Klryz

Scripture · Sanskrit Bible with the King James Version · the Pāli Canon

John 4 योहनलिखितः सुसंवादः 4

Chapter: 123456789101112131415161718192021

Verse: 123456789101112131415161718192021222324252627282930313233343536373839404142434445464748495051525354 · Hide pronunciation

Each verse: the King James English, then the Sanskrit, its transliteration (IAST) and how to say it, syllable by syllable (ṃ = nasal hum, ḥ = soft breath echoing the vowel).
Tap any word to see it in the other language: a Sanskrit word shows its English meaning; an English word underlined shows matching Sanskrit words.

  1. 1

    यीशुःyī·śuḥ स्वयंsva·yaṃ नामज्जयत्nā·maj·ja·yat केवलंke·va·laṃ तस्यtas·ya शिष्याśiṣ·yā अमज्जयत्a·maj·ja·yat किन्तुkin·tu योहनोऽधिकशिष्यान्yo·ha·no·dhi·ka·śiṣ·yān सsa करोतिka·ro·ti मज्जयतिmaj·ja·ya·ti चca,

    yīśuḥ svayaṁ nāmajjayat kevalaṁ tasya śiṣyā amajjayat kintu yohano'dhikaśiṣyān sa karoti majjayati ca,

    When therefore the Lord knew how the Pharisees had heard that Jesus made and baptized more disciples than John,

  2. 2

    फिरूशिनphi·rū·śi·na इमांi·māṃ वार्त्तामशृण्वन्vār·tā·ma·śṛṇ·van इतिi·ti प्रभुरवगत्यpra·bhu·ra·va·gat·ya

    phirūśina imāṁ vārttāmaśṛṇvan iti prabhuravagatya

    (Though Jesus himself baptized not, but his disciples,)

  3. 3

    यिहूदीयदेशंyi·hū·dī·ya·de·śaṃ विहायvi·hā·ya पुनpu·na र्गालीलम्rgā·lī·lam आगत्ā·gat।

    yihūdīyadeśaṁ vihāya puna rgālīlam āgat|

    He left Judæa, and departed again into Galilee.

  4. 4

    ततःta·taḥ शोमिरोणप्रदेशस्यśo·mi·ro·ṇap·ra·de·śas·ya मद्येनmad·ye·na तेनte·na गन्तव्येgan·tav·ye सतिsa·ti

    tataḥ śomiroṇapradeśasya madyena tena gantavye sati

    And he must needs go through Samaria.

  5. 5

    याकूब्yā·kūb निजपुत्रायni·ja·put·rā·ya यूषफेyū·ṣa·phe यांyāṃ भूमिम्bhū·mim अददात्a·da·dāt तत्समीपस्थायिtat·sa·mī·pas·thā·yi शोमिरोणप्रदेशस्यśo·mi·ro·ṇap·ra·de·śas·ya सुखार्su·khār नाम्नाnām·nā विख्यातस्यvikh·yā·tas·ya नगरस्यna·ga·ras·ya सन्निधावुपास्थात्san·ni·dhā·vu·pās·thāt।

    yākūb nijaputrāya yūṣaphe yāṁ bhūmim adadāt tatsamīpasthāyi śomiroṇapradeśasya sukhār nāmnā vikhyātasya nagarasya sannidhāvupāsthāt|

    Then cometh he to a city of Samaria, which is called Sychar, near to the parcel of ground that Jacob gave to his son Joseph.

  6. 6

    तत्रtat·ra याकूबःyā·kū·baḥ प्रहिरासीत्pra·hi·rā·sīt; तदाta·dā द्वितीययामवेलायांdvi·tī·ya·yā·ma·ve·lā·yāṃ जातायांjā·tā·yāṃ सsa मार्गेmār·ge श्रमापन्नस्तस्यśra·mā·pan·nas·tas·ya प्रहेःpra·heḥ पार्श्वेpār·śve उपाविशत्u·pā·vi·śat।

    tatra yākūbaḥ prahirāsīt; tadā dvitīyayāmavelāyāṁ jātāyāṁ sa mārge śramāpannastasya praheḥ pārśve upāviśat|

    Now Jacob’s well was there. Jesus therefore, being wearied with his journey, sat thus on the well: and it was about the sixth hour.

  7. 7

    एतर्हिe·tar·hi काचित्kā·cit शोमिरोणीयाśo·mi·ro·ṇī·yā योषित्yo·ṣit तोयोत्तोलनार्थम्to·yot·to·la·nār·tham तत्रागमत्tat·rā·ga·mat

    etarhi kācit śomiroṇīyā yoṣit toyottolanārtham tatrāgamat

    There cometh a woman of Samaria to draw water: Jesus saith unto her, Give me to drink.

  8. 8

    तदाta·dā शिष्याःśiṣ·yāḥ खाद्यद्रव्याणिkhād·yad·rav·yā·ṇi क्रेतुंkre·tuṃ नगरम्na·ga·ram अगच्छन्a·gac·chan।

    tadā śiṣyāḥ khādyadravyāṇi kretuṁ nagaram agacchan|

    (For his disciples were gone away unto the city to buy meat.)

