā·rot·sa·vāt पूर्व्वंpūr·vaṃ दिनषट्केdi·na·ṣaṭ·ke स्थितेsthi·te यीशुyī·śu र्यंryaṃ प्रमीतम्pra·mī·tam इलियासरंi·li·yā·sa·raṃ श्मशानाद्śma·śā·nād उदस्थापरत्u·das·thā·pa·rat तस्यtas·ya निवासस्थानंni·vā·sas·thā·naṃ बैथनियाग्रामम्bai·tha·ni·yāg·rā·mam आगच्छत्ā·gac·chat।

    nistārotsavāt pūrvvaṁ dinaṣaṭke sthite yīśu ryaṁ pramītam iliyāsaraṁ śmaśānād udasthāparat tasya nivāsasthānaṁ baithaniyāgrāmam āgacchat|

    Then Jesus six days before the passover came to Bethany, where Lazarus was which had been dead, whom he raised from the dead.

  2. 2

    तत्रtat·ra तदर्थंta·dar·thaṃ रजन्यांra·jan·yāṃ भोज्येbhoj·ye कृतेkṛ·te मर्थाmar·thā पर्य्यवेषयद्par·ya·ve·ṣa·yad इलियासर्i·li·yā·sar चca तस्यtas·ya सङ्गिभिःsaṅ·gi·bhiḥ सार्द्धंsār·ddhaṃ भोजनासनbho·ja·nā·sa·na उपाविशत्u·pā·vi·śat।

    tatra tadarthaṁ rajanyāṁ bhojye kṛte marthā paryyaveṣayad iliyāsar ca tasya saṅgibhiḥ sārddhaṁ bhojanāsana upāviśat|

    There they made him a supper; and Martha served: but Lazarus was one of them that sat at the table with him.

  3. 3

    तदाta·dā मरियम्ma·ri·yam अर्द्धसेटकंar·ddha·se·ṭa·kaṃ बहुमूल्यंba·hu·mūl·yaṃ जटामांसीयंja·ṭā·māṃ·sī·yaṃ तैलम्tai·lam आनीयā·nī·ya यीशोश्चरणयोyī·śoś·ca·ra·ṇa·yo र्मर्द्दयित्वाrmar·da·yit·vā निजकेशni·ja·ke·śa र्मार्ष्टुम्rmār·ṣṭum आरभतā·ra·bha·ta; तदाta·dā तैलस्यtai·las·ya परिमलेनpa·ri·ma·le·na गृहम्gṛ·ham आमोदितम्ā·mo·di·tam अभवत्a·bha·vat।

    tadā mariyam arddhaseṭakaṁ bahumūlyaṁ jaṭāmāṁsīyaṁ tailam ānīya yīśoścaraṇayo rmarddayitvā nijakeśa rmārṣṭum ārabhata; tadā tailasya parimalena gṛham āmoditam abhavat|

    Then took Mary a pound of ointment of spikenard, very costly, and anointed the feet of Jesus, and wiped his feet with her hair: and the house was filled with the odour of the ointment.

  4. 4

    यःyaḥ शिमोनःśi·mo·naḥ पुत्रput·ra र्इष्करियोतीयोriṣ·ka·ri·yo·tī·yo यिहूदानामाyi·hū·dā·nā·mā यीशुंyī·śuṃ परकरेषुpa·ra·ka·re·ṣu समर्पयिष्यतिsa·mar·pa·yiṣ·ya·ti सsa शिष्यस्तदाśiṣ·yas·ta·dā कथितवान्ka·thi·ta·vān,

    yaḥ śimonaḥ putra riṣkariyotīyo yihūdānāmā yīśuṁ parakareṣu samarpayiṣyati sa śiṣyastadā kathitavān,

    Then saith one of his disciples, Judas Iscariot, Simon’s son, which should betray him,

  5. 5

    एतत्तैलंe·tat·tai·laṃ त्रिभिःtri·bhiḥ शतैśa·tai र्मुद्रापदैrmud·rā·pa·dai र्विक्रीतंrvik·rī·taṃ सद्sad दरिद्रेभ्यःda·rid·rebh·yaḥ कुतोku·to नादीयतnā·dī·ya·ta?

    etattailaṁ tribhiḥ śatai rmudrāpadai rvikrītaṁ sad daridrebhyaḥ kuto nādīyata?

    Why was not this ointment sold for three hundred pence, and given to the poor?

  6. 6

    सsa दरिद्रलोकार्थम्da·rid·ra·lo·kār·tham अचिन्तयद्a·cin·ta·yad इतिi·ti नna, किन्तुkin·tu सsa चौरcau·ra एवंe·vaṃ तन्निकटेtan·ni·ka·ṭe मुद्रासम्पुटकस्थित्याmud·rā·sam·pu·ṭa·kas·thit·yā तन्मध्येtan·madh·ye यदतिष्ठत्ya·da·tiṣ·ṭhat तदपाहरत्ta·da·pā·ha·rat तस्मात्tas·māt कारणाद्kā·ra·ṇād इमांi·māṃ कथामकथयत्ka·thā·ma·ka·tha·yat।

    sa daridralokārtham acintayad iti na, kintu sa caura evaṁ tannikaṭe mudrāsampuṭakasthityā tanmadhye yadatiṣṭhat tadapāharat tasmāt kāraṇād imāṁ kathāmakathayat|

    This he said, not that he cared for the poor; but because he was a thief, and had the bag, and bare what was put therein.

  7. 7

    तदाta·dā यीशुरकथयद्yī·śu·ra·ka·tha·yad एनांe·nāṃ माmā वारयvā·ra·ya साsā ममma·ma श्मशानस्थापनदिनार्थंśma·śā·nas·thā·pa·na·di·nār·thaṃ तदरक्षयत्ta·da·rak·ṣa·yat।

    tadā yīśurakathayad enāṁ mā vāraya sā mama śmaśānasthāpanadinārthaṁ tadarakṣayat|

    Then said Jesus, Let her alone: against the day of my burying hath she kept this.

  8. 8

    दरिद्राda·rid·rā युष्माकंyuṣ·mā·kaṃ सन्निधौsan·ni·dhau सर्व्वदाsar·va·dā तिष्ठन्तिtiṣ·ṭhan·ti किन्त्वहंkin·tva·haṃ सर्व्वदाsar·va·dā युष्माकंyuṣ·mā·kaṃ सन्निधौsan·ni·dhau नna तिष्ठामिtiṣ·ṭhā·mi।

    daridrā yuṣmākaṁ sannidhau sarvvadā tiṣṭhanti kintvahaṁ sarvvadā yuṣmākaṁ sannidhau na tiṣṭhāmi|

    For the poor always ye have with you; but me ye have not always.

  9. 9

    ततःta·taḥ परंpa·raṃ यीशुस्तत्रास्तीतिyī·śus·tat·rās·tī·ti वार्त्तांvār·tāṃ श्रुत्वाśrut·vā बहवोba·ha·vo यिहूदीयास्तंyi·hū·dī·yās·taṃ श्मशानादुत्थापितम्śma·śā·nā·dut·thā·pi·tam इलियासरञ्चi·li·yā·sa·rañ·ca द्रष्टुंdraṣ·ṭuṃ तत्tat स्थानम्sthā·nam आगच्छनā·gac·cha·na।

    tataḥ paraṁ yīśustatrāstīti vārttāṁ śrutvā bahavo yihūdīyāstaṁ śmaśānādutthāpitam iliyāsarañca draṣṭuṁ tat sthānam āgacchana|

    Much people of the Jews therefore knew that he was there: and they came not for Jesus’ sake only, but that they might see Lazarus also, whom he had raised from the dead.

  10. 10

    तदाta·dā प्रधानयाजकास्तम्pra·dhā·na·yā·ja·kās·tam इलियासरमपिi·li·yā·sa·ra·ma·pi संहर्त्तुम्saṃ·har·tum अमन्त्रयन्a·man·tra·yan ;

    tadā pradhānayājakāstam iliyāsaramapi saṁharttum amantrayan ;

    But the chief priests consulted that they might put Lazarus also to death;

  11. 11

    यतस्तेनya·tas·te·na बहवोba·ha·vo यिहूदीयाyi·hū·dī·yā गत्वाgat·vā यीशौyī·śau व्यश्वसन्vyaś·va·san।

    yatastena bahavo yihūdīyā gatvā yīśau vyaśvasan|

    Because that by reason of him many of the Jews went away, and believed on Jesus.

  12. 12

    अनन्तरंa·nan·ta·raṃ यीशुyī·śu र्यिरूशालम्ryi·rū·śā·lam नगरम्na·ga·ram आगच्छतीतिā·gac·cha·tī·ti वार्त्तांvār·tāṃ श्रुत्वाśrut·vā परेऽहनिpa·re·ha·ni उत्सवागताut·sa·vā·ga·tā बहवोba·ha·vo लोकाःlo·kāḥ

    anantaraṁ yīśu ryirūśālam nagaram āgacchatīti vārttāṁ śrutvā pare'hani utsavāgatā bahavo lokāḥ

    On the next day much people that were come to the feast, when they heard that Jesus was coming to Jerusalem,

  13. 13

    खर्ज्जूरपत्राद्यानीयkhar·jū·ra·pat·rād·yā·nī·ya तंtaṃ साक्षात्sāk·ṣāt कर्त्तुंkar·tuṃ बहिरागत्यba·hi·rā·gat·ya जयja·ya जयेतिja·ye·ti वाचंvā·caṃ प्रोच्चैproc·cai र्वक्तुम्rvak·tum आरभन्तā·ra·bhan·ta, इस्रायेलोis·rā·ye·lo योyo राजाrā·jā परमेश्वरस्यpa·ra·meś·va·ras·ya नाम्नागच्छतिnām·nā·gac·cha·ti सsa धन्यःdhan·yaḥ।

    kharjjūrapatrādyānīya taṁ sākṣāt karttuṁ bahirāgatya jaya jayeti vācaṁ proccai rvaktum ārabhanta, isrāyelo yo rājā parameśvarasya nāmnāgacchati sa dhanyaḥ|

    Took branches of palm trees, and went forth to meet him, and cried, Hosanna: Blessed is the King of Israel that cometh in the name of the Lord.

  14. 14

    तदाta·dā "हेhe सियोनःsi·yo·naḥ कन्येkan·ye माmā भैषीःbhai·ṣīḥ पश्यायंpaś·yā·yaṃ तवta·va राजाrā·jā गर्द्दभशावकम्gar·da·bha·śā·va·kam आरुह्यागच्छतिā·ruh·yā·gac·cha·ti"

    tadā "he siyonaḥ kanye mā bhaiṣīḥ paśyāyaṁ tava rājā garddabhaśāvakam āruhyāgacchati"

    And Jesus, when he had found a young ass, sat thereon; as it is written,

  15. 15

    इतिi·ti शास्त्रीयवचनानुसारेणśās·trī·ya·va·ca·nā·nu·sā·re·ṇa यीशुरेकंyī·śu·re·kaṃ युवगर्द्दभंyu·va·gar·da·bhaṃ प्राप्यprāp·ya तदुपर्य्यारोहत्ta·du·par·yā·ro·hat।

    iti śāstrīyavacanānusāreṇa yīśurekaṁ yuvagarddabhaṁ prāpya taduparyyārohat|

    Fear not, daughter of Sion: behold, thy King cometh, sitting on an ass’s colt.

  16. 16

    अस्याःas·yāḥ घटनायास्तात्पर्य्यंgha·ṭa·nā·yās·tāt·par·yaṃ शिष्याःśiṣ·yāḥ प्रथमंpra·tha·maṃ नाबुध्यन्तnā·budh·yan·ta, किन्तुkin·tu यीशौyī·śau महिमानंma·hi·mā·naṃ प्राप्तेprāp·te सतिsa·ti वाक्यमिदंvāk·ya·mi·daṃ तस्मिनtas·mi·na अकथ्यतa·kath·ya·ta लोकाश्चlo·kāś·ca तम्प्रतीत्थम्tam·pra·tīt·tham अकुर्व्वन्a·kur·van इतिi·ti तेte स्मृतवन्तःsmṛ·ta·van·taḥ।

    asyāḥ ghaṭanāyāstātparyyaṁ śiṣyāḥ prathamaṁ nābudhyanta, kintu yīśau mahimānaṁ prāpte sati vākyamidaṁ tasmina akathyata lokāśca tampratīttham akurvvan iti te smṛtavantaḥ|

    These things understood not his disciples at the first: but when Jesus was glorified, then remembered they that these things were written of him, and that they had done these things unto him.

  17. 17

    सsa इलियासरंi·li·yā·sa·raṃ श्मशानाद्śma·śā·nād आगन्तुम्ā·gan·tum आह्वतवान्āh·va·ta·vān श्मशानाञ्चśma·śā·nāñ·ca उदस्थापयद्u·das·thā·pa·yad येye येye लोकास्तत्कर्म्यlo·kās·tat·kar·mya साक्षाद्sāk·ṣād अपश्यन्a·paś·yan तेte प्रमाणंpra·mā·ṇaṃ दातुम्dā·tum आरभन्तā·ra·bhan·ta।

    sa iliyāsaraṁ śmaśānād āgantum āhvatavān śmaśānāñca udasthāpayad ye ye lokāstatkarmya sākṣād apaśyan te pramāṇaṁ dātum ārabhanta|

    The people therefore that was with him when he called Lazarus out of his grave, and raised him from the dead, bare record.

  18. 18

    सsa एतादृशम्e·tā·dṛ·śam अद्भुतंad·bhu·taṃ कर्म्मकरोत्kar·ma·ka·rot तस्यtas·ya जनश्रुतेja·naś·ru·te र्लोकास्तंrlo·kās·taṃ साक्षात्sāk·ṣāt कर्त्तुम्kar·tum आगच्छन्ā·gac·chan।

    sa etādṛśam adbhutaṁ karmmakarot tasya janaśrute rlokāstaṁ sākṣāt karttum āgacchan|

    For this cause the people also met him, for that they heard that he had done this miracle.

  19. 19

    ततःta·taḥ फिरूशिनःphi·rū·śi·naḥ परस्परंpa·ras·pa·raṃ वक्तुम्vak·tum आरभन्तā·ra·bhan·ta युष्माकंyuṣ·mā·kaṃ सर्व्वाश्चेष्टाsar·vāś·ceṣ·ṭā वृथाvṛ·thā जाताःjā·tāḥ, इतिi·ti किंkiṃ यूयंyū·yaṃ नna बुध्यध्वेbudh·yadh·ve? पश्यतpaś·ya·ta सर्व्वेsar·ve लोकास्तस्यlo·kās·tas·ya पश्चाद्वर्त्तिनोभवन्paś·cād·var·ti·no·bha·van।

    tataḥ phirūśinaḥ parasparaṁ vaktum ārabhanta yuṣmākaṁ sarvvāśceṣṭā vṛthā jātāḥ, iti kiṁ yūyaṁ na budhyadhve? paśyata sarvve lokāstasya paścādvarttinobhavan|

    The Pharisees therefore said among themselves, Perceive ye how ye prevail nothing? behold, the world is gone after him.

  20. 20

    भजनंbha·ja·naṃ कर्त्तुम्kar·tum उत्सवागतानांut·sa·vā·ga·tā·nāṃ लोकानांlo·kā·nāṃ कतिपयाka·ti·pa·yā जनाja·nā अन्यदेशीयाan·ya·de·śī·yā आसन्ā·san ,

    bhajanaṁ karttum utsavāgatānāṁ lokānāṁ katipayā janā anyadeśīyā āsan ,

    And there were certain Greeks among them that came up to worship at the feast:

  21. 21

    तेte गालीलीयबैत्सैदानिवासिनःgā·lī·lī·ya·bait·sai·dā·ni·vā·si·naḥ फिलिपस्यphi·li·pas·ya समीपम्sa·mī·pam आगत्यā·gat·ya व्याहरन्vyā·ha·ran हेhe महेच्छma·hec·cha वयंva·yaṃ यीशुंyī·śuṃ द्रष्टुम्draṣ·ṭum इच्छामःic·chā·maḥ।

    te gālīlīyabaitsaidānivāsinaḥ philipasya samīpam āgatya vyāharan he maheccha vayaṁ yīśuṁ draṣṭum icchāmaḥ|

    The same came therefore to Philip, which was of Bethsaida of Galilee, and desired him, saying, Sir, we would see Jesus.

  22. 22

    ततःta·taḥ फिलिपोphi·li·po गत्वाgat·vā आन्द्रियम्ān·dri·yam अवदत्a·va·dat पश्चाद्paś·cād आन्द्रियफिलिपौān·dri·ya·phi·li·pau यीशवेyī·śa·ve वार्त्ताम्vār·tām अकथयतांa·ka·tha·ya·tāṃ।

    tataḥ philipo gatvā āndriyam avadat paścād āndriyaphilipau yīśave vārttām akathayatāṁ|

    Philip cometh and telleth Andrew: and again Andrew and Philip tell Jesus.

  23. 23

    तदाta·dā यीशुःyī·śuḥ प्रत्युदितवान्prat·yu·di·ta·vān मानवसुतस्यmā·na·va·su·tas·ya महिमप्राप्तिसमयma·hi·map·rāp·ti·sa·ma·ya उपस्थितःu·pas·thi·taḥ।

    tadā yīśuḥ pratyuditavān mānavasutasya mahimaprāptisamaya upasthitaḥ|

    And Jesus answered them, saying, The hour is come, that the Son of man should be glorified.

  24. 24

    अहंa·haṃ युष्मानतियथार्थंyuṣ·mā·na·ti·ya·thār·thaṃ वदामिva·dā·mi, धान्यबीजंdhān·ya·bī·jaṃ मृत्तिकायांmṛt·ti·kā·yāṃ पतित्वाpa·tit·vā यदिya·di नna मृयतेmṛ·ya·te तर्ह्येकाकीtar·hye·kā·kī तिष्ठतिtiṣ·ṭha·ti किन्तुkin·tu यदिya·di मृयतेmṛ·ya·te तर्हिtar·hi बहुगुणंba·hu·gu·ṇaṃ फलंpha·laṃ फलतिpha·la·ti।

    ahaṁ yuṣmānatiyathārthaṁ vadāmi, dhānyabījaṁ mṛttikāyāṁ patitvā yadi na mṛyate tarhyekākī tiṣṭhati kintu yadi mṛyate tarhi bahuguṇaṁ phalaṁ phalati|

    Verily, verily, I say unto you, Except a corn of wheat fall into the ground and die, it abideth alone: but if it die, it bringeth forth much fruit.

  25. 25

    योyo जनेाja·ne·ā निजप्राणान्ni·jap·rā·ṇān प्रियान्pri·yān जानातिjā·nā·ti सsa तान्tān हारयिष्यतिhā·ra·yiṣ·ya·ti किन्तुkin·tu येाye·ā जनja·na इहलोकेi·ha·lo·ke निजप्राणान्ni·jap·rā·ṇān अप्रियान्ap·ri·yān जानातिjā·nā·ti सेानन्तायुःse·ā·nan·tā·yuḥ प्राप्तुंprāp·tuṃ तान्tān रक्षिष्यतिrak·ṣiṣ·ya·ti।

    yo janeा nijaprāṇān priyān jānāti sa tān hārayiṣyati kintu yeा jana ihaloke nijaprāṇān apriyān jānāti seाnantāyuḥ prāptuṁ tān rakṣiṣyati|

    He that loveth his life shall lose it; and he that hateth his life in this world shall keep it unto life eternal.

  26. 26

    कश्चिद्kaś·cid यदिya·di ममma·ma सेवकोse·va·ko भवितुंbha·vi·tuṃ वाञ्छतिvāñ·cha·ti तर्हिtar·hi सsa ममma·ma पश्चाद्गामीpaś·cād·gā·mī भवतुbha·va·tu, तस्माद्tas·mād अहंa·haṃ यत्रyat·ra तिष्ठामिtiṣ·ṭhā·mi ममma·ma सेवकेापिse·va·ke·ā·pi तत्रtat·ra स्थास्यतिsthās·ya·ti; योyo जनोja·no मांmāṃ सेवतेse·va·te ममma·ma पितापिpi·tā·pi तंtaṃ सम्मंस्यतेsam·maṃ·sya·te।

    kaścid yadi mama sevako bhavituṁ vāñchati tarhi sa mama paścādgāmī bhavatu, tasmād ahaṁ yatra tiṣṭhāmi mama sevakeाpi tatra sthāsyati; yo jano māṁ sevate mama pitāpi taṁ sammaṁsyate|

    If any man serve me, let him follow me; and where I am, there shall also my servant be: if any man serve me, him will my Father honour.

  27. 27

    साम्प्रतंsām·pra·taṃ ममma·ma प्राणाprā·ṇā व्याकुलाvyā·ku·lā भवन्तिbha·van·ti, तस्माद्tas·mād हेhe पितरpi·ta·ra एतस्मात्e·tas·māt समयान्sa·ma·yān मांmāṃ रक्षrak·ṣa, इत्यहंit·ya·haṃ किंkiṃ प्रार्थयिष्येprār·tha·yiṣ·ye? किन्त्वहम्kin·tva·ham एतत्समयार्थम्e·tat·sa·ma·yār·tham अवतीर्णवान्a·va·tīr·ṇa·vān।

    sāmprataṁ mama prāṇā vyākulā bhavanti, tasmād he pitara etasmāt samayān māṁ rakṣa, ityahaṁ kiṁ prārthayiṣye? kintvaham etatsamayārtham avatīrṇavān|

    Now is my soul troubled; and what shall I say? Father, save me from this hour: but for this cause came I unto this hour.

  28. 28

    हेhe पितpi·ta: स्वनाम्नोsva·nām·no महिमानंma·hi·mā·naṃ प्रकाशयpra·kā·śa·ya; तनैवta·nai·va स्वनाम्नोsva·nām·no महिमानम्ma·hi·mā·nam अहंa·haṃ प्राकाशयंprā·kā·śa·yaṃ पुनरपिpu·na·ra·pi प्रकाशयिष्यामिpra·kā·śa·yiṣ·yā·mi, एषाe·ṣā गगणीयाga·ga·ṇī·yā वाणीvā·ṇī तस्मिन्tas·min समयेऽजायतsa·ma·ye·jā·ya·ta।

    he pita: svanāmno mahimānaṁ prakāśaya; tanaiva svanāmno mahimānam ahaṁ prākāśayaṁ punarapi prakāśayiṣyāmi, eṣā gagaṇīyā vāṇī tasmin samaye'jāyata|

    Father, glorify thy name. Then came there a voice from heaven, saying, I have both glorified it, and will glorify it again.

  29. 29

    तच्श्रुत्वाtac·śrut·vā समीपस्थलोकानांsa·mī·pas·tha·lo·kā·nāṃ केचिद्ke·cid अवदन्a·va·dan मेघोऽगर्जीत्me·gho·gar·jīt, केचिद्ke·cid अवदन्a·va·dan स्वर्गीयदूतोऽनेनsvar·gī·ya·dū·to·ne·na सहsa·ha कथामचकथत्ka·thā·ma·ca·ka·that।

    tacśrutvā samīpasthalokānāṁ kecid avadan megho'garjīt, kecid avadan svargīyadūto'nena saha kathāmacakathat|

    The people therefore, that stood by, and heard it, said that it thundered: others said, An angel spake to him.

  30. 30

    तदाta·dā यीशुःyī·śuḥ प्रत्यवादीत्prat·ya·vā·dīt, मदर्थंma·dar·thaṃ शब्दोयंśab·do·yaṃ नाभूत्nā·bhūt युष्मदर्थमेवाभूत्yuṣ·ma·dar·tha·me·vā·bhūt।

    tadā yīśuḥ pratyavādīt, madarthaṁ śabdoyaṁ nābhūt yuṣmadarthamevābhūt|

    Jesus answered and said, This voice came not because of me, but for your sakes.

  31. 31

    अधुनाa·dhu·nā जगतोस्यja·ga·tos·ya विचारvi·cā·ra: सम्पत्स्यतेsam·pat·sya·te, अधुनास्यa·dhu·nās·ya जगतja·ga·ta: पतीpa·tī राज्यात्rāj·yāt च्योष्यतिcyoṣ·ya·ti।

    adhunā jagatosya vicāra: sampatsyate, adhunāsya jagata: patī rājyāt cyoṣyati|

    Now is the judgment of this world: now shall the prince of this world be cast out.

  32. 32

    यद्यईyad·ya·ī पृथिव्याpṛ·thiv·yā ऊर्द्व्वेūr·dvve प्रोत्थापितोस्मिprot·thā·pi·tos·mi तर्हिtar·hi सर्व्वान्sar·vān मानवान्mā·na·vān स्वसमीपम्sva·sa·mī·pam आकर्षिष्यामिā·kar·ṣiṣ·yā·mi।

    yadyaī pṛthivyā ūrdvve protthāpitosmi tarhi sarvvān mānavān svasamīpam ākarṣiṣyāmi|

    And I, if I be lifted up from the earth, will draw all men unto me.

  33. 33

    कथंka·thaṃ तस्यtas·ya मृतिmṛ·ti र्भविष्यतिrbha·viṣ·ya·ti, एतद्e·tad बोधयितुंbo·dha·yi·tuṃ सsa इमांi·māṃ कथाम्ka·thām अकथयत्a·ka·tha·yat।

    kathaṁ tasya mṛti rbhaviṣyati, etad bodhayituṁ sa imāṁ kathām akathayat|

    This he said, signifying what death he should die.

  34. 34

    तदाta·dā लोकाlo·kā अकथयन्a·ka·tha·yan सोभिषिक्तःso·bhi·ṣik·taḥ सर्व्वदाsar·va·dā तिष्ठतीतिtiṣ·ṭha·tī·ti व्यवस्थाग्रन्थेvya·vas·thāg·ran·the श्रुतम्śru·tam अस्माभिःas·mā·bhiḥ, तर्हिtar·hi मनुष्यपुत्रःma·nuṣ·ya·put·raḥ प्रोत्थापितोprot·thā·pi·to भविष्यतीतिbha·viṣ·ya·tī·ti वाक्यंvāk·yaṃ कथंka·thaṃ वदसिva·da·si? मनुष्यपुत्रोयंma·nuṣ·ya·put·ro·yaṃ कःkaḥ?

    tadā lokā akathayan sobhiṣiktaḥ sarvvadā tiṣṭhatīti vyavasthāgranthe śrutam asmābhiḥ, tarhi manuṣyaputraḥ protthāpito bhaviṣyatīti vākyaṁ kathaṁ vadasi? manuṣyaputroyaṁ kaḥ?

    The people answered him, We have heard out of the law that Christ abideth for ever: and how sayest thou, The Son of man must be lifted up? who is this Son of man?

  35. 35

    तदाta·dā यीशुरकथायद्yī·śu·ra·ka·thā·yad युष्माभिःyuṣ·mā·bhiḥ सार्द्धम्sār·ddham अल्पदिनानिal·pa·di·nā·ni ज्योतिरास्तेjyo·ti·rās·te, यथाya·thā युष्मान्yuṣ·mān अन्धकारोan·dha·kā·ro नाच्छादयतिnāc·chā·da·ya·ti तदर्थंta·dar·thaṃ यावत्कालंyā·vat·kā·laṃ युष्माभिःyuṣ·mā·bhiḥ सार्द्धंsār·ddhaṃ ज्योतिस्तिष्ठतिjyo·tis·tiṣ·ṭha·ti तावत्कालंtā·vat·kā·laṃ गच्छतgac·cha·ta; योyo जनोऽन्धकारेja·non·dha·kā·re गच्छतिgac·cha·ti सsa कुत्रkut·ra यातीतिyā·tī·ti नna जानातिjā·nā·ti।

    tadā yīśurakathāyad yuṣmābhiḥ sārddham alpadināni jyotirāste, yathā yuṣmān andhakāro nācchādayati tadarthaṁ yāvatkālaṁ yuṣmābhiḥ sārddhaṁ jyotistiṣṭhati tāvatkālaṁ gacchata; yo jano'ndhakāre gacchati sa kutra yātīti na jānāti|

    Then Jesus said unto them, Yet a little while is the light with you. Walk while ye have the light, lest darkness come upon you: for he that walketh in darkness knoweth not whither he goeth.

  36. 36

    अतएवa·ta·e·va यावत्कालंyā·vat·kā·laṃ युष्माकंyuṣ·mā·kaṃ निकटेni·ka·ṭe ज्योतिरास्तेjyo·ti·rās·te तावत्कालंtā·vat·kā·laṃ ज्योतीरूपसन्तानाjyo·tī·rū·pa·san·tā·nā भवितुंbha·vi·tuṃ ज्योतिषिjyo·ti·ṣi विश्वसितviś·va·si·ta; इमांi·māṃ कथांka·thāṃ कथयित्वाka·tha·yit·vā यीशुःyī·śuḥ प्रस्थायpras·thā·ya तेभ्यःtebh·yaḥ स्वंsvaṃ गुप्तवान्gup·ta·vān।

    ataeva yāvatkālaṁ yuṣmākaṁ nikaṭe jyotirāste tāvatkālaṁ jyotīrūpasantānā bhavituṁ jyotiṣi viśvasita; imāṁ kathāṁ kathayitvā yīśuḥ prasthāya tebhyaḥ svaṁ guptavān|

    While ye have light, believe in the light, that ye may be the children of light. These things spake Jesus, and departed, and did hide himself from them.

  37. 37

    यद्यपिyad·ya·pi यीशुस्तेषांyī·śus·te·ṣāṃ समक्षम्sa·mak·ṣam एतावदाश्चर्य्यकर्म्माणिe·tā·va·dāś·car·ya·kar·mā·ṇi कृतवान्kṛ·ta·vān तथापिta·thā·pi तेte तस्मिन्tas·min नna व्यश्वसन्vyaś·va·san।

    yadyapi yīśusteṣāṁ samakṣam etāvadāścaryyakarmmāṇi kṛtavān tathāpi te tasmin na vyaśvasan|

    But though he had done so many miracles before them, yet they believed not on him:

  38. 38

    अतएवa·ta·e·va कःkaḥ प्रत्येतिprat·ye·ti सुसंवादंsu·saṃ·vā·daṃ परेशास्मत्pa·re·śās·mat प्रचारितंpra·cā·ri·taṃ? प्रकाशतेpra·kā·śa·te परेशस्यpa·re·śas·ya हस्तःhas·taḥ कस्यkas·ya चca सन्निधौsan·ni·dhau? यिशयियभविष्यद्वादिनाyi·śa·yi·ya·bha·viṣ·yad·vā·di·nā यदेतद्ya·de·tad वाक्यमुक्तंvāk·ya·muk·taṃ तत्tat सफलम्sa·pha·lam अभवत्a·bha·vat।

    ataeva kaḥ pratyeti susaṁvādaṁ pareśāsmat pracāritaṁ? prakāśate pareśasya hastaḥ kasya ca sannidhau? yiśayiyabhaviṣyadvādinā yadetad vākyamuktaṁ tat saphalam abhavat|

    That the saying of Esaias the prophet might be fulfilled, which he spake, Lord, who hath believed our report? and to whom hath the arm of the Lord been revealed?

  39. 39

    तेte प्रत्येतुंprat·ye·tuṃ नाशन्कुवन्nā·śan·ku·van तस्मिन्tas·min यिशयियभविष्यद्वादिyi·śa·yi·ya·bha·viṣ·yad·vā·di पुनरवादीद्pu·na·ra·vā·dīd,

    te pratyetuṁ nāśankuvan tasmin yiśayiyabhaviṣyadvādi punaravādīd,

    Therefore they could not believe, because that Esaias said again,

  40. 40

    यदाya·dā, "तेte नयनैnayanai र्नrna पश्यन्तिpaś·yan·ti बुद्धिभिश्चbuddhibhiśca नna बुध्यन्तेbudh·yan·te तैtai र्मनःसुrma·naḥ·su परिवर्त्तितेषुpa·ri·var·ti·te·ṣu चca तानहंtā·na·haṃ यथाya·thā स्वस्थान्svas·thān नna करोमिka·ro·mi तथाta·thā सsa तेषांte·ṣāṃ लोचनान्यन्धानिlocanānyandhāni कृत्वाkṛt·vā तेषामन्तःकरणानिteṣāmantaḥkaraṇāni गाढानिgāḍhāni करिष्यतिka·riṣ·ya·ti।"

    yadā, "te nayanai rna paśyanti buddhibhiśca na budhyante tai rmanaḥsu parivarttiteṣu ca tānahaṁ yathā svasthān na karomi tathā sa teṣāṁ locanānyandhāni kṛtvā teṣāmantaḥkaraṇāni gāḍhāni kariṣyati|"

    He hath blinded their eyes, and hardened their heart; that they should not see with their eyes, nor understand with their heart, and be converted, and I should heal them.

  41. 41

    यिशयियोyi·śa·yi·yo यदाya·dā यीशोyī·śo र्महिमानंrma·hi·mā·naṃ विलोक्यvi·lok·ya तस्मिन्tas·min कथामकथयत्ka·thā·ma·ka·tha·yat तदाta·dā भविष्यद्वाक्यम्bha·viṣ·yad·vāk·yam ईदृशंī·dṛ·śaṃ प्रकाशयत्pra·kā·śa·yat।

    yiśayiyo yadā yīśo rmahimānaṁ vilokya tasmin kathāmakathayat tadā bhaviṣyadvākyam īdṛśaṁ prakāśayat|

    These things said Esaias, when he saw his glory, and spake of him.

  42. 42

    तथाप्यधिपतिनांta·thāp·ya·dhi·pa·ti·nāṃ बहवस्तस्मिन्ba·ha·vas·tas·min प्रत्यायन्prat·yā·yan। किन्तुkin·tu फिरूशिनस्तान्phi·rū·śi·nas·tān भजनगृहाद्bha·ja·na·gṛ·hād दूरीकुर्व्वन्तीतिdū·rī·kur·van·tī·ti भयात्bha·yāt तेte तंtaṃ नna स्वीकृतवन्तःsvī·kṛ·ta·van·taḥ।

    tathāpyadhipatināṁ bahavastasmin pratyāyan| kintu phirūśinastān bhajanagṛhād dūrīkurvvantīti bhayāt te taṁ na svīkṛtavantaḥ|

    Nevertheless among the chief rulers also many believed on him; but because of the Pharisees they did not confess him, lest they should be put out of the synagogue:

  43. 43

    यतya·ta ईश्वरस्यīś·va·ras·ya प्रशंसातोpra·śaṃ·sā·to मानवानांmā·na·vā·nāṃ प्रशंसायांpra·śaṃ·sā·yāṃ तेऽप्रियन्तtep·ri·yan·ta।

    yata īśvarasya praśaṁsāto mānavānāṁ praśaṁsāyāṁ te'priyanta|

    For they loved the praise of men more than the praise of God.

  44. 44

    तदाta·dā यीशुरुच्चैःकारम्yī·śu·ruc·caiḥ·kā·ram अकथयद्a·ka·tha·yad योyo जनोja·no मयिma·yi विश्वसितिviś·va·si·ti सsa केवलेke·va·le मयिma·yi विश्वसितीतिviś·va·si·tī·ti नna, सsa मत्प्रेरकेऽपिmat·pre·ra·ke·pi विश्वसितिviś·va·si·ti।

    tadā yīśuruccaiḥkāram akathayad yo jano mayi viśvasiti sa kevale mayi viśvasitīti na, sa matprerake'pi viśvasiti|

    Jesus cried and said, He that believeth on me, believeth not on me, but on him that sent me.

  45. 45

    योyo जनोja·no मांmāṃ पश्यतिpaś·ya·ti सsa मत्प्रेरकमपिmat·pre·ra·ka·ma·pi पश्यतिpaś·ya·ti।

    yo jano māṁ paśyati sa matprerakamapi paśyati|

    And he that seeth me seeth him that sent me.

  46. 46

    योyo जनोja·no मांmāṃ प्रत्येतिprat·ye·ti सsa यथान्धकारेya·thān·dha·kā·re नna तिष्ठतिtiṣ·ṭha·ti तदर्थम्ta·dar·tham अहंa·haṃ ज्योतिःस्वरूपोjyo·tiḥ·sva·rū·po भूत्वाbhūt·vā जगत्यस्मिन्ja·gat·yas·min अवतीर्णवान्a·va·tīr·ṇa·vān।

    yo jano māṁ pratyeti sa yathāndhakāre na tiṣṭhati tadartham ahaṁ jyotiḥsvarūpo bhūtvā jagatyasmin avatīrṇavān|

    I am come a light into the world, that whosoever believeth on me should not abide in darkness.

  47. 47

    ममma·ma कथांka·thāṃ श्रुत्वाśrut·vā यदिya·di कश्चिन्kaś·cin नna विश्वसितिviś·va·si·ti तर्हिtar·hi तमहंta·ma·haṃ दोषिणंdo·ṣi·ṇaṃ नna करोमिka·ro·mi, यतोya·to हेतोhe·to र्जगतोrja·ga·to जनानांja·nā·nāṃ दोषान्do·ṣān निश्चितान्niś·ci·tān कर्त्तुंkar·tuṃ नागत्यnā·gat·ya तान्tān परिचातुम्pa·ri·cā·tum आगतोस्मिā·ga·tos·mi।

    mama kathāṁ śrutvā yadi kaścin na viśvasiti tarhi tamahaṁ doṣiṇaṁ na karomi, yato heto rjagato janānāṁ doṣān niścitān karttuṁ nāgatya tān paricātum āgatosmi|

    And if any man hear my words, and believe not, I judge him not: for I came not to judge the world, but to save the world.

  48. 48

    यःyaḥ कश्चिन्kaś·cin मांmāṃ नna श्रद्धायśrad·dhā·ya ममma·ma कथंka·thaṃ नna गृह्लातिgṛh·lā·ti, अन्यस्तंan·yas·taṃ दोषिणंdo·ṣi·ṇaṃ करिष्यतिka·riṣ·ya·ti वस्तुतस्तुvas·tu·tas·tu यांyāṃ कथामहम्ka·thā·ma·ham अचकथंa·ca·ka·thaṃ साsā कथाka·thā चरमेऽन्हिca·ra·men·hi तंtaṃ दोषिणंdo·ṣi·ṇaṃ करिष्यतिka·riṣ·ya·ti।

    yaḥ kaścin māṁ na śraddhāya mama kathaṁ na gṛhlāti, anyastaṁ doṣiṇaṁ kariṣyati vastutastu yāṁ kathāmaham acakathaṁ sā kathā carame'nhi taṁ doṣiṇaṁ kariṣyati|

    He that rejecteth me, and receiveth not my words, hath one that judgeth him: the word that I have spoken, the same shall judge him in the last day.

  49. 49

    यतोya·to हेतोरहंhe·to·ra·haṃ स्वतःsva·taḥ किमपिki·ma·pi नna कथयामिka·tha·yā·mi, किंkiṃ किंkiṃ मयाma·yā कथयितव्यंka·tha·yi·tav·yaṃ किंkiṃ समुपदेष्टव्यञ्चsa·mu·pa·deṣ·ṭav·yañ·ca इतिi·ti मत्प्रेरयिताmat·pre·ra·yi·tā पिताpi·tā मामाज्ञापयत्mā·māj·ñā·pa·yat।

    yato hetorahaṁ svataḥ kimapi na kathayāmi, kiṁ kiṁ mayā kathayitavyaṁ kiṁ samupadeṣṭavyañca iti matprerayitā pitā māmājñāpayat|

    For I have not spoken of myself; but the Father which sent me, he gave me a commandment, what I should say, and what I should speak.

  50. 50

    तस्यtas·ya साज्ञाsāj·ñā अनन्तायुरित्यहंa·nan·tā·yu·rit·ya·haṃ जानामिjā·nā·mi, अतएवाहंa·ta·e·vā·haṃ यत्yat कथयामिka·tha·yā·mi तत्tat पिताpi·tā यथाज्ञापयत्ya·thāj·ñā·pa·yat तथैवta·thai·va कथयाम्यहम्ka·tha·yām·ya·ham।

    tasya sājñā anantāyurityahaṁ jānāmi, ataevāhaṁ yat kathayāmi tat pitā yathājñāpayat tathaiva kathayāmyaham|

    And I know that his commandment is life everlasting: whatsoever I speak therefore, even as the Father said unto me, so I speak.

Sources. Sanskrit: Satyavedaḥ, the New Testament in Sanskrit (Calcutta Baptist Missionaries, 1851; J. Wenger’s revision of W. Carey’s version). Digital text © 2018 SanskritBible.in, via eBible.org, licensed CC BY-SA 4.0; changed here: arranged by verse and every word linked to the dictionary (links made automatically). Old Testament Sanskrit: the Old Testament in Sanskrit, Calcutta Baptist Mission Press, 1848–1852 (public domain), read by OCR from the Internet Archive scans of the Boston University School of Theology copy; unproofread, with machine clean-up only. Pāli Canon: Mahāsaṅgīti Tipiṭaka Buddhavasse 2500 (based on the Vipassana Research Institute’s Chaṭṭha Saṅgāyana edition), from SuttaCentral bilara-data, CC0; Devanagari and pronunciation made automatically from the Roman text. Pāli English: Bhikkhu Sujato (suttas) and Bhikkhu Brahmali (Vinaya), SuttaCentral, CC0. Pāli word meanings: the Pali Text Society’s Pali-English Dictionary (Rhys Davids & Stede), corrected reprint © The Pali Text Society, CC BY-NC 3.0, digital text from BuddhaDust; word matching automatic. English: King James Version (1769), public domain; words the translators added are in italics. Word meanings and pronunciations: Monier-Williams, Sanskrit–English Dictionary (1872), via this site’s Sanskrit dictionary (CC BY-SA 4.0); English↔Sanskrit word matches made automatically and may need checking.