Klryz

Scripture · Sanskrit Bible with the King James Version · the Pāli Canon

John 6 योहनलिखितः सुसंवादः 6

Chapter: 123456789101112131415161718192021

Verse: 1234567891011121314151617181920212223242526272829303132333435363738394041424344454647484950515253545556575859606162636465666768697071 · Hide pronunciation

Each verse: the King James English, then the Sanskrit, its transliteration (IAST) and how to say it, syllable by syllable (ṃ = nasal hum, ḥ = soft breath echoing the vowel).
Tap any word to see it in the other language: a Sanskrit word shows its English meaning; an English word underlined shows matching Sanskrit words.

  1. 1

    ततःta·taḥ परंpa·raṃ यीशुyī·śu र्गालील्rgā·līl प्रदेशीयस्यpra·de·śī·yas·ya तिविरियानाम्नःti·vi·ri·yā·nām·naḥ सिन्धोःsin·dhoḥ पारंpā·raṃ गतवान्ga·ta·vān।

    tataḥ paraṁ yīśu rgālīl pradeśīyasya tiviriyānāmnaḥ sindhoḥ pāraṁ gatavān|

    After these things Jesus went over the sea of Galilee, which is the sea of Tiberias.

  2. 2

    ततोta·to व्याधिमल्लोकस्वास्थ्यकरणरूपाणिvyā·dhi·mal·lo·kas·vās·thya·ka·ra·ṇa·rū·pā·ṇi तस्याश्चर्य्याणिtas·yāś·car·yā·ṇi कर्म्माणिkar·mā·ṇi दृष्ट्वाdṛṣ·ṭvā बहवोba·ha·vo जनास्तत्पश्चाद्ja·nās·tat·paś·cād अगच्छन्a·gac·chan।

    tato vyādhimallokasvāsthyakaraṇarūpāṇi tasyāścaryyāṇi karmmāṇi dṛṣṭvā bahavo janāstatpaścād agacchan|

    And a great multitude followed him, because they saw his miracles which he did on them that were diseased.

  3. 3

    ततोta·to यीशुःyī·śuḥ पर्व्वतमारुह्यpar·va·ta·mā·ruh·ya तत्रtat·ra शिष्यैःśiṣ·yaiḥ साकम्sā·kam।

    tato yīśuḥ parvvatamāruhya tatra śiṣyaiḥ sākam|

    And Jesus went up into a mountain, and there he sat with his disciples.

  4. 4

    तस्मिन्tas·min समयsa·ma·ya निस्तारोत्सवनाम्निnis·tā·rot·sa·va·nām·ni यिहूदीयानामyi·hū·dī·yā·nā·ma उत्सवut·sa·va उपस्थितेu·pas·thi·te

    tasmin samaya nistārotsavanāmni yihūdīyānāma utsava upasthite

    And the passover, a feast of the Jews, was nigh.

  5. 5

    यीशुyī·śu र्नेत्रेrnet·re उत्तोल्यut·tol·ya बहुलोकान्ba·hu·lo·kān स्वसमीपागतान्sva·sa·mī·pā·ga·tān विलोक्यvi·lok·ya फिलिपंphi·li·paṃ पृष्टवान्pṛṣ·ṭa·vān एतेषांe·te·ṣāṃ भोजनायbho·ja·nā·ya भोजद्रव्याणिbho·jad·rav·yā·ṇi वयंva·yaṃ कुत्रkut·ra क्रेतुंkre·tuṃ शक्रुमःśak·ru·maḥ?

    yīśu rnetre uttolya bahulokān svasamīpāgatān vilokya philipaṁ pṛṣṭavān eteṣāṁ bhojanāya bhojadravyāṇi vayaṁ kutra kretuṁ śakrumaḥ?

    When Jesus then lifted up his eyes, and saw a great company come unto him, he saith unto Philip, Whence shall we buy bread, that these may eat?

  6. 6

    वाक्यमिदंvāk·ya·mi·daṃ तस्यtas·ya परीक्षार्थम्pa·rīk·ṣār·tham अवादीत्a·vā·dīt किन्तुkin·tu यत्yat करिष्यतिka·riṣ·ya·ti तत्tat स्वयम्sva·yam अजानात्a·jā·nāt।

    vākyamidaṁ tasya parīkṣārtham avādīt kintu yat kariṣyati tat svayam ajānāt|

    And this he said to prove him: for he himself knew what he would do.

  7. 7

    फिलिपःphi·li·paḥ प्रत्यवोचत्prat·ya·vo·cat एतेषाम्e·te·ṣām एकैकोe·kai·ko यद्यल्पम्yad·yal·pam अल्पंal·paṃ प्राप्नोतिprāp·no·ti तर्हिtar·hi मुद्रापादद्विशतेनmud·rā·pā·dad·vi·śa·te·na क्रीतपूपाkrī·ta·pū·pā अपिa·pi न्यूनाnyū·nā भविष्यन्तिbha·viṣ·yan·ti।

    philipaḥ pratyavocat eteṣām ekaiko yadyalpam alpaṁ prāpnoti tarhi mudrāpādadviśatena krītapūpā api nyūnā bhaviṣyanti|

    Philip answered him, Two hundred pennyworth of bread is not sufficient for them, that every one of them may take a little.

  8. 8

    शिमोन्śi·mon पितरस्यpi·ta·ras·ya भ्राताbhrā·tā आन्द्रियाख्यःān·dri·yākh·yaḥ शिष्याणामेकोśiṣ·yā·ṇā·me·ko व्याहृतवान्vyā·hṛ·ta·vān

    śimon pitarasya bhrātā āndriyākhyaḥ śiṣyāṇāmeko vyāhṛtavān

    One of his disciples, Andrew, Simon Peter’s brother, saith unto him,

  9. 9

    अत्रat·ra कस्यचिद्kas·ya·cid बालकस्यbā·la·kas·ya समीपेsa·mī·pe पञ्चpañ·ca यावपूपाःyā·va·pū·pāḥ क्षुद्रमत्स्यद्वयञ्चkṣud·ra·mat·syad·va·yañ·ca सन्तिsan·ti किन्तुkin·tu लोकानांlo·kā·nāṃ एतावातांe·tā·vā·tāṃ मध्येmadh·ye तैःtaiḥ किंkiṃ भविष्यतिbha·viṣ·ya·ti?

    atra kasyacid bālakasya samīpe pañca yāvapūpāḥ kṣudramatsyadvayañca santi kintu lokānāṁ etāvātāṁ madhye taiḥ kiṁ bhaviṣyati?

    There is a lad here, which hath five barley loaves, and two small fishes: but what are they among so many?