  9. 9

    यीशुःyī·śuḥ शोमिरोणीयांśo·mi·ro·ṇī·yāṃ तांtāṃ योषितम्yo·ṣi·tam व्याहार्षीत्vyā·hār·ṣīt मह्यंmah·yaṃ किञ्चित्kiñ·cit पानीयंpā·nī·yaṃ पातुंpā·tuṃ देहिde·hi। किन्तुkin·tu शोमिरोणीयैःśo·mi·ro·ṇī·yaiḥ साकंsā·kaṃ यिहूदीयलोकाyi·hū·dī·ya·lo·kā नna व्यवाहरन्vya·vā·ha·ran तस्माद्धेतोःtas·mād·dhe·toḥ साकथयत्sā·ka·tha·yat शोमिरोणीयाśo·mi·ro·ṇī·yā योषितदहंyo·ṣi·ta·da·haṃ त्वंtvaṃ यिहूदीयोसिyi·hū·dī·yo·si कथंka·thaṃ मत्तःmat·taḥ पानीयंpā·nī·yaṃ पातुम्pā·tum इच्छसिic·cha·si?

    yīśuḥ śomiroṇīyāṁ tāṁ yoṣitam vyāhārṣīt mahyaṁ kiñcit pānīyaṁ pātuṁ dehi| kintu śomiroṇīyaiḥ sākaṁ yihūdīyalokā na vyavāharan tasmāddhetoḥ sākathayat śomiroṇīyā yoṣitadahaṁ tvaṁ yihūdīyosi kathaṁ mattaḥ pānīyaṁ pātum icchasi?

    Then saith the woman of Samaria unto him, How is it that thou, being a Jew, askest drink of me, which am a woman of Samaria? for the Jews have no dealings with the Samaritans.

  10. 10

    ततोta·to यीशुरवदद्yī·śu·ra·va·dad ईश्वरस्यīś·va·ras·ya यद्दानंyad·dā·naṃ तत्कीदृक्tat·kī·dṛk पानीयंpā·nī·yaṃ पातुंpā·tuṃ मह्यंmah·yaṃ देहिde·hi यya इत्थंit·thaṃ त्वांtvāṃ याचतेyā·ca·te सsa वाvā कka इतिi·ti चेदज्ञास्यथास्तर्हिce·daj·ñās·ya·thās·tar·hi तमयाचिष्यथाःta·ma·yā·ciṣ·ya·thāḥ सsa चca तुभ्यममृतंtubh·ya·ma·mṛ·taṃ तोयमदास्यत्to·ya·ma·dās·yat।

    tato yīśuravadad īśvarasya yaddānaṁ tatkīdṛk pānīyaṁ pātuṁ mahyaṁ dehi ya itthaṁ tvāṁ yācate sa vā ka iti cedajñāsyathāstarhi tamayāciṣyathāḥ sa ca tubhyamamṛtaṁ toyamadāsyat|

    Jesus answered and said unto her, If thou knewest the gift of God, and who it is that saith to thee, Give me to drink; thou wouldest have asked of him, and he would have given thee living water.

  11. 11

    तदाta·dā साsā सीमन्तिनीsī·man·ti·nī भाषितवतिbhā·ṣi·ta·va·ti, हेhe महेच्छma·hec·cha प्रहिर्गम्भीरोpra·hir·gam·bhī·ro भवतोbha·va·to नीरोत्तोलनपात्रंnī·rot·to·la·na·pāt·raṃ नास्तीnās·tī चca तस्मात्tas·māt तदमृतंta·da·mṛ·taṃ कीलालंkī·lā·laṃ कुतःku·taḥ प्राप्स्यसिprāp·sya·si?

    tadā sā sīmantinī bhāṣitavati, he maheccha prahirgambhīro bhavato nīrottolanapātraṁ nāstī ca tasmāt tadamṛtaṁ kīlālaṁ kutaḥ prāpsyasi?

    The woman saith unto him, Sir, thou hast nothing to draw with, and the well is deep: from whence then hast thou that living water?

  12. 12

    योस्मभ्यम्yos·mabh·yam इममन्धूंi·ma·man·dhūṃ ददौda·dau, यस्यyas·ya चca परिजनाpa·ri·ja·nā गोमेषादयश्चgo·me·ṣā·da·yaś·ca सर्व्वेऽस्यsar·ves·ya प्रहेःpra·heḥ पानीयंpā·nī·yaṃ पपुरेतादृशोpa·pu·re·tā·dṛ·śo योस्माकंyos·mā·kaṃ पूर्व्वपुरुषोpūr·va·pu·ru·ṣo याकूब्yā·kūb तस्मादपिtas·mā·da·pi भवान्bha·vān महान्ma·hān किंkiṃ?

    yosmabhyam imamandhūṁ dadau, yasya ca parijanā gomeṣādayaśca sarvve'sya praheḥ pānīyaṁ papuretādṛśo yosmākaṁ pūrvvapuruṣo yākūb tasmādapi bhavān mahān kiṁ?

    Art thou greater than our father Jacob, which gave us the well, and drank thereof himself, and his children, and his cattle?

  13. 13

    ततोta·to यीशुरकथयद्yī·śu·ra·ka·tha·yad इदंi·daṃ पानीयंpā·nī·yaṃ सःsaḥ पिवतिpi·va·ti सsa पुनस्तृषार्त्तोpu·nas·tṛ·ṣār·to भविष्यतिbha·viṣ·ya·ti,

    tato yīśurakathayad idaṁ pānīyaṁ saḥ pivati sa punastṛṣārtto bhaviṣyati,

    Jesus answered and said unto her, Whosoever drinketh of this water shall thirst again:

  14. 14

    किन्तुkin·tu मयाma·yā दत्तंdat·taṃ पानीयंpā·nī·yaṃ यःyaḥ पिवतिpi·va·ti सsa पुनःpu·naḥ कदापिka·dā·pi तृषार्त्तोtṛ·ṣār·to नna भविष्यतिbha·viṣ·ya·ti। मयाma·yā दत्तम्dat·tam इदंi·daṃ तोयंto·yaṃ तस्यान्तःtas·yān·taḥ प्रस्रवणरूपंpras·ra·va·ṇa·rū·paṃ भूत्वाbhūt·vā अनन्तायुर्यावत्a·nan·tā·yur·yā·vat स्रोष्यतिsroṣ·ya·ti।

    kintu mayā dattaṁ pānīyaṁ yaḥ pivati sa punaḥ kadāpi tṛṣārtto na bhaviṣyati| mayā dattam idaṁ toyaṁ tasyāntaḥ prasravaṇarūpaṁ bhūtvā anantāyuryāvat sroṣyati|

    But whosoever drinketh of the water that I shall give him shall never thirst; but the water that I shall give him shall be in him a well of water springing up into everlasting life.

  15. 15

    तदाta·dā साsā वनिताकथयत्va·ni·tā·ka·tha·yat हेhe महेच्छma·hec·cha तर्हिtar·hi ममma·ma पुनःpu·naḥ पीपासाpī·pā·sā यथाya·thā नna जायतेjā·ya·te तोयोत्तोलनायto·yot·to·la·nā·ya यथात्रागमनंya·thāt·rā·ga·ma·naṃ नna भवतिbha·va·ti चca तदर्थंta·dar·thaṃ मह्यंmah·yaṃ तत्तोयंtat·to·yaṃ देहीde·hī।

    tadā sā vanitākathayat he maheccha tarhi mama punaḥ pīpāsā yathā na jāyate toyottolanāya yathātrāgamanaṁ na bhavati ca tadarthaṁ mahyaṁ tattoyaṁ dehī|

    The woman saith unto him, Sir, give me this water, that I thirst not, neither come hither to draw.

  16. 16

    ततोta·to यीशूरवदद्याहिyī·śū·ra·va·dad·yā·hi तवta·va पतिमाहूयpa·ti·mā·hū·ya स्थानेऽत्रागच्छsthā·net·rā·gac·cha।

    tato yīśūravadadyāhi tava patimāhūya sthāne'trāgaccha|

    Jesus saith unto her, Go, call thy husband, and come hither.

  17. 17

    साsā वामावदत्vā·mā·va·dat ममma·ma पतिर्नास्तिpa·tir·nās·ti। यीशुरवदत्yī·śu·ra·va·dat ममma·ma पतिर्नास्तीतिpa·tir·nās·tī·ti वाक्यंvāk·yaṃ भद्रमवोचःbhad·ra·ma·vo·caḥ।

    sā vāmāvadat mama patirnāsti| yīśuravadat mama patirnāstīti vākyaṁ bhadramavocaḥ|

    The woman answered and said, I have no husband. Jesus said unto her, Thou hast well said, I have no husband:

  18. 18

    यतस्तवya·tas·ta·va पञ्चpañ·ca पतयोभवन्pa·ta·yo·bha·van अधुनाa·dhu·nā तुtu त्वयाtva·yā सार्द्धंsār·ddhaṃ यस्तिष्ठतिyas·tiṣ·ṭha·ti सsa तवta·va भर्त्ताbhar·tā नna वाक्यमिदंvāk·ya·mi·daṃ सत्यमवादिःsat·ya·ma·vā·diḥ।

    yatastava pañca patayobhavan adhunā tu tvayā sārddhaṁ yastiṣṭhati sa tava bharttā na vākyamidaṁ satyamavādiḥ|

    For thou hast had five husbands; and he whom thou now hast is not thy husband: in that saidst thou truly.

  19. 19

    तदाta·dā साsā महिलाma·hi·lā गदितवतिga·di·ta·va·ti हेhe महेच्छma·hec·cha भवान्bha·vān एकोe·ko भविष्यद्वादीतिbha·viṣ·yad·vā·dī·ti बुद्धंbud·dhaṃ मयाma·yā।

    tadā sā mahilā gaditavati he maheccha bhavān eko bhaviṣyadvādīti buddhaṁ mayā|

    The woman saith unto him, Sir, I perceive that thou art a prophet.

  20. 20

    अस्माकंas·mā·kaṃ पितृलोकाpi·tṛ·lo·kā एतस्मिन्e·tas·min शिलोच्चयेऽभजन्तśi·loc·ca·ye·bha·jan·ta, किन्तुkin·tu भवद्भिरुच्यतेbha·vad·bhi·ruc·ya·te यिरूशालम्yi·rū·śā·lam नगरेna·ga·re भजनयोग्यंbha·ja·na·yog·yaṃ स्थानमास्तेsthā·na·mās·te।

    asmākaṁ pitṛlokā etasmin śiloccaye'bhajanta, kintu bhavadbhirucyate yirūśālam nagare bhajanayogyaṁ sthānamāste|

    Our fathers worshipped in this mountain; and ye say, that in Jerusalem is the place where men ought to worship.

  21. 21

    यीशुरवोचत्yī·śu·ra·vo·cat हेhe योषित्yo·ṣit ममma·ma वाक्येvāk·ye विश्वसिहिviś·va·si·hi यदाya·dā यूयंyū·yaṃ केवलशैलेऽस्मिन्ke·va·la·śai·les·min वाvā यिरूशालम्yi·rū·śā·lam नगरेna·ga·re पितुर्भजनंpi·tur·bha·ja·naṃ नna करिष्यध्वेka·riṣ·yadh·ve कालkā·la एतादृशe·tā·dṛ·śa आयातिā·yā·ti।

    yīśuravocat he yoṣit mama vākye viśvasihi yadā yūyaṁ kevalaśaile'smin vā yirūśālam nagare piturbhajanaṁ na kariṣyadhve kāla etādṛśa āyāti|

    Jesus saith unto her, Woman, believe me, the hour cometh, when ye shall neither in this mountain, nor yet at Jerusalem, worship the Father.

  22. 22

    यूयंyū·yaṃ यंyaṃ भजध्वेbha·jadh·ve तंtaṃ नna जानीथjā·nī·tha, किन्तुkin·tu वयंva·yaṃ यंyaṃ भजामहेbha·jā·ma·he तंtaṃ जानीमहेjā·nī·ma·he, यतोya·to यिहूदीयलोकानांyi·hū·dī·ya·lo·kā·nāṃ मध्यात्madh·yāt परित्राणंpa·rit·rā·ṇaṃ जायतेjā·ya·te।

    yūyaṁ yaṁ bhajadhve taṁ na jānītha, kintu vayaṁ yaṁ bhajāmahe taṁ jānīmahe, yato yihūdīyalokānāṁ madhyāt paritrāṇaṁ jāyate|

    Ye worship ye know not what: we know what we worship: for salvation is of the Jews.

  23. 23

    किन्तुkin·tu यदाya·dā सत्यभक्ताsat·ya·bhak·tā आत्मनाāt·ma·nā सत्यरूपेणsat·ya·rū·pe·ṇa चca पितुर्भजनंpi·tur·bha·ja·naṃ करिष्यन्तेka·riṣ·yan·te समयsa·ma·ya एतादृशe·tā·dṛ·śa आयातिā·yā·ti, वरम्va·ram इदानीमपिi·dā·nī·ma·pi विद्यतेvid·ya·te ; यतya·ta एतादृशोe·tā·dṛ·śo भत्कान्bhat·kān पिताpi·tā चेष्टतेceṣ·ṭa·te।

    kintu yadā satyabhaktā ātmanā satyarūpeṇa ca piturbhajanaṁ kariṣyante samaya etādṛśa āyāti, varam idānīmapi vidyate ; yata etādṛśo bhatkān pitā ceṣṭate|

    But the hour cometh, and now is, when the true worshippers shall worship the Father in spirit and in truth: for the Father seeketh such to worship him.

  24. 24

    ईश्वरīś·va·ra आत्माāt·mā; ततस्तस्यta·tas·tas·ya येye भक्तास्तैःbhak·tās·taiḥ सsa आत्मनाāt·ma·nā सत्यरूपेणsat·ya·rū·pe·ṇa चca भजनीयःbha·ja·nī·yaḥ।

    īśvara ātmā; tatastasya ye bhaktāstaiḥ sa ātmanā satyarūpeṇa ca bhajanīyaḥ|

    God is a Spirit: and they that worship him must worship him in spirit and in truth.

  25. 25

    तदाta·dā साsā महिलावादीत्ma·hi·lā·vā·dīt ख्रीष्टनाम्नाkhrīṣ·ṭa·nām·nā विख्यातोऽभिषिक्तःvikh·yā·to·bhi·ṣik·taḥ पुरुषpu·ru·ṣa आगमिष्यतीतिā·ga·miṣ·ya·tī·ti जानामिjā·nā·mi सsa चca सर्व्वाःsar·vāḥ कथाka·thā अस्मान्as·mān ज्ञापयिष्यतिjñā·pa·yiṣ·ya·ti।

    tadā sā mahilāvādīt khrīṣṭanāmnā vikhyāto'bhiṣiktaḥ puruṣa āgamiṣyatīti jānāmi sa ca sarvvāḥ kathā asmān jñāpayiṣyati|

    The woman saith unto him, I know that Messias cometh, which is called Christ: when he is come, he will tell us all things.

  26. 26

    ततोta·to यीशुरवदत्yī·śu·ra·va·dat त्वयाtva·yā सार्द्धंsār·ddhaṃ कथनंka·tha·naṃ करोमिka·ro·mi योऽहम्yo·ham अहमेवa·ha·me·va सsa पुरुषःpu·ru·ṣaḥ।

    tato yīśuravadat tvayā sārddhaṁ kathanaṁ karomi yo'ham ahameva sa puruṣaḥ|

    Jesus saith unto her, I that speak unto thee am he.

  27. 27

    एतस्मिन्e·tas·min समयेsa·ma·ye शिष्याśiṣ·yā आगत्यā·gat·ya तथाta·thā स्त्रियाstri·yā सार्द्धंsār·ddhaṃ तस्यtas·ya कथोपकथनेka·tho·pa·ka·tha·ne महाश्चर्य्यम्ma·hāś·car·yam अमन्यन्तa·man·yan·ta तथापिta·thā·pi भवान्bha·vān किमिच्छतिki·mic·cha·ti? यद्वाyad·vā किमर्थम्ki·mar·tham एतयाe·ta·yā सार्द्धंsār·ddhaṃ कथांka·thāṃ कथयतिka·tha·ya·ti? इतिi·ti कोपिko·pi नापृच्छत्nā·pṛc·chat।

    etasmin samaye śiṣyā āgatya tathā striyā sārddhaṁ tasya kathopakathane mahāścaryyam amanyanta tathāpi bhavān kimicchati? yadvā kimartham etayā sārddhaṁ kathāṁ kathayati? iti kopi nāpṛcchat|

    And upon this came his disciples, and marvelled that he talked with the woman: yet no man said, What seekest thou? or, Why talkest thou with her?

  28. 28

    ततःta·taḥ परंpa·raṃ साsā नारीnā·rī कलशंka·la·śaṃ स्थापयित्वाsthā·pa·yit·vā नगरमध्यंna·ga·ra·madh·yaṃ गत्वाgat·vā लोकेभ्योकथायद्lo·kebh·yo·ka·thā·yad

    tataḥ paraṁ sā nārī kalaśaṁ sthāpayitvā nagaramadhyaṁ gatvā lokebhyokathāyad

    The woman then left her waterpot, and went her way into the city, and saith to the men,

  29. 29

    अहंa·haṃ यद्यत्yad·yat कर्म्माकरवंkar·mā·ka·ra·vaṃ तत्सर्व्वंtat·sar·vaṃ मह्यमकथयद्mah·ya·ma·ka·tha·yad एतादृशंe·tā·dṛ·śaṃ मानवमेकम्mā·na·va·me·kam आगत्यā·gat·ya पश्यतpaś·ya·ta रुru किम्kim अभिषिक्तोa·bhi·ṣik·to नna भवतिbha·va·ti ?

    ahaṁ yadyat karmmākaravaṁ tatsarvvaṁ mahyamakathayad etādṛśaṁ mānavamekam āgatya paśyata ru kim abhiṣikto na bhavati ?

    Come, see a man, which told me all things that ever I did: is not this the Christ?

  30. 30

    ततस्तेta·tas·te नगराद्na·ga·rād बहिरागत्यba·hi·rā·gat·ya तातस्यtā·tas·ya समीपम्sa·mī·pam आयन्ā·yan।

    tataste nagarād bahirāgatya tātasya samīpam āyan|

    Then they went out of the city, and came unto him.

  31. 31

    एतर्हिe·tar·hi शिष्याःśiṣ·yāḥ साधयित्वाsā·dha·yit·vā तंtaṃ व्याहार्षुःvyā·hār·ṣuḥ हेhe गुरोgu·ro भवान्bha·vān किञ्चिद्kiñ·cid भूक्तांbhūk·tāṃ।

    etarhi śiṣyāḥ sādhayitvā taṁ vyāhārṣuḥ he guro bhavān kiñcid bhūktāṁ|

    In the mean while his disciples prayed him, saying, Master, eat.

  32. 32

    ततःta·taḥ सोवदद्so·va·dad युष्माभिर्यन्नyuṣ·mā·bhir·yan·na ज्ञायतेjñā·ya·te तादृशंtā·dṛ·śaṃ भक्ष्यंbhak·ṣyaṃ ममास्तेma·mās·te।

    tataḥ sovadad yuṣmābhiryanna jñāyate tādṛśaṁ bhakṣyaṁ mamāste|

    But he said unto them, I have meat to eat that ye know not of.

  33. 33

    तदाta·dā शिष्याःśiṣ·yāḥ परस्परंpa·ras·pa·raṃ प्रष्टुम्praṣ·ṭum आरम्भन्तā·ram·bhan·ta, किमस्मैki·mas·mai कोपिko·pi किमपिki·ma·pi भक्ष्यमानीयbhak·ṣya·mā·nī·ya दत्तवान्dat·ta·vān?

    tadā śiṣyāḥ parasparaṁ praṣṭum ārambhanta, kimasmai kopi kimapi bhakṣyamānīya dattavān?

    Therefore said the disciples one to another, Hath any man brought him ought to eat?

  34. 34

    यीशुरवोचत्yī·śu·ra·vo·cat मत्प्रेरकस्याभिमतानुरूपकरणंmat·pre·ra·kas·yā·bhi·ma·tā·nu·rū·pa·ka·ra·ṇaṃ तस्यैवtas·yai·va कर्म्मसिद्धिकारणञ्चkar·ma·sid·dhi·kā·ra·ṇañ·ca ममma·ma भक्ष्यंbhak·ṣyaṃ।

    yīśuravocat matprerakasyābhimatānurūpakaraṇaṁ tasyaiva karmmasiddhikāraṇañca mama bhakṣyaṁ|

    Jesus saith unto them, My meat is to do the will of him that sent me, and to finish his work.

  35. 35

    मासचतुष्टयेmā·sa·ca·tuṣ·ṭa·ye जातेjā·te शस्यकर्त्तनसमयोśas·ya·kar·ta·na·sa·ma·yo भविष्यतीतिbha·viṣ·ya·tī·ti वाक्यंvāk·yaṃ युष्माभिःyuṣ·mā·bhiḥ किंkiṃ नोद्यतेnod·ya·te? किन्त्वहंkin·tva·haṃ वदामिva·dā·mi, शिरśi·ra उत्तोल्यut·tol·ya क्षेत्राणिkṣet·rā·ṇi प्रतिpra·ti निरीक्ष्यni·rīk·ṣya पश्यतpaś·ya·ta, इदानींi·dā·nīṃ कर्त्तनयोग्यानिkar·ta·na·yog·yā·ni शुक्लवर्णान्यभवन्śuk·la·var·ṇān·ya·bha·van।

    māsacatuṣṭaye jāte śasyakarttanasamayo bhaviṣyatīti vākyaṁ yuṣmābhiḥ kiṁ nodyate? kintvahaṁ vadāmi, śira uttolya kṣetrāṇi prati nirīkṣya paśyata, idānīṁ karttanayogyāni śuklavarṇānyabhavan|

    Say not ye, There are yet four months, and then cometh harvest? behold, I say unto you, Lift up your eyes, and look on the fields; for they are white already to harvest.

  36. 36

    यश्छिनत्तिyaś·chi·nat·ti सsa वेतनंve·ta·naṃ लभतेla·bha·te अनन्तायुःस्वरूपंa·nan·tā·yuḥ·sva·rū·paṃ शस्यंśas·yaṃ सsa गृह्लातिgṛh·lā·ti चca, तेनैवte·nai·va वप्ताvap·tā छेत्ताchet·tā चca युगपद्yu·ga·pad आनन्दतःā·nan·da·taḥ।

    yaśchinatti sa vetanaṁ labhate anantāyuḥsvarūpaṁ śasyaṁ sa gṛhlāti ca, tenaiva vaptā chettā ca yugapad ānandataḥ|

    And he that reapeth receiveth wages, and gathereth fruit unto life eternal: that both he that soweth and he that reapeth may rejoice together.

  37. 37

    इत्थंit·thaṃ सतिsa·ti वपत्येकश्छिनत्यन्यva·pat·ye·kaś·chi·nat·yan·ya इतिi·ti वचनंva·ca·naṃ सिद्ध्यतिsid·dhya·ti।

    itthaṁ sati vapatyekaśchinatyanya iti vacanaṁ siddhyati|

    And herein is that saying true, One soweth, and another reapeth.

  38. 38

    यत्रyat·ra यूयंyū·yaṃ नna पर्य्यश्राम्यतpar·yaś·rām·ya·ta तादृशंtā·dṛ·śaṃ शस्यंśas·yaṃ छेत्तुंchet·tuṃ युष्मान्yuṣ·mān प्रैरयम्prai·ra·yam अन्येan·ye जनाःपर्य्यश्राम्यन्ja·nāḥ·par·yaś·rām·yan यूयंyū·yaṃ तेषांte·ṣāṃ श्रगस्यśra·gas·ya फलम्pha·lam अलभध्वम्a·la·bhadh·vam।

    yatra yūyaṁ na paryyaśrāmyata tādṛśaṁ śasyaṁ chettuṁ yuṣmān prairayam anye janāḥparyyaśrāmyan yūyaṁ teṣāṁ śragasya phalam alabhadhvam|

    I sent you to reap that whereon ye bestowed no labour: other men laboured, and ye are entered into their labours.

  39. 39

    यस्मिन्yas·min कालेkā·le यद्यत्yad·yat कर्म्माकार्षंkar·mā·kār·ṣaṃ तत्सर्व्वंtat·sar·vaṃ सsa मह्यम्mah·yam अकथयत्a·ka·tha·yat तस्याtas·yā वनितायाva·ni·tā·yā इदंi·daṃ साक्ष्यवाक्यंsāk·ṣya·vāk·yaṃ श्रुत्वाśrut·vā तन्नगरनिवासिनोtan·na·ga·ra·ni·vā·si·no बहवःba·ha·vaḥ शोमिरोणीयलोकाśo·mi·ro·ṇī·ya·lo·kā व्यश्वसन्vyaś·va·san।

    yasmin kāle yadyat karmmākārṣaṁ tatsarvvaṁ sa mahyam akathayat tasyā vanitāyā idaṁ sākṣyavākyaṁ śrutvā tannagaranivāsino bahavaḥ śomiroṇīyalokā vyaśvasan|

    And many of the Samaritans of that city believed on him for the saying of the woman, which testified, He told me all that ever I did.

  40. 40

    तथाta·thā चca तस्यान्तिकेtas·yān·ti·ke समुपस्थायsa·mu·pas·thā·ya स्वेषांsve·ṣāṃ सन्निधौsan·ni·dhau कतिचिद्ka·ti·cid दिनानिdi·nā·ni स्थातुंsthā·tuṃ तस्मिन्tas·min विनयम्vi·na·yam अकुर्व्वानa·kur·vā·na तस्मात्tas·māt सsa दिनद्वयंdi·nad·va·yaṃ तत्स्थानेtat·sthā·ne न्यवष्टत्nya·vaṣ·ṭat

    tathā ca tasyāntike samupasthāya sveṣāṁ sannidhau katicid dināni sthātuṁ tasmin vinayam akurvvāna tasmāt sa dinadvayaṁ tatsthāne nyavaṣṭat

    So when the Samaritans were come unto him, they besought him that he would tarry with them: and he abode there two days.

  41. 41

    ततस्तस्योपदेशेनta·tas·tas·yo·pa·de·śe·na बहवोऽपरेba·ha·vo·pa·re विश्वस्यviś·vas·ya

    tatastasyopadeśena bahavo'pare viśvasya

    And many more believed because of his own word;

  42. 42

    तांtāṃ योषामवदन्yo·ṣā·ma·va·dan केवलंke·va·laṃ तवta·va वाक्येनvāk·ye·na प्रतीमpra·tī·ma इतिi·ti नna, किन्तुkin·tu सsa जगतोऽभिषिक्तस्त्रातेतिja·ga·to·bhi·ṣik·tas·trā·te·ti तस्यtas·ya कथांka·thāṃ श्रुत्वाśrut·vā वयंva·yaṃ स्वयमेवाज्ञासमहिsva·ya·me·vāj·ñā·sa·ma·hi।

    tāṁ yoṣāmavadan kevalaṁ tava vākyena pratīma iti na, kintu sa jagato'bhiṣiktastrāteti tasya kathāṁ śrutvā vayaṁ svayamevājñāsamahi|

    And said unto the woman, Now we believe, not because of thy saying: for we have heard him ourselves, and know that this is indeed the Christ, the Saviour of the world.

  43. 43

    स्वदेशेsva·de·śe भविष्यद्वक्तुःbha·viṣ·yad·vak·tuḥ सत्कारोsat·kā·ro नास्तीतिnās·tī·ti यद्यपिyad·ya·pi यीशुःyī·śuḥ प्रमाणंpra·mā·ṇaṃ दत्वाकथयत्dat·vā·ka·tha·yat

    svadeśe bhaviṣyadvaktuḥ satkāro nāstīti yadyapi yīśuḥ pramāṇaṁ datvākathayat

    Now after two days he departed thence, and went into Galilee.

  44. 44

    तथापिta·thā·pi दिवसद्वयात्di·va·sad·va·yāt परंpa·raṃ सsa तस्मात्tas·māt स्थानाद्sthā·nād गालीलंgā·lī·laṃ गतवान्ga·ta·vān।

    tathāpi divasadvayāt paraṁ sa tasmāt sthānād gālīlaṁ gatavān|

    For Jesus himself testified, that a prophet hath no honour in his own country.

  45. 45

    अनन्तरंa·nan·ta·raṃ येye गालीलीgā·lī·lī लियलोकाli·ya·lo·kā उत्सवेut·sa·ve गताga·tā उत्सवसमयेut·sa·va·sa·ma·ye यिरूशलम्yi·rū·śa·lam नगरेna·ga·re तस्यtas·ya सर्व्वाःsar·vāḥ क्रियाkri·yā अपश्यन्a·paś·yan तेte गालीलम्gā·lī·lam आगतंā·ga·taṃ तम्tam आगृह्लन्ā·gṛh·lan।

    anantaraṁ ye gālīlī liyalokā utsave gatā utsavasamaye yirūśalam nagare tasya sarvvāḥ kriyā apaśyan te gālīlam āgataṁ tam āgṛhlan|

    Then when he was come into Galilee, the Galilæans received him, having seen all the things that he did at Jerusalem at the feast: for they also went unto the feast.

  46. 46

    ततःta·taḥ परम्pa·ram यीशुyī·śu र्यस्मिन्ryas·min कान्नानगरेkān·nā·na·ga·re जलंja·laṃ द्राक्षारसम्drāk·ṣā·ra·sam आकरोत्ā·ka·rot तत्tat स्थानंsthā·naṃ पुनरगात्pu·na·ra·gāt। तस्मिन्नेवtas·min·ne·va समयेsa·ma·ye कस्यचिद्kas·ya·cid राजसभास्तारस्यrā·ja·sa·bhās·tā·ras·ya पुत्रःput·raḥ कफर्नाहूमपुरीka·phar·nā·hū·ma·pu·rī रोगग्रस्तro·gag·ras·ta आसीत्ā·sīt।

    tataḥ param yīśu ryasmin kānnānagare jalaṁ drākṣārasam ākarot tat sthānaṁ punaragāt| tasminneva samaye kasyacid rājasabhāstārasya putraḥ kapharnāhūmapurī rogagrasta āsīt|

    So Jesus came again into Cana of Galilee, where he made the water wine. And there was a certain nobleman, whose son was sick at Capernaum.

  47. 47

    सsa येहूदीयदेशाद्ye·hū·dī·ya·de·śād यीशोyī·śo र्गालीलागमनवार्त्तांrgā·lī·lā·ga·ma·na·vār·tāṃ निशम्यni·śam·ya तस्यtas·ya समीपंsa·mī·paṃ गत्वाgat·vā प्रार्थ्यprār·thya व्याहृतवान्vyā·hṛ·ta·vān ममma·ma पुत्रस्यput·ras·ya प्रायेणprā·ye·ṇa कालkā·la आसन्नःā·san·naḥ भवान्bha·vān आगत्यā·gat·ya तंtaṃ स्वस्थंsvas·thaṃ करोतुka·ro·tu।

    sa yehūdīyadeśād yīśo rgālīlāgamanavārttāṁ niśamya tasya samīpaṁ gatvā prārthya vyāhṛtavān mama putrasya prāyeṇa kāla āsannaḥ bhavān āgatya taṁ svasthaṁ karotu|

    When he heard that Jesus was come out of Judæa into Galilee, he went unto him, and besought him that he would come down, and heal his son: for he was at the point of death.

  48. 48

    तदाta·dā यीशुरकथयद्yī·śu·ra·ka·tha·yad आश्चर्य्यंāś·car·yaṃ कर्म्मkar·ma चित्रंcit·raṃ चिह्नंcih·naṃ चca नna दृष्टाdṛṣ·ṭā यूयंyū·yaṃ नna प्रत्येष्यथprat·yeṣ·ya·tha।

    tadā yīśurakathayad āścaryyaṁ karmma citraṁ cihnaṁ ca na dṛṣṭā yūyaṁ na pratyeṣyatha|

    Then said Jesus unto him, Except ye see signs and wonders, ye will not believe.

  49. 49

    ततःta·taḥ सsa सभासदवदत्sa·bhā·sa·da·va·dat हेhe महेच्छma·hec·cha ममma·ma पुत्रेput·re नna मृतेmṛ·te भवानागच्छतुbha·vā·nā·gac·cha·tu।

    tataḥ sa sabhāsadavadat he maheccha mama putre na mṛte bhavānāgacchatu|

    The nobleman saith unto him, Sir, come down ere my child die.

  50. 50

    यीशुस्तमवदद्yī·śus·ta·ma·va·dad गच्छgac·cha तवta·va पुत्रोऽजीवीत्put·ro·jī·vīt तदाta·dā यीशुनोक्तवाक्येyī·śu·nok·ta·vāk·ye सsa विश्वस्यviś·vas·ya गतवान्ga·ta·vān।

    yīśustamavadad gaccha tava putro'jīvīt tadā yīśunoktavākye sa viśvasya gatavān|

    Jesus saith unto him, Go thy way; thy son liveth. And the man believed the word that Jesus had spoken unto him, and he went his way.

  51. 51

    गमनकालेga·ma·na·kā·le मार्गमध्येmār·ga·madh·ye दासास्तंdā·sās·taṃ साक्षात्प्राप्यावदन्sāk·ṣāt·prāp·yā·va·dan भवतःbha·va·taḥ पुत्रोऽजीवीत्put·ro·jī·vīt।

    gamanakāle mārgamadhye dāsāstaṁ sākṣātprāpyāvadan bhavataḥ putro'jīvīt|

    And as he was now going down, his servants met him, and told him, saying, Thy son liveth.

  52. 52

    ततःta·taḥ कंkaṃ कालमारभ्यkā·la·mā·rabh·ya रोगप्रतीकारारम्भोro·gap·ra·tī·kā·rā·ram·bho जाताjā·tā इतिi·ti पृष्टेpṛṣ·ṭe तैरुक्तंtai·ruk·taṃ ह्यःhyaḥ सार्द्धदण्डद्वयाधिकद्वितीययामेsār·ddha·daṇ·ḍad·va·yā·dhi·kad·vi·tī·ya·yā·me तस्यtas·ya ज्वरत्यागोऽभवत्jva·rat·yā·go·bha·vat।

    tataḥ kaṁ kālamārabhya rogapratīkārārambho jātā iti pṛṣṭe tairuktaṁ hyaḥ sārddhadaṇḍadvayādhikadvitīyayāme tasya jvaratyāgo'bhavat|

    Then enquired he of them the hour when he began to amend. And they said unto him, Yesterday at the seventh hour the fever left him.

  53. 53

    तदाta·dā यीशुस्तस्मिन्yī·śus·tas·min क्षणेkṣa·ṇe प्रोक्तवान्prok·ta·vān तवta·va पुत्रोऽजीवीत्put·ro·jī·vīt पिताpi·tā तद्बुद्ध्वाtad·bud·dhvā सपरिवारोsa·pa·ri·vā·ro व्यश्वसीत्vyaś·va·sīt।

    tadā yīśustasmin kṣaṇe proktavān tava putro'jīvīt pitā tadbuddhvā saparivāro vyaśvasīt|

    So the father knew that it was at the same hour, in the which Jesus said unto him, Thy son liveth: and himself believed, and his whole house.

  54. 54

    यिहूदीयदेशाद्yi·hū·dī·ya·de·śād आगत्यā·gat·ya गालीलिgā·lī·li यीशुरेतद्yī·śu·re·tad द्वितीयम्dvi·tī·yam आश्चर्य्यकर्म्माकरोत्āś·car·ya·kar·mā·ka·rot।

    yihūdīyadeśād āgatya gālīli yīśuretad dvitīyam āścaryyakarmmākarot|

    This is again the second miracle that Jesus did, when he was come out of Judæa into Galilee.

Sources. Sanskrit: Satyavedaḥ, the New Testament in Sanskrit (Calcutta Baptist Missionaries, 1851; J. Wenger’s revision of W. Carey’s version). Digital text © 2018 SanskritBible.in, via eBible.org, licensed CC BY-SA 4.0; changed here: arranged by verse and every word linked to the dictionary (links made automatically). Old Testament Sanskrit: the Old Testament in Sanskrit, Calcutta Baptist Mission Press, 1848–1852 (public domain), read by OCR from the Internet Archive scans of the Boston University School of Theology copy; unproofread, with machine clean-up only. Pāli Canon: Mahāsaṅgīti Tipiṭaka Buddhavasse 2500 (based on the Vipassana Research Institute’s Chaṭṭha Saṅgāyana edition), from SuttaCentral bilara-data, CC0; Devanagari and pronunciation made automatically from the Roman text. Pāli English: Bhikkhu Sujato (suttas) and Bhikkhu Brahmali (Vinaya), SuttaCentral, CC0. Pāli word meanings: the Pali Text Society’s Pali-English Dictionary (Rhys Davids & Stede), corrected reprint © The Pali Text Society, CC BY-NC 3.0, digital text from BuddhaDust; word matching automatic. English: King James Version (1769), public domain; words the translators added are in italics. Word meanings and pronunciations: Monier-Williams, Sanskrit–English Dictionary (1872), via this site’s Sanskrit dictionary (CC BY-SA 4.0); English↔Sanskrit word matches made automatically and may need checking.