  10. 10

    पश्चाद्paś·cād यीशुरवदत्yī·śu·ra·va·dat लोकानुपवेशयतlo·kā·nu·pa·ve·śa·ya·ta तत्रtat·ra बहुयवससत्त्वात्ba·hu·ya·va·sa·sat·tvāt पञ्चसहस्त्रेभ्योpañ·ca·sa·has·trebh·yo न्यूनाnyū·nā अधिकाa·dhi·kā वाvā पुरुषाpu·ru·ṣā भूम्याम्bhūm·yām उपाविशन्u·pā·vi·śan।

    paścād yīśuravadat lokānupaveśayata tatra bahuyavasasattvāt pañcasahastrebhyo nyūnā adhikā vā puruṣā bhūmyām upāviśan|

    And Jesus said, Make the men sit down. Now there was much grass in the place. So the men sat down, in number about five thousand.

  11. 11

    ततोta·to यीशुस्तान्yī·śus·tān पूपानादायpū·pā·nā·dā·ya ईश्वरस्यīś·va·ras·ya गुणान्gu·ṇān कीर्त्तयित्वाkīr·ta·yit·vā शिष्येषुśiṣ·ye·ṣu समार्पयत्sa·mār·pa·yat ततस्तेta·tas·te तेभ्यtebh·ya उपविष्टलोकेभ्यःu·pa·viṣ·ṭa·lo·kebh·yaḥ पूपान्pū·pān यथेष्टमत्स्यञ्चya·theṣ·ṭa·mat·syañ·ca प्रादुःprā·duḥ।

    tato yīśustān pūpānādāya īśvarasya guṇān kīrttayitvā śiṣyeṣu samārpayat tataste tebhya upaviṣṭalokebhyaḥ pūpān yatheṣṭamatsyañca prāduḥ|

    And Jesus took the loaves; and when he had given thanks, he distributed to the disciples, and the disciples to them that were set down; and likewise of the fishes as much as they would.

  12. 12

    तेषुte·ṣu तृप्तेषुtṛp·te·ṣu सsa तानवोचद्tā·na·vo·cad एतेषांe·te·ṣāṃ किञ्चिदपिkiñ·ci·da·pi यथाya·thā नापचीयतेnā·pa·cī·ya·te तथाta·thā सर्व्वाण्यवशिष्टानिsar·vāṇ·ya·va·śiṣ·ṭā·ni संगृह्लीतsaṃ·gṛh·lī·ta।

    teṣu tṛpteṣu sa tānavocad eteṣāṁ kiñcidapi yathā nāpacīyate tathā sarvvāṇyavaśiṣṭāni saṁgṛhlīta|

    When they were filled, he said unto his disciples, Gather up the fragments that remain, that nothing be lost.

  13. 13

    ततःta·taḥ सर्व्वेषांsar·ve·ṣāṃ भोजनात्bho·ja·nāt परंpa·raṃ तेte तेषांte·ṣāṃ पञ्चानांpañ·cā·nāṃ यावपूपानांyā·va·pū·pā·nāṃ अवशिष्टान्यखिलानिa·va·śiṣ·ṭān·ya·khi·lā·ni संगृह्यsaṃ·gṛh·ya द्वादशडल्लकान्dvā·da·śa·ḍal·la·kān अपूरयन्a·pū·ra·yan।

    tataḥ sarvveṣāṁ bhojanāt paraṁ te teṣāṁ pañcānāṁ yāvapūpānāṁ avaśiṣṭānyakhilāni saṁgṛhya dvādaśaḍallakān apūrayan|

    Therefore they gathered them together, and filled twelve baskets with the fragments of the five barley loaves, which remained over and above unto them that had eaten.

  14. 14

    अपरंa·pa·raṃ यीशोरेतादृशीम्yī·śo·re·tā·dṛ·śīm आश्चर्य्यक्रियांāś·car·yak·ri·yāṃ दृष्ट्वाdṛṣ·ṭvā लोकाlo·kā मिथोmi·tho वक्तुमारेभिरेvak·tu·mā·re·bhi·re जगतिja·ga·ti यस्यागमनंyas·yā·ga·ma·naṃ भविष्यतिbha·viṣ·ya·ti सsa एवायम्e·vā·yam अवश्यंa·vaś·yaṃ भविष्यद्वक्त्ताbha·viṣ·yad·vak·ttā।

    aparaṁ yīśoretādṛśīm āścaryyakriyāṁ dṛṣṭvā lokā mitho vaktumārebhire jagati yasyāgamanaṁ bhaviṣyati sa evāyam avaśyaṁ bhaviṣyadvakttā|

    Then those men, when they had seen the miracle that Jesus did, said, This is of a truth that prophet that should come into the world.

  15. 15

    अतएवa·ta·e·va लोकाlo·kā आगत्यā·gat·ya तमाक्रम्यta·māk·ram·ya राजानंrā·jā·naṃ करिष्यन्तिka·riṣ·yan·ti यीशुस्तेषाम्yī·śus·te·ṣām ईदृशंī·dṛ·śaṃ मानसंmā·na·saṃ विज्ञायvij·ñā·ya पुनश्चpu·naś·ca पर्व्वतम्par·va·tam एकाकीe·kā·kī गतवान्ga·ta·vān।

    ataeva lokā āgatya tamākramya rājānaṁ kariṣyanti yīśusteṣām īdṛśaṁ mānasaṁ vijñāya punaśca parvvatam ekākī gatavān|

    When Jesus therefore perceived that they would come and take him by force, to make him a king, he departed again into a mountain himself alone.

  16. 16

    सायंकालsā·yaṃ·kā·la उपस्थितेu·pas·thi·te शिष्याśiṣ·yā जलधितटंja·la·dhi·ta·ṭaṃ व्रजित्वाvra·jit·vā नावमारुह्यnā·va·mā·ruh·ya नगरदिशिna·ga·ra·di·śi सिन्धौsin·dhau वाहयित्वागमन्vā·ha·yit·vā·ga·man।

    sāyaṁkāla upasthite śiṣyā jaladhitaṭaṁ vrajitvā nāvamāruhya nagaradiśi sindhau vāhayitvāgaman|

    And when even was now come, his disciples went down unto the sea,

  17. 17

    तस्मिन्tas·min समयेsa·ma·ye तिमिरti·mi·ra उपातिष्ठत्u·pā·tiṣ·ṭhat किन्तुkin·tu यीषुस्तेषांyī·ṣus·te·ṣāṃ समीपंsa·mī·paṃ नागच्छत्nā·gac·chat।

    tasmin samaye timira upātiṣṭhat kintu yīṣusteṣāṁ samīpaṁ nāgacchat|

    And entered into a ship, and went over the sea toward Capernaum. And it was now dark, and Jesus was not come to them.

  18. 18

    तदाta·dā प्रबलपवनवहनात्pra·ba·la·pa·va·na·va·ha·nāt सागरेsā·ga·re महातरङ्गोma·hā·ta·raṅ·go भवितुम्bha·vi·tum आरेभेā·re·bhe।

    tadā prabalapavanavahanāt sāgare mahātaraṅgo bhavitum ārebhe|

    And the sea arose by reason of a great wind that blew.

  19. 19

    ततस्तेta·tas·te वाहयित्वाvā·ha·yit·vā द्वित्रान्dvit·rān क्रोशान्kro·śān गताःga·tāḥ पश्चाद्paś·cād यीशुंyī·śuṃ जलधेरुपरिja·la·dhe·ru·pa·ri पद्भ्यांpad·bhyāṃ व्रजन्तंvra·jan·taṃ नौकान्तिकम्nau·kān·ti·kam आगच्छन्तंā·gac·chan·taṃ विलोक्यvi·lok·ya त्रासयुक्ताtrā·sa·yuk·tā अभवन्a·bha·van

    tataste vāhayitvā dvitrān krośān gatāḥ paścād yīśuṁ jaladherupari padbhyāṁ vrajantaṁ naukāntikam āgacchantaṁ vilokya trāsayuktā abhavan

    So when they had rowed about five and twenty or thirty furlongs, they see Jesus walking on the sea, and drawing nigh unto the ship: and they were afraid.

  20. 20

    किन्तुkin·tu सsa तानुक्त्तवान्tā·nuk·tta·vān अयमहंa·ya·ma·haṃ माmā भैष्टbhaiṣ·ṭa।

    kintu sa tānukttavān ayamahaṁ mā bhaiṣṭa|

    But he saith unto them, It is I; be not afraid.

  21. 21

    तदाta·dā तेte तंtaṃ स्वैरंsvai·raṃ नाविnā·vi गृहीतवन्तःgṛ·hī·ta·van·taḥ तदाta·dā तत्क्षणाद्tat·kṣa·ṇād उद्दिष्टस्थानेud·diṣ·ṭas·thā·ne नौरुपास्थात्nau·ru·pās·thāt।

    tadā te taṁ svairaṁ nāvi gṛhītavantaḥ tadā tatkṣaṇād uddiṣṭasthāne naurupāsthāt|

    Then they willingly received him into the ship: and immediately the ship was at the land whither they went.

  22. 22

    ययाya·yā नावाnā·vā शिष्याśiṣ·yā अगच्छन्a·gac·chan तदन्याta·dan·yā कापिkā·pi नौकाnau·kā तस्मिन्tas·min स्थानेsthā·ne नासीत्nā·sīt ततोta·to यीशुःyī·śuḥ शिष्यैःśiṣ·yaiḥ साकंsā·kaṃ नागमत्nā·ga·mat केवलाःke·va·lāḥ शिष्याśiṣ·yā अगमन्a·ga·man एतत्e·tat पारस्थाpā·ras·thā लोकाlo·kā ज्ञातवन्तःjñā·ta·van·taḥ।

    yayā nāvā śiṣyā agacchan tadanyā kāpi naukā tasmin sthāne nāsīt tato yīśuḥ śiṣyaiḥ sākaṁ nāgamat kevalāḥ śiṣyā agaman etat pārasthā lokā jñātavantaḥ|

    The day following, when the people which stood on the other side of the sea saw that there was none other boat there, save that one whereinto his disciples were entered, and that Jesus went not with his disciples into the boat, but that his disciples were gone away alone;

  23. 23

    किन्तुkin·tu ततःta·taḥ परंpa·raṃ प्रभुpra·bhu र्यत्रryat·ra ईश्वरस्यīś·va·ras·ya गुणान्gu·ṇān अनुकीर्त्त्यa·nu·kīr·tya लोकान्lo·kān पूपान्pū·pān अभोजयत्a·bho·ja·yat तत्स्थानस्यtat·sthā·nas·ya समीपस्थतिविरियायाsa·mī·pas·tha·ti·vi·ri·yā·yā अपरास्तरणयa·pa·rās·ta·ra·ṇa·ya आगमन्ā·ga·man।

    kintu tataḥ paraṁ prabhu ryatra īśvarasya guṇān anukīrttya lokān pūpān abhojayat tatsthānasya samīpasthativiriyāyā aparāstaraṇaya āgaman|

    (Howbeit there came other boats from Tiberias nigh unto the place where they did eat bread, after that the Lord had given thanks:)

  24. 24

    यीशुस्तत्रyī·śus·tat·ra नास्तिnās·ti शिष्याśiṣ·yā अपिa·pi तत्रtat·ra नाnā सन्तिsan·ti लोकाlo·kā इतिi·ti विज्ञायvij·ñā·ya यीशुंyī·śuṃ गवेषयितुंga·ve·ṣa·yi·tuṃ तरणिभिःta·ra·ṇi·bhiḥ कफर्नाहूम्ka·phar·nā·hūm पुरंpu·raṃ गताःga·tāḥ।

    yīśustatra nāsti śiṣyā api tatra nā santi lokā iti vijñāya yīśuṁ gaveṣayituṁ taraṇibhiḥ kapharnāhūm puraṁ gatāḥ|

    When the people therefore saw that Jesus was not there, neither his disciples, they also took shipping, and came to Capernaum, seeking for Jesus.

  25. 25

    ततस्तेta·tas·te सरित्पतेःsa·rit·pa·teḥ पारेpā·re तंtaṃ साक्षात्sāk·ṣāt प्राप्यprāp·ya प्रावोचन्prā·vo·can हेhe गुरोgu·ro भवान्bha·vān अत्रat·ra स्थानेsthā·ne कदागमत्ka·dā·ga·mat?

    tataste saritpateḥ pāre taṁ sākṣāt prāpya prāvocan he guro bhavān atra sthāne kadāgamat?

    And when they had found him on the other side of the sea, they said unto him, Rabbi, when camest thou hither?

  26. 26

    तदाta·dā यीशुस्तान्yī·śus·tān प्रत्यवादीद्prat·ya·vā·dīd युष्मानहंyuṣ·mā·na·haṃ यथार्थतरंya·thār·tha·ta·raṃ वदामिva·dā·mi आश्चर्य्यकर्म्मदर्शनाद्धेतोāś·car·ya·kar·ma·dar·śa·nād·dhe·to र्नrna किन्तुkin·tu पूपभोजनात्pū·pa·bho·ja·nāt तेनte·na तृप्तत्वाञ्चtṛp·tat·vāñ·ca मांmāṃ गवेषयथga·ve·ṣa·ya·tha।

    tadā yīśustān pratyavādīd yuṣmānahaṁ yathārthataraṁ vadāmi āścaryyakarmmadarśanāddheto rna kintu pūpabhojanāt tena tṛptatvāñca māṁ gaveṣayatha|

    Jesus answered them and said, Verily, verily, I say unto you, Ye seek me, not because ye saw the miracles, but because ye did eat of the loaves, and were filled.

  27. 27

    क्षयणीयभक्ष्यार्थंkṣa·ya·ṇī·ya·bhak·ṣyār·thaṃ माmā श्रामिष्टśrā·miṣ·ṭa किन्त्वन्तायुर्भक्ष्यार्थंkin·tvan·tā·yur·bhak·ṣyār·thaṃ श्राम्यतśrām·ya·ta, तस्मात्tas·māt तादृशंtā·dṛ·śaṃ भक्ष्यंbhak·ṣyaṃ मनुजपुत्रोma·nu·ja·put·ro युष्माभ्यंyuṣ·mābh·yaṃ दास्यतिdās·ya·ti; तस्मिन्tas·min तातtā·ta ईश्वरःīś·va·raḥ प्रमाणंpra·mā·ṇaṃ प्रादात्prā·dāt।

    kṣayaṇīyabhakṣyārthaṁ mā śrāmiṣṭa kintvantāyurbhakṣyārthaṁ śrāmyata, tasmāt tādṛśaṁ bhakṣyaṁ manujaputro yuṣmābhyaṁ dāsyati; tasmin tāta īśvaraḥ pramāṇaṁ prādāt|

    Labour not for the meat which perisheth, but for that meat which endureth unto everlasting life, which the Son of man shall give unto you: for him hath God the Father sealed.

  28. 28

    तदाta·dā तेऽपृच्छन्te·pṛc·chan ईश्वराभिमतंīś·va·rā·bhi·ma·taṃ कर्म्मkar·ma कर्त्तुम्kar·tum अस्माभिःas·mā·bhiḥ किंkiṃ कर्त्तव्यंkar·tav·yaṃ?

    tadā te'pṛcchan īśvarābhimataṁ karmma karttum asmābhiḥ kiṁ karttavyaṁ?

    Then said they unto him, What shall we do, that we might work the works of God?

  29. 29

    ततोta·to यीशुरवदद्yī·śu·ra·va·dad ईश्वरोīś·va·ro यंyaṃ प्रैरयत्prai·ra·yat तस्मिन्tas·min विश्वसनम्viś·va·sa·nam ईश्वराभिमतंīś·va·rā·bhi·ma·taṃ कर्म्मkar·ma।

    tato yīśuravadad īśvaro yaṁ prairayat tasmin viśvasanam īśvarābhimataṁ karmma|

    Jesus answered and said unto them, This is the work of God, that ye believe on him whom he hath sent.

  30. 30

    तदाta·dā तेte व्याहरन्vyā·ha·ran भवताbha·va·tā किंkiṃ लक्षणंlak·ṣa·ṇaṃ दर्शितंdar·śi·taṃ यद्दृष्ट्वाyad·dṛṣ·ṭvā भवतिbha·va·ti विश्वसिष्यामःviś·va·siṣ·yā·maḥ? त्वयाtva·yā किंkiṃ कर्म्मkar·ma कृतंkṛ·taṃ?

    tadā te vyāharan bhavatā kiṁ lakṣaṇaṁ darśitaṁ yaddṛṣṭvā bhavati viśvasiṣyāmaḥ? tvayā kiṁ karmma kṛtaṁ?

    They said therefore unto him, What sign shewest thou then, that we may see, and believe thee? what dost thou work?

  31. 31

    अस्माकंas·mā·kaṃ पूर्व्वपुरुषाpūr·va·pu·ru·ṣā महाप्रान्तरेma·hāp·rān·ta·re मान्नांmān·nāṃ भोक्त्तुंbhok·ttuṃ प्रापुःprā·puḥ यथाya·thā लिपिरास्तेli·pi·rās·te। स्वर्गीयाणिsvar·gī·yā·ṇi तुtu भक्ष्याणिbhak·ṣyā·ṇi प्रददौpra·da·dau परमेश्वरःpa·ra·meś·va·raḥ।

    asmākaṁ pūrvvapuruṣā mahāprāntare mānnāṁ bhokttuṁ prāpuḥ yathā lipirāste| svargīyāṇi tu bhakṣyāṇi pradadau parameśvaraḥ|

    Our fathers did eat manna in the desert; as it is written, He gave them bread from heaven to eat.

  32. 32

    तदाta·dā यीशुरवदद्yī·śu·ra·va·dad अहंa·haṃ युष्मानतियथार्थंyuṣ·mā·na·ti·ya·thār·thaṃ वदामिva·dā·mi मूसाmū·sā युष्माभ्यंyuṣ·mābh·yaṃ स्वर्गीयंsvar·gī·yaṃ भक्ष्यंbhak·ṣyaṃ नादात्nā·dāt किन्तुkin·tu ममma·ma पिताpi·tā युष्माभ्यंyuṣ·mābh·yaṃ स्वर्गीयंsvar·gī·yaṃ परमंpa·ra·maṃ भक्ष्यंbhak·ṣyaṃ ददातिda·dā·ti।

    tadā yīśuravadad ahaṁ yuṣmānatiyathārthaṁ vadāmi mūsā yuṣmābhyaṁ svargīyaṁ bhakṣyaṁ nādāt kintu mama pitā yuṣmābhyaṁ svargīyaṁ paramaṁ bhakṣyaṁ dadāti|

    Then Jesus said unto them, Verily, verily, I say unto you, Moses gave you not that bread from heaven; but my Father giveth you the true bread from heaven.

  33. 33

    यःyaḥ स्वर्गादवरुह्यsvar·gā·da·va·ruh·ya जगतेja·ga·te जीवनंjī·va·naṃ ददातिda·dā·ti सsa ईश्वरदत्तभक्ष्यरूपःīś·va·ra·dat·ta·bhak·ṣya·rū·paḥ।

    yaḥ svargādavaruhya jagate jīvanaṁ dadāti sa īśvaradattabhakṣyarūpaḥ|

    For the bread of God is he which cometh down from heaven, and giveth life unto the world.

  34. 34

    तदाta·dā तेte प्रावोचन्prā·vo·can हेhe प्रभोpra·bho भक्ष्यमिदंbhak·ṣya·mi·daṃ नित्यमस्मभ्यंnit·ya·mas·mabh·yaṃ ददातुda·dā·tu।

    tadā te prāvocan he prabho bhakṣyamidaṁ nityamasmabhyaṁ dadātu|

    Then said they unto him, Lord, evermore give us this bread.

  35. 35

    यीशुरवदद्yī·śu·ra·va·dad अहमेवa·ha·me·va जीवनरूपंjī·va·na·rū·paṃ भक्ष्यंbhak·ṣyaṃ योyo जनोja·no ममma·ma सन्निधिम्san·ni·dhim आगच्छतिā·gac·cha·ti सsa जातुjā·tu क्षुधार्त्तोkṣu·dhār·to नna भविष्यतिbha·viṣ·ya·ti, तथाta·thā योyo जनोja·no मांmāṃ प्रत्येतिprat·ye·ti सsa जातुjā·tu तृषार्त्तोtṛ·ṣār·to नna भविष्यतिbha·viṣ·ya·ti।

    yīśuravadad ahameva jīvanarūpaṁ bhakṣyaṁ yo jano mama sannidhim āgacchati sa jātu kṣudhārtto na bhaviṣyati, tathā yo jano māṁ pratyeti sa jātu tṛṣārtto na bhaviṣyati|

    And Jesus said unto them, I am the bread of life: he that cometh to me shall never hunger; and he that believeth on me shall never thirst.

  36. 36

    मांmāṃ दृष्ट्वापिdṛṣ·ṭvā·pi यूयंyū·yaṃ नna विश्वसिथviś·va·si·tha युष्मानहम्yuṣ·mā·na·ham इत्यवोचंit·ya·vo·caṃ।

    māṁ dṛṣṭvāpi yūyaṁ na viśvasitha yuṣmānaham ityavocaṁ|

    But I said unto you, That ye also have seen me, and believe not.

  37. 37

    पिताpi·tā मह्यंmah·yaṃ यावतोyā·va·to लोकानददात्lo·kā·na·da·dāt तेte सर्व्वsar·va एवe·va ममान्तिकम्ma·mān·ti·kam आगमिष्यन्तिā·ga·miṣ·yan·ti यःyaḥ कश्चिच्चkaś·cic·ca ममma·ma सन्निधिम्san·ni·dhim आयास्यतिā·yās·ya·ti तंtaṃ केनापिke·nā·pi प्रकारेणpra·kā·re·ṇa नna दूरीकरिष्यामिdū·rī·ka·riṣ·yā·mi।

    pitā mahyaṁ yāvato lokānadadāt te sarvva eva mamāntikam āgamiṣyanti yaḥ kaścicca mama sannidhim āyāsyati taṁ kenāpi prakāreṇa na dūrīkariṣyāmi|

    All that the Father giveth me shall come to me; and him that cometh to me I will in no wise cast out.

  38. 38

    निजाभिमतंni·jā·bhi·ma·taṃ साधयितुंsā·dha·yi·tuṃ नna हिhi किन्तुkin·tu प्रेरयितुरभिमतंpre·ra·yi·tu·ra·bhi·ma·taṃ साधयितुंsā·dha·yi·tuṃ स्वर्गाद्svar·gād आगतोस्मिā·ga·tos·mi।

    nijābhimataṁ sādhayituṁ na hi kintu prerayiturabhimataṁ sādhayituṁ svargād āgatosmi|

    For I came down from heaven, not to do mine own will, but the will of him that sent me.

  39. 39

    सsa यान्yān यान्yān लोकान्lo·kān मह्यमददात्mah·ya·ma·da·dāt तेषामेकमपिte·ṣā·me·ka·ma·pi नna हारयित्वाhā·ra·yit·vā शेषदिनेśe·ṣa·di·ne सर्व्वानहम्sar·vā·na·ham उत्थापयामिut·thā·pa·yā·mi इदंi·daṃ मत्प्रेरयितुःmat·pre·ra·yi·tuḥ पितुरभिमतंpi·tu·ra·bhi·ma·taṃ।

    sa yān yān lokān mahyamadadāt teṣāmekamapi na hārayitvā śeṣadine sarvvānaham utthāpayāmi idaṁ matprerayituḥ piturabhimataṁ|

    And this is the Father’s will which hath sent me, that of all which he hath given me I should lose nothing, but should raise it up again at the last day.

  40. 40

    यःyaḥ कश्चिन्kaś·cin मानवसुतंmā·na·va·su·taṃ विलोक्यvi·lok·ya विश्वसितिviś·va·si·ti सsa शेषदिनेśe·ṣa·di·ne मयोत्थापितःma·yot·thā·pi·taḥ सन्san अनन्तायुःa·nan·tā·yuḥ प्राप्स्यतिprāp·sya·ti इतिi·ti मत्प्रेरकस्याभिमतंmat·pre·ra·kas·yā·bhi·ma·taṃ।

    yaḥ kaścin mānavasutaṁ vilokya viśvasiti sa śeṣadine mayotthāpitaḥ san anantāyuḥ prāpsyati iti matprerakasyābhimataṁ|

    And this is the will of him that sent me, that every one which seeth the Son, and believeth on him, may have everlasting life: and I will raise him up at the last day.

  41. 41

    तदाta·dā स्वर्गाद्svar·gād यद्yad भक्ष्यम्bhak·ṣyam अवारोहत्a·vā·ro·hat तद्tad भक्ष्यम्bhak·ṣyam अहमेवa·ha·me·va यिहूदीयलोकास्तस्यैतद्yi·hū·dī·ya·lo·kās·tas·yai·tad वाक्येvāk·ye विवदमानाvi·va·da·mā·nā वक्त्तुमारेभिरेvak·ttu·mā·re·bhi·re

    tadā svargād yad bhakṣyam avārohat tad bhakṣyam ahameva yihūdīyalokāstasyaitad vākye vivadamānā vakttumārebhire

    The Jews then murmured at him, because he said, I am the bread which came down from heaven.

  42. 42

    यूषफःyū·ṣa·phaḥ पुत्रोput·ro यीशुyī·śu र्यस्यryas·ya मातापितरौmā·tā·pi·ta·rau वयंva·yaṃ जानीमjā·nī·ma एषe·ṣa किंkiṃ सएवsa·e·va नna? तर्हिtar·hi स्वर्गाद्svar·gād अवारोहम्a·vā·ro·ham इतिi·ti वाक्यंvāk·yaṃ कथंka·thaṃ वक्त्तिvak·tti?

    yūṣaphaḥ putro yīśu ryasya mātāpitarau vayaṁ jānīma eṣa kiṁ saeva na? tarhi svargād avāroham iti vākyaṁ kathaṁ vaktti?

    And they said, Is not this Jesus, the son of Joseph, whose father and mother we know? how is it then that he saith, I came down from heaven?

  43. 43

    तदाta·dā यीशुस्तान्yī·śus·tān प्रत्यवदत्prat·ya·va·dat परस्परंpa·ras·pa·raṃ माmā विवदध्वंvi·va·dadh·vaṃ

    tadā yīśustān pratyavadat parasparaṁ mā vivadadhvaṁ

    Jesus therefore answered and said unto them, Murmur not among yourselves.

  44. 44

    मत्प्रेरकेणmat·pre·ra·ke·ṇa पित्राpit·rā नाकृष्टःnā·kṛṣ·ṭaḥ कोपिko·pi जनोja·no ममान्तिकम्ma·mān·ti·kam आयातुंā·yā·tuṃ नna शक्नोतिśak·no·ti किन्त्वागतंkin·tvā·ga·taṃ जनंja·naṃ चरमेऽह्निca·ra·meh·ni प्रोत्थापयिष्यामिprot·thā·pa·yiṣ·yā·mi।

    matprerakeṇa pitrā nākṛṣṭaḥ kopi jano mamāntikam āyātuṁ na śaknoti kintvāgataṁ janaṁ carame'hni protthāpayiṣyāmi|

    No man can come to me, except the Father which hath sent me draw him: and I will raise him up at the last day.

  45. 45

    तेte सर्व्वsar·va ईश्वरेणīś·va·re·ṇa शिक्षिताśik·ṣi·tā भविष्यन्तिbha·viṣ·yan·ti भविष्यद्वादिनांbha·viṣ·yad·vā·di·nāṃ ग्रन्थेषुgran·the·ṣu लिपिरित्थमास्तेli·pi·rit·tha·mās·te अतोa·to यःyaḥ कश्चित्kaś·cit पितुःpi·tuḥ सकाशात्sa·kā·śāt श्रुत्वाśrut·vā शिक्षतेśik·ṣa·te सsa एवe·va ममma·ma समीपम्sa·mī·pam आगमिष्यतिā·ga·miṣ·ya·ti।

    te sarvva īśvareṇa śikṣitā bhaviṣyanti bhaviṣyadvādināṁ grantheṣu lipiritthamāste ato yaḥ kaścit pituḥ sakāśāt śrutvā śikṣate sa eva mama samīpam āgamiṣyati|

    It is written in the prophets, And they shall be all taught of God. Every man therefore that hath heard, and hath learned of the Father, cometh unto me.

  46. 46

    यya ईश्वराद्īś·va·rād अजायतa·jā·ya·ta तंtaṃ विनाvi·nā कोपिko·pi मनुष्योma·nuṣ·yo जनकंja·na·kaṃ नादर्शत्nā·dar·śat केवलःke·va·laḥ सएवsa·e·va तातम्tā·tam अद्राक्षीत्ad·rāk·ṣīt।

    ya īśvarād ajāyata taṁ vinā kopi manuṣyo janakaṁ nādarśat kevalaḥ saeva tātam adrākṣīt|

    Not that any man hath seen the Father, save he which is of God, he hath seen the Father.

  47. 47

    अहंa·haṃ युष्मान्yuṣ·mān यथार्थतरंya·thār·tha·ta·raṃ वदामिva·dā·mi योyo जनोja·no मयिma·yi विश्वासंviś·vā·saṃ करोतिka·ro·ti सोनन्तायुःso·nan·tā·yuḥ प्राप्नोतिprāp·no·ti।

    ahaṁ yuṣmān yathārthataraṁ vadāmi yo jano mayi viśvāsaṁ karoti sonantāyuḥ prāpnoti|

    Verily, verily, I say unto you, He that believeth on me hath everlasting life.

  48. 48

    अहमेवa·ha·me·va तज्जीवनभक्ष्यंtaj·jī·va·na·bhak·ṣyaṃ।

    ahameva tajjīvanabhakṣyaṁ|

    I am that bread of life.

  49. 49

    युष्माकंyuṣ·mā·kaṃ पूर्व्वपुरुषाpūr·va·pu·ru·ṣā महाप्रान्तरेma·hāp·rān·ta·re मन्नाभक्ष्यंman·nā·bhak·ṣyaṃ भूक्त्तापिbhūk·ttā·pi मृताःmṛ·tāḥ

    yuṣmākaṁ pūrvvapuruṣā mahāprāntare mannābhakṣyaṁ bhūkttāpi mṛtāḥ

    Your fathers did eat manna in the wilderness, and are dead.

  50. 50

    किन्तुkin·tu यद्भक्ष्यंyad·bhak·ṣyaṃ स्वर्गादागच्छत्svar·gā·dā·gac·chat तद्tad यदिya·di कश्चिद्kaś·cid भुङ्क्त्तेbhuṅ·ktte तर्हिtar·hi सsa नna म्रियतेmri·ya·te।

    kintu yadbhakṣyaṁ svargādāgacchat tad yadi kaścid bhuṅktte tarhi sa na mriyate|

    This is the bread which cometh down from heaven, that a man may eat thereof, and not die.

  51. 51

    यज्जीवनभक्ष्यंyaj·jī·va·na·bhak·ṣyaṃ स्वर्गादागच्छत्svar·gā·dā·gac·chat सोहमेवso·ha·me·va इदंi·daṃ भक्ष्यंbhak·ṣyaṃ योyo जनोja·no भुङ्क्त्तेbhuṅ·ktte सsa नित्यजीवीnit·ya·jī·vī भविष्यतिbha·viṣ·ya·ti। पुनश्चpu·naś·ca जगतोja·ga·to जीवनार्थमहंjī·va·nār·tha·ma·haṃ यत्yat स्वकीयपिशितंsva·kī·ya·pi·śi·taṃ दास्यामिdās·yā·mi तदेवta·de·va मयाma·yā वितरितंvi·ta·ri·taṃ भक्ष्यम्bhak·ṣyam।

    yajjīvanabhakṣyaṁ svargādāgacchat sohameva idaṁ bhakṣyaṁ yo jano bhuṅktte sa nityajīvī bhaviṣyati| punaśca jagato jīvanārthamahaṁ yat svakīyapiśitaṁ dāsyāmi tadeva mayā vitaritaṁ bhakṣyam|

    I am the living bread which came down from heaven: if any man eat of this bread, he shall live for ever: and the bread that I will give is my flesh, which I will give for the life of the world.

  52. 52

    तस्माद्tas·mād यिहूदीयाःyi·hū·dī·yāḥ परस्परंpa·ras·pa·raṃ विवदमानाvi·va·da·mā·nā वक्त्तुमारेभिरेvak·ttu·mā·re·bhi·re एषe·ṣa भोजनार्थंbho·ja·nār·thaṃ स्वीयंsvī·yaṃ पललंpa·la·laṃ कथम्ka·tham अस्मभ्यंas·mabh·yaṃ दास्यतिdās·ya·ti?

    tasmād yihūdīyāḥ parasparaṁ vivadamānā vakttumārebhire eṣa bhojanārthaṁ svīyaṁ palalaṁ katham asmabhyaṁ dāsyati?

    The Jews therefore strove among themselves, saying, How can this man give us his flesh to eat?

  53. 53

    तदाta·dā यीशुस्तान्yī·śus·tān आवोचद्ā·vo·cad युष्मानहंyuṣ·mā·na·haṃ यथार्थतरंya·thār·tha·ta·raṃ वदामिva·dā·mi मनुष्यपुत्रस्यामिषेma·nuṣ·ya·put·ras·yā·mi·ṣe युष्माभिyuṣ·mā·bhi र्नrna भुक्त्तेbhuk·tte तस्यtas·ya रुधिरेru·dhi·re चca नna पीतेpī·te जीवनेनjī·va·ne·na सार्द्धंsār·ddhaṃ युष्माकंyuṣ·mā·kaṃ सम्बन्धोsam·ban·dho नास्तिnās·ti।

    tadā yīśustān āvocad yuṣmānahaṁ yathārthataraṁ vadāmi manuṣyaputrasyāmiṣe yuṣmābhi rna bhuktte tasya rudhire ca na pīte jīvanena sārddhaṁ yuṣmākaṁ sambandho nāsti|

    Then Jesus said unto them, Verily, verily, I say unto you, Except ye eat the flesh of the Son of man, and drink his blood, ye have no life in you.

  54. 54

    योyo ममामिषंma·mā·mi·ṣaṃ स्वादतिsvā·da·ti ममma·ma सुधिरञ्चsu·dhi·rañ·ca पिवतिpi·va·ti सोनन्तायुःso·nan·tā·yuḥ प्राप्नोतिprāp·no·ti ततःta·taḥ शेषेऽह्निśe·ṣeh·ni तमहम्ta·ma·ham उत्थापयिष्यामिut·thā·pa·yiṣ·yā·mi।

    yo mamāmiṣaṁ svādati mama sudhirañca pivati sonantāyuḥ prāpnoti tataḥ śeṣe'hni tamaham utthāpayiṣyāmi|

    Whoso eateth my flesh, and drinketh my blood, hath eternal life; and I will raise him up at the last day.

  55. 55

    यतोya·to मदीयमामिषंma·dī·ya·mā·mi·ṣaṃ परमंpa·ra·maṃ भक्ष्यंbhak·ṣyaṃ तथाta·thā मदीयंma·dī·yaṃ शोणितंśo·ṇi·taṃ परमंpa·ra·maṃ पेयंpe·yaṃ।

    yato madīyamāmiṣaṁ paramaṁ bhakṣyaṁ tathā madīyaṁ śoṇitaṁ paramaṁ peyaṁ|

    For my flesh is meat indeed, and my blood is drink indeed.

  56. 56

    योyo जनोja·no मदीयंma·dī·yaṃ पललंpa·la·laṃ स्वादतिsvā·da·ti मदीयंma·dī·yaṃ रुधिरञ्चru·dhi·rañ·ca पिवतिpi·va·ti सsa मयिma·yi वसतिva·sa·ti तस्मिन्नहञ्चtas·min·na·hañ·ca वसामिva·sā·mi।

    yo jano madīyaṁ palalaṁ svādati madīyaṁ rudhirañca pivati sa mayi vasati tasminnahañca vasāmi|

    He that eateth my flesh, and drinketh my blood, dwelleth in me, and I in him.

  57. 57

    मत्प्रेरयित्राmat·pre·ra·yit·rā जीवताjī·va·tā तातेनtā·te·na यथाहंya·thā·haṃ जीवामिjī·vā·mi तद्वद्tad·vad यःyaḥ कश्चिन्kaś·cin मामत्तिmā·mat·ti सोपिso·pi मयाma·yā जीविष्यतिjī·viṣ·ya·ti।

    matprerayitrā jīvatā tātena yathāhaṁ jīvāmi tadvad yaḥ kaścin māmatti sopi mayā jīviṣyati|

    As the living Father hath sent me, and I live by the Father: so he that eateth me, even he shall live by me.

  58. 58

    यद्भक्ष्यंyad·bhak·ṣyaṃ स्वर्गादागच्छत्svar·gā·dā·gac·chat तदिदंta·di·daṃ यन्मान्नांyan·mān·nāṃ स्वादित्वाsvā·dit·vā युष्माकंyuṣ·mā·kaṃ पितरोऽम्रियन्तpi·ta·rom·ri·yan·ta तादृशम्tā·dṛ·śam इदंi·daṃ भक्ष्यंbhak·ṣyaṃ नna भवतिbha·va·ti इदंi·daṃ भक्ष्यंbhak·ṣyaṃ योyo भक्षतिbhak·ṣa·ti सsa नित्यंnit·yaṃ जीविष्यतिjī·viṣ·ya·ti।

    yadbhakṣyaṁ svargādāgacchat tadidaṁ yanmānnāṁ svāditvā yuṣmākaṁ pitaro'mriyanta tādṛśam idaṁ bhakṣyaṁ na bhavati idaṁ bhakṣyaṁ yo bhakṣati sa nityaṁ jīviṣyati|

    This is that bread which came down from heaven: not as your fathers did eat manna, and are dead: he that eateth of this bread shall live for ever.

  59. 59

    यदाya·dā कफर्नाहूम्ka·phar·nā·hūm पुर्य्यांpur·yāṃ भजनगेहेbha·ja·na·ge·he उपादिशत्u·pā·di·śat तदाta·dā कथाka·thā एताe·tā अकथयत्a·ka·tha·yat।

    yadā kapharnāhūm puryyāṁ bhajanagehe upādiśat tadā kathā etā akathayat|

    These things said he in the synagogue, as he taught in Capernaum.

  60. 60

    तदेत्थंta·det·thaṃ श्रुत्वाśrut·vā तस्यtas·ya शिष्याणाम्śiṣ·yā·ṇām अनेकेa·ne·ke परस्परम्pa·ras·pa·ram अकथयन्a·ka·tha·yan इदंi·daṃ गाढंgā·ḍhaṃ वाक्यंvāk·yaṃ वाक्यमीदृशंvāk·ya·mī·dṛ·śaṃ कःkaḥ श्रोतुंśro·tuṃ शक्रुयात्śak·ru·yāt?

    tadetthaṁ śrutvā tasya śiṣyāṇām aneke parasparam akathayan idaṁ gāḍhaṁ vākyaṁ vākyamīdṛśaṁ kaḥ śrotuṁ śakruyāt?

    Many therefore of his disciples, when they had heard this, said, This is an hard saying; who can hear it?

  61. 61

    किन्तुkin·tu यीशुःyī·śuḥ शिष्याणाम्śiṣ·yā·ṇām इत्थंit·thaṃ विवादंvi·vā·daṃ स्वचित्तेsva·cit·te विज्ञायvij·ñā·ya कथितवान्ka·thi·ta·vān इदंi·daṃ वाक्यंvāk·yaṃ किंkiṃ युष्माकंyuṣ·mā·kaṃ विघ्नंvigh·naṃ जनयतिja·na·ya·ti?

    kintu yīśuḥ śiṣyāṇām itthaṁ vivādaṁ svacitte vijñāya kathitavān idaṁ vākyaṁ kiṁ yuṣmākaṁ vighnaṁ janayati?

    When Jesus knew in himself that his disciples murmured at it, he said unto them, Doth this offend you?

  62. 62

    यदिya·di मनुजसुतंma·nu·ja·su·taṃ पूर्व्ववासस्थानम्pūr·va·vā·sas·thā·nam ऊर्द्व्वंūr·dvvaṃ गच्छन्तंgac·chan·taṃ पश्यथpaś·ya·tha तर्हिtar·hi किंkiṃ भविष्यतिbha·viṣ·ya·ti?

    yadi manujasutaṁ pūrvvavāsasthānam ūrdvvaṁ gacchantaṁ paśyatha tarhi kiṁ bhaviṣyati?

    What and if ye shall see the Son of man ascend up where he was before?

  63. 63

    आत्मैवāt·mai·va जीवनदायकःjī·va·na·dā·ya·kaḥ वपुva·pu र्निष्फलंrniṣ·pha·laṃ युष्मभ्यमहंyuṣ·mabh·ya·ma·haṃ यानिyā·ni वचांसिva·cāṃ·si कथयामिka·tha·yā·mi तान्यात्माtān·yāt·mā जीवनञ्चjī·va·nañ·ca।

    ātmaiva jīvanadāyakaḥ vapu rniṣphalaṁ yuṣmabhyamahaṁ yāni vacāṁsi kathayāmi tānyātmā jīvanañca|

    It is the spirit that quickeneth; the flesh profiteth nothing: the words that I speak unto you, they are spirit, and they are life.

  64. 64

    किन्तुkin·tu युष्माकंyuṣ·mā·kaṃ मध्येmadh·ye केचनke·ca·na अविश्वासिनःa·viś·vā·si·naḥ सन्तिsan·ti केke केke नna विश्वसन्तिviś·va·san·ti कोko वाvā तंtaṃ परकरेषुpa·ra·ka·re·ṣu समर्पयिष्यतिsa·mar·pa·yiṣ·ya·ti तान्tān यीशुराप्रथमाद्yī·śu·rāp·ra·tha·mād वेत्तिvet·ti।

    kintu yuṣmākaṁ madhye kecana aviśvāsinaḥ santi ke ke na viśvasanti ko vā taṁ parakareṣu samarpayiṣyati tān yīśurāprathamād vetti|

    But there are some of you that believe not. For Jesus knew from the beginning who they were that believed not, and who should betray him.

  65. 65

    अपरमपिa·pa·ra·ma·pi कथितवान्ka·thi·ta·vān अस्मात्as·māt कारणाद्kā·ra·ṇād अकथयंa·ka·tha·yaṃ पितुःpi·tuḥ सकाशात्sa·kā·śāt शक्त्तिमप्राप्यśak·tti·map·rāp·ya कोपिko·pi ममान्तिकम्ma·mān·ti·kam आगन्तुंā·gan·tuṃ नna शक्नोतिśak·no·ti।

    aparamapi kathitavān asmāt kāraṇād akathayaṁ pituḥ sakāśāt śakttimaprāpya kopi mamāntikam āgantuṁ na śaknoti|

    And he said, Therefore said I unto you, that no man can come unto me, except it were given unto him of my Father.

  66. 66

    तत्कालेऽनेकेtat·kā·le·ne·ke शिष्याśiṣ·yā व्याघुट्यvyā·ghuṭ·ya तेनte·na सार्द्धंsār·ddhaṃ पुनpu·na र्नागच्छन्rnā·gac·chan।

    tatkāle'neke śiṣyā vyāghuṭya tena sārddhaṁ puna rnāgacchan|

    From that time many of his disciples went back, and walked no more with him.

  67. 67

    तदाta·dā यीशुyī·śu र्द्वादशशिष्यान्rdvā·da·śa·śiṣ·yān उक्त्तवान्uk·tta·vān यूयमपिyū·ya·ma·pi किंkiṃ यास्यथyās·ya·tha?

    tadā yīśu rdvādaśaśiṣyān ukttavān yūyamapi kiṁ yāsyatha?

    Then said Jesus unto the twelve, Will ye also go away?

  68. 68

    ततःta·taḥ शिमोन्śi·mon पितरःpi·ta·raḥ प्रत्यवोचत्prat·ya·vo·cat हेhe प्रभोpra·bho कस्याभ्यर्णंkas·yābh·yar·ṇaṃ गमिष्यामःga·miṣ·yā·maḥ?

    tataḥ śimon pitaraḥ pratyavocat he prabho kasyābhyarṇaṁ gamiṣyāmaḥ?

    Then Simon Peter answered him, Lord, to whom shall we go? thou hast the words of eternal life.

  69. 69

    अनन्तजीवनदायिन्योa·nan·ta·jī·va·na·dā·yin·yo याःyāḥ कथास्तास्तवैवka·thās·tās·ta·vai·va। भवान्bha·vān अमरेश्वरस्याभिषिक्त्तपुत्रa·ma·reś·va·ras·yā·bhi·ṣik·tta·put·ra इतिi·ti विश्वस्यviś·vas·ya निश्चितंniś·ci·taṃ जानीमःjā·nī·maḥ।

    anantajīvanadāyinyo yāḥ kathāstāstavaiva| bhavān amareśvarasyābhiṣikttaputra iti viśvasya niścitaṁ jānīmaḥ|

    And we believe and are sure that thou art that Christ, the Son of the living God.

  70. 70

    तदाta·dā यीशुरवदत्yī·śu·ra·va·dat किमहंki·ma·haṃ युष्माकंyuṣ·mā·kaṃ द्वादशजनान्dvā·da·śa·ja·nān मनोनीतान्ma·no·nī·tān नna कृतवान्kṛ·ta·vān? किन्तुkin·tu युष्माकंyuṣ·mā·kaṃ मध्येपिmadh·ye·pi कश्चिदेकोkaś·ci·de·ko विघ्नकारीvigh·na·kā·rī विद्यतेvid·ya·te।

    tadā yīśuravadat kimahaṁ yuṣmākaṁ dvādaśajanān manonītān na kṛtavān? kintu yuṣmākaṁ madhyepi kaścideko vighnakārī vidyate|

    Jesus answered them, Have not I chosen you twelve, and one of you is a devil?

  71. 71

    इमांi·māṃ कथंka·thaṃ सsa शिमोनःśi·mo·naḥ पुत्रम्put·ram ईष्करीयोतीयंīṣ·ka·rī·yo·tī·yaṃ यिहूदाम्yi·hū·dām उद्दिश्यud·diś·ya कथितवान्ka·thi·ta·vān यतोya·to द्वादशानांdvā·da·śā·nāṃ मध्येmadh·ye गणितःga·ṇi·taḥ सsa तंtaṃ परकरेषुpa·ra·ka·re·ṣu समर्पयिष्यतिsa·mar·pa·yiṣ·ya·ti।

    imāṁ kathaṁ sa śimonaḥ putram īṣkarīyotīyaṁ yihūdām uddiśya kathitavān yato dvādaśānāṁ madhye gaṇitaḥ sa taṁ parakareṣu samarpayiṣyati|

    He spake of Judas Iscariot the son of Simon: for he it was that should betray him, being one of the twelve.

Sources. Sanskrit: Satyavedaḥ, the New Testament in Sanskrit (Calcutta Baptist Missionaries, 1851; J. Wenger’s revision of W. Carey’s version). Digital text © 2018 SanskritBible.in, via eBible.org, licensed CC BY-SA 4.0; changed here: arranged by verse and every word linked to the dictionary (links made automatically). Old Testament Sanskrit: the Old Testament in Sanskrit, Calcutta Baptist Mission Press, 1848–1852 (public domain), read by OCR from the Internet Archive scans of the Boston University School of Theology copy; unproofread, with machine clean-up only. Pāli Canon: Mahāsaṅgīti Tipiṭaka Buddhavasse 2500 (based on the Vipassana Research Institute’s Chaṭṭha Saṅgāyana edition), from SuttaCentral bilara-data, CC0; Devanagari and pronunciation made automatically from the Roman text. Pāli English: Bhikkhu Sujato (suttas) and Bhikkhu Brahmali (Vinaya), SuttaCentral, CC0. Pāli word meanings: the Pali Text Society’s Pali-English Dictionary (Rhys Davids & Stede), corrected reprint © The Pali Text Society, CC BY-NC 3.0, digital text from BuddhaDust; word matching automatic. English: King James Version (1769), public domain; words the translators added are in italics. Word meanings and pronunciations: Monier-Williams, Sanskrit–English Dictionary (1872), via this site’s Sanskrit dictionary (CC BY-SA 4.0); English↔Sanskrit word matches made automatically and may need checking